Read or don't..

2012-01-29T20:59:00.000+02:00

Τι θες; Φωτιές.
Κι εγώ; Σιωπές. Αναπνοές. Λίγα ψιθυρίσματα ακόμα.
Τώρα τι θες; Αποστάσεις.
Κι εγώ; Διλήμματα, μετά παύσεις κι ύστερα μπρος και πίσω και πάλι απ’ την αρχή.

Περίμενα για χρόνια. Περπάτησα πολύ μήπως αλλάξω. Διέσχισα δρόμους και έκοψα όλους τους ομφάλιους λώρους που με έδεναν με τα ανάποδα του μυαλού μου. Ένωνα κάθε βράδυ τις τελείες από εδώ μέχρι εκεί, μα όταν ξημέρωνε όλα ήταν πάλι στη θέση τους και πάντα κανονικά. Δεν έχει χώρο εδώ –θυμάσαι;- για πράγματα και βλέμματα κανονικά.
Όλα τα βράδια μέσα μου μεγάλωνε μια όχι κανονική φράουλα κι ούτε που το ‘χα καταλάβει. Παραμεγάλωσε μου είπαν και τώρα πρέπει να την ξεριζώσω κι ύστερα να την πετάξω. Δε με νοιάζει τι λένε. Εγώ θα την κρύψω, θα τη βάλω στο τσουβάλι μου, θα φτιάξω πάλι συναρτήσεις και θα πειράξω όλες τις πιθανότητες. Τόσα χρόνια βουτηγμένη σε αριθμούς και τυχαίες μεταβλητές και κατανομές, ξέρω πως έτσι κι αλλιώς ότι κι αν βγει δε φτάνει για να μας μεταμορφώσει σε εγώ βουτηγμένα σε παραμύθια.

Άλλαξες; Φωτογραφίζεις δρόμους και φωνές και αμέτρητα ένα που τρέμουν μήπως κοπούν στα δύο και ποτέ δε σκέφτεσαι πως ίσως να μη μπορούν.

Άλλαξα; Ζωγραφίζω ακόμα θρόνους και στέμματα και μισά που φοβούνται να γίνουν ένα και ποτέ δε σκέφτομαι ότι μπορεί να μη θέλουν.

Τώρα; Κόβω τα αυτιά μου και τα ταΐζω στα ψάρια. Να μην ακούσω. Ποτέ να μην ακούμε. Να μη μιλάμε. Προπάντων να μη νιώθουμε. Να κλειδωθούμε καλά μέσα στα συρτάρια και να μη τ’ ανοίξουμε ποτέ.

Κι οξυγόνο; Όχι, δε χρειαζόμαστε. Μας έμαθαν να νομίζουμε πως θα το βρούμε κάπου αλλού. Βλέπεις; Χρειάζονται πολλά θαύματα ακόμα για να σωθούμε.

2011-12-30T10:09:00.001+02:00

photo: Hope by ~evenstarr

Κατερίνα Γώγου, "Θα ρθεί καιρός"

"Θα ρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
-μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ' η ελπίδα.

Άκου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές
με γερμένους απέξω

Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θα μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες.

Να φυλάξεις μονάχα
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις και έννοιες σαν και αυτές
απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.

Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί.
Και θα ρθούνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά-
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο:
"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος".

Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ' όλα αυτά Μαρία."

Ξεθάβω ευχές μέρες τώρα, αλλά δεν υπάρχουν αρκετές. Η ελπίδα όμως πάντα φτάνει για όλους μας.

2011-12-15T00:19:00.002+02:00

photo: Waiting by ~TexasCutie93

Περίεργο να ξύνουν τις πολύχρωμες σταγόνες μέσα σου άνθρωποι που σχεδόν δε γνωρίζεις, με συλλαβές που ισορροπούν - δεν ισορροπούν στο κεφάλι σου.

Κάτι τέτοιες φορές νομίζω πως δε χρειάζεται να χτίζεις καινούριες λέξεις για να λες όλα τα ευχαριστώ που βουίζουν στ’ αυτιά σου, ούτε και να χαρίζεις ουράνια τόξα από παράλληλες πραγματικότητες.

Να ξέρεις πάντως πως κάποτε θα με κόψω κομματάκια, θα κοιμηθώ για ώρες κι όταν ανοίξω τα μάτια μου θα έχω γίνει χίλιες άγριες φράουλες μαζί. Προς το παρόν μετράω αντίστροφα μέχρι να έρθει το καλοκαίρι και παραμένω μία και μάλλον μεταλλαγμένη. Όμορφα είναι κι έτσι. Δε νομίζεις;

2011-12-11T21:24:00.012+02:00

photo: christmas lights. by ~NurNurIch

Παπούτσια βρεγμένα από δισεκατομμύρια σταγόνες μικροπρέπειας. Τα βγάζεις και τα πετάς. Καλύτερα να τρέχεις ξυπόλητος, ξέρεις, μερικές φορές. Άλλες πάλι καλύτερα να μην τρέχεις καθόλου.

Άνθρωποι για πέταμα λες εσύ. Άνθρωποι χωρίς δικές τους συλλαβές λέω εγώ.

Ποιος ξέρει; Νομίζω πάντως πως σ’ ευχαριστώ που δε μ’ αφήνεις να μεταφράσω τις λέξεις σου. Δε με πειράζει. Μου ψιθυρίζω μόνο ξανά και ξανά λόγια που ξεχύνονται απ’ το κεφάλι μου χρόνια τώρα.

Κάποτε όταν μάθουμε να ζούμε πραγματικά και πολύ δε θα χρειαζόμαστε πολύχρωμα φωτάκια που αναβοσβήνουν για να γίνουμε ευτυχισμένοι. Θα κλείνουμε τα ματιά και θα έχουμε όλες τις ευτυχίες του κόσμου στη θέση τους.

2011-12-04T10:33:00.003+02:00

photo: the doors by ~Nameless-482

Κάπου κοντά στην άκρη του χρόνου. Λευκό δωμάτιο. 6 επί 7 το πολύ. Μηχανήματα που κάνουν ντουπ ντουπ και σωληνάκια γεμάτα ελπίδαεπί2. Βλέπεις τους τοίχους παραδομένους σε τέσσερα δισεκατομμύρια χρώματα απ’ τους ανθρώπους που διάλεξαν να μείνουν; Μόνοι τους; Με βοήθεια; Τι σημασία έχει; Φτάνει σχεδόν να τους βλέπεις κι εσύ.

Είναι δύσκολο να σε ανοίγουν και να σε κλείνουν, να σε κόβουν και να σε ράβουν κι εσύ να μένεις ίδιος. Να πρέπει να παραμένεις αρκετός. Οι γύρω όσο και να προσπαθούν ποτέ δε φτάνουν, γιατί φοβούνται πιο πολύ.

Κάτι τέτοιες στιγμές απαγορεύεται να μη ξεφλουδίζεις την ευτυχία για μια μέρα ακόμα. Απαγορεύεται να μην ανοίξεις όλες τις πόρτες της για ακόμα μία φορά και για μία μετά από αυτή. Μέχρι να γίνει πάλι απαραίτητη.

2011-11-23T21:03:00.002+02:00

photo: Walk on water by *bittersweetvenom

Τσαλαβουτήξαμε σε λίγες σιωπές ακόμα. Επαληθεύσαμε τόσες φορές ότι 1 και 1 δεν κάνει ποτέ 1, αλλά πάντα 2, που μέχρι κι εγώ βαρέθηκα να μετράω.

Άφησα τα πόδια μου βρεγμένα με όσα ποιήματα θυμάμαι απ’ έξω για να μάθω να περπατάω κάπως πιο λίγο και πάντως πιο αργά. Δε μου χρειάζονται, ξέρεις, πολλά όνειρα ακόμα. 2 σκοτάδια και 2 ποτήρια γεμάτα με τζιν, ανακατεμένα με οχιδυστυχία να τα πιούμε και να αφήσουμε και μια γουλιά για το επόμενο πρωί.

Κοιμάσαι, ξυπνάς και φεύγεις και γυρίζεις κι είναι όλα όπως ήταν πριν 245 πραγματικότητες. Δε θέλω άλλες πραγματικότητες, ούτε άλλες αλήθειες. Δεν πρόλαβα και να πηδήξω απ’ το αεροπλάνο στο ξεθωριασμένο από ευτυχία σύννεφο μου, όπως υπολόγιζα. Τώρα που γύρισα όμως και είδες κι εσύ πως είμαι ακόμα εγώ έτσι όπως δε θέλω να είμαι, φέρε μου 2 μπαλόνια να κολυμπήσω μέσα τους για να φτάσω λίγο πιο γρήγορα εκεί πάνω.

Μόνο εκεί θα σκοτώσω τις τετράγωνες λογικές όλου του κόσμου.

2011-11-12T20:43:00.009+02:00

photo: Paint Still Life by ~anotherloser39

Παραπατάω αριστερά και δεξιά απ’ την ευθεία που νόμιζες ευτυχία. Χαρίζω δώρα με κορδέλες αναισθησίας και γεμίζω σακούλες σκουπιδιών με αναμνήσεις πιο τίποτα απ’ το τίποτα που διάλεξα να με περιβάλει. Με καθησύχαζα για χρόνια.

Ξήλωσα το αγαπημένο μου πολύχρωμο πουλόβερ κι έκοψα εκατομμύρια κομμάτια τα κουβάρια με τις κλωστές. Υστέρα τα έριξα στο τζάκι και τα κοίταζα για ώρες μήπως και γεμίσω χρώματα τα πάντα μέσα μου. Μήπως τα χέρια μου γίνουν μαγικά όπως τις φορές που ερωτεύομαι και ψηλώνω 45,2 μέτρα και μπορώ να αγγίξω το εγώπουδενείμαι.

Μπερδεύτηκα πάλι. Προχθές το βράδυ τα μάτια μου ζήτησαν παρενθέσεις αντί να ζητήσουν προσθέσεις, γιατί είχα πιει λίγο και δεν άκουσα καλά τα λόγια που ψιθύριζαν στο κεφάλι μου. Είναι και που ξεχάσαμε να πούμε τις αλήθειες πιο νωρίς. Δε με νοιάζει για μένα. Δε ξέρω ούτε στιγμή που είμαστε, όμως δε το φωνάζω γιατί δε με νοιάζει για μένα.

Τώρα τα δάχτυλα μου μίκρυναν και δε μπορώ πια να σε πιάσω. Τώρα άλλωστε που η πόλη άλλαξε, λες πως πρέπει να αλλάξουμε κι εμείς. Πρέπει να στριμωχτούμε για να χωρέσουμε σε νέες συσκευασίες. Να μάθουμε ν’ αναπνέουμε κάπως λιγότερο και να μιλάμε χωρίς «εσύ» για να σωθούμε.

Μαλακίες. Εγώ δε θέλω να στριμωχτώ, ούτε και να σωθώ.

2011-10-25T19:08:00.004+02:00

Poison by *fhrankee

Μην ψάχνεις άλλο.

Δε χρειάζεται να κλέψεις τίποτα από πουθενά. Είναι καλύτερα, ξέρεις, όταν δεν έχεις.

Η φωνή που ονόμασα εγώ σταμάτησε να ψιθυρίζει λέξεις στ’ αυτιά μου.

Δεν ακούω. Δεν περιμένω. Πολλά τίποτα.

Είναι και που ποτέ δε φτάνει να περιμένεις.

Πρέπει και να μπορείς.

2011-10-16T14:30:00.006+02:00

photo: Bed by ~cassetteject

Είχα πολύ θόρυβο ακόμη μέσα μου. Έβαλα ένα μαντήλι στα δάχτυλα μου και μετά στο στόμα μου για να μην πω την αλήθεια.

Ξεκλείδωσα -όπως πάντα- με προσοχή τη πόρτα για να μη δω.

Είχε βρέξει ήδη 245 χιλιάδες σύννεφα.

Κι ύστερα ξύπνησα μέσα σε σεντόνια από χρώματα με κάποιον άλλο μισό δίπλα μου.

Τα χαρτιά με τις κουρασμένες λέξεις ήταν όλα σκισμένα στο πάτωμα.

Είχαμε, δεν είχαμε οχιδυστυχία; Δεν είχε σημασία πια.

Είχε έρθει ο καιρός που οι άνθρωποι δε έκαναν κατά λάθος όνειρα.

2011-10-02T21:31:00.005+02:00

photo: Magician by `ArhcamtIlnaad

Ονειρεύτηκα πολύ, σίγουρα περισσότερο από 88 εκατομμύρια δευτερόλεπτα. Εντατική παραίτηση θρυμματισμένη σε αρώματα σιωπών. Βακτηρίδια ενοχής τρέχουν μέσα στις φλέβες μου και μολύνουν το όλο που νόμιζα ότι ήσουν εσύ. Τα πάντα και το τίποτα που πρέπει να μαζέψω σε στοίβες και να στριμώξω σε συρτάρια για να φτιάξουμε καινούριες μουσικές και νέες λέξεις.

Ονειροπραγματικές.

Τέτοιες που να έχουμε τη δύναμη να κλείνουμε τα μάτια και να περπατάμε ανάποδα στη Neuhauser strasse κι ύστερα να πετάμε πάνω από το σιντριβάνι της Karlsplatz και να χαζεύουμε ένα ζευγάρι που χορεύει στον πάγο.

Δεν περιμένω άλλη αναχώρηση. Δεν περιμένω άλλη αποχώρηση.

Τσαλακώνω και τσαλαπατάω τα δήθεν όνειρα σας. Ο κόσμος σας δεν θέλει να δει έξω από το παράθυρο. Κανείς τελικά δε θέλει να ζήσει για να κερδίσει τηνευτυχίαναξεχειλίζειαπόλεςτιςτρύπεςτου.

Τόσες αιωνιότητες τίποτα χώρεσαν σε ένα κουτί που κάποτε στριμώξαμε τα αγαπημένα μας παπούτσια. Πάλιωσαν κι αυτά.

Δεν έχω άλλα χαρτιά να φτιάξω μαγικές λέξεις για όλους μας. Συννεφοπαρμένες ιαχές δυστυχίας τόσο τρομακτικές σαν να μην υπήρξε ποτέ ιστορία άλλη από αυτή.

Δε μου ψιθύρισα ούτε μια φορά στ’ αλήθεια ότι έχω κλάψει για σκέψεις “περίμενε λίγο ακόμα να με αλλάξω”, ούτε για λόγια “πότε μπορείς να γίνεις εγώ;”.

Προτίμησα να μη το ξέρω.

2011-09-18T20:21:00.007+02:00

photo: 118. by ~Mart-inez

Είχα, θυμάμαι, δύο πράσινες καρέκλες, πολλές φορές μισές. Καθόταν συνήθως πάνω κάποιος τίποτα χωρίς αιχμές, χωρίς στηρίγματα, σχεδόν ποτέ έτοιμος να τις γδάρει.

Δεν είχα, δε θυμάμαι, κουρέλια αυταπάρνησης και θραύσματα εγωισμού.

Υπήρχαμε θα πεις.

Ακροβατούσαμε σε λόφους συνηθειών, προπάντων μόνοι κι αβέβαια αρκετοί. Σχηματίζαμε λέξεις, αλλά δεν αρθρώναμε λόγια. Κατασκευασμένα άλλοι, ιδανικά σωστοί. Τεμαχισμένοι απ’ έξω κι από μέσα.

Εικόνες περίπλοκες, εικόνες αναγκαστικές και λίγες και μικρές και πάντα τετράγωνες. Κι ύστερα ήρθαν οι ακροβασίες του νου. Φυλακισμένοι πόθοι.

Μια γέφυρα έψαχνα πάντα.

Μα δε τη βρήκα.

Αύριο όλα θα μυρίζουν πάλι ~~φράουλα~~.

2011-09-03T19:30:00.003+02:00

photo: clouds by forgottenx

Έραψα τα μάτια μου πάλι για να μη σε βλέπω. Φυλακίζομαι σε λίγο τίποτα κι είμαι καλύτερα έτσι. Να 'σαι πάλι. Μην πλησιάζεις. Δεν έχω άλλα κομμάτια να δώσω σε κανέναν. Δεν υπάρχει χρόνος στον ύπνο μου για σένα. Δεν υπάρχουν φίλοι χωρίς ροζ κορδέλες. Και δεν υπάρχουν ροζ κορδέλες ξέρεις πια.
Άνοιξε τα αυτιά σου και άκουσε με. Δε σε χρειάζομαι. Μπορώ και ξαναμπορώ και 1024 φορές μπορώ έτσι που είμαι. Δε με κόβω άλλα 24 κομμάτια. Κατάλαβε με και άσε με χωρίς θρόνο και στέμμα αύτη τη φορά.

Έζησα 543,2 ζωές μήπως καμιά φορά μπορέσω να ζήσω στ’ αλήθεια. Με σκότωσα τις περισσότερες. Σε σκότωσα και σένα στον ύπνο σου. Έβαλα φωτιά στα χέρια μου και δεν ήμουν εγώ. Θα με σκοτώσω άλλες τόσες, φτάνει να μη γίνω ποτέ εγώ.

Δεν ερωτεύομαι άλλο. Δε μπορώ να ανασάνω πια με τόσα λάθη αναποδογυρισμένα στο καλάθι με τα άπλυτα. Δεν κοροϊδεύω άλλο. Είμαι δεν είμαι εγώ. Εδώ, δεν είμαι εγώ. Εκεί δεν είμαι εγώ. Κι εγώ δεν είμαι ότι μπορώ, ούτε κι ότι θέλω να γίνω.

Είμαι πια 8 δίπλα στο 2 και δε ξέρω πως μοιάζουν οι βιολέτες. Ούτε γιατί τις λένε έτσι, ούτε αν ταιριάζουν με τις φράουλες μου, ούτε κι αν χωράνε στα χέρια σου. Αν χωράνε φέρε μου τρεις. Μία για κάθε φόρα που θα σε γνωρίσω από την αρχή. Θα θυμάμαι τα χέρια σου καλύτερα έτσι.

Ξέρεις, λέω να ξαναγεννηθώ αύριο.

Ναι, θα ξαναγεννηθώ. Αυτή τη φορά θα καθίσω στο σύννεφο μου και δε θα γνωρίσω ποτέ τίποτα και κανέναν κι έτσι δε θα ζητήσω ποτέ τίποτα και κανέναν. Θα φοβάμαι λίγο μόνη μου, αλλά σίγουρα θα είναι καλύτερα απ’ το να φοβάμαι το «μημείνωμόνημου». Θα τρώω φράουλες με τα πόδια και θα πίνω χυμό ρούμι με τα χέρια μου. Θα κλείνω τα μάτια και θα πετάγομαι στη θάλασσα, θα πλατσουρίζω με 2 χταπόδια και όταν αρχίζουν να με αγγίζουν θα γυρίζω πίσω στο σύννεφο μου. Θα μιλάω πολύ, θα φτιάχνω δικές μου λέξεις, θα κλαίω συνέχεια χωρίς να ντρέπομαι. Κι όταν έρθει ο χειμώνας θα τρώω πατατάκια ευτυχίας μέσα στο χιόνι.

Και σίγουρα δε θα κοιμάμαι. Είναι επικίνδυνο ξέρεις να κοιμάσαι. Μπορεί να μη ξυπνήσεις ποτέ.

2011-07-10T22:07:00.010+02:00

photo: Summer by ~rockmantica

Sinking faster than a boat without a hull, Dreaming about the day when I can see you there. Here we go again and my head is gone I stopped to say hello, cause I think you should know by now

Χορεύω πάνω σε δυο τρισεκατομμύρια ακτίνες τώρα που ήρθε το καλοκαίρι. Σχεδιάζω προσεκτικά τις βουτιές μου και μαζεύω τις ομπρέλες που σου είχα χαρίσει, γιατί δε θέλω πάλι να με κάψει ο ήλιος και να γεμίσω με κόκκινα αηδιαστικά σπυριά απ’ έξω κι από μέσα.

Οι άλλοι γεμίζουν με σίδερα και καρφιά και πρέπει να μένουν ακίνητοι για να ζήσουν μισή αλήθεια, ζωή σκατά γεμάτη άλλους δίπλα τους. Κι εμείς ξεχειλίζουμε από χρωματιστά φάρμακα να τρέχουν μέσα μας και να μη φτάνουν. Να καταστρέφουν και να διαλύουν και πάλι να μη φτάνουν.

Σιχαίνομαι τα πράγματα που δε φτάνουν. Σιχαίνομαι τις λέξεις που δε φτάνουν. Κι είναι τόσα όσα οι κόκκοι άμμου που υπάρχουν σ ολόκληρο τον κόσμο. Κάνω κουβάρια με τρίχες. Τρίχες και κλωστές να μας δέσουν και να μας αφήσουν για πάντα στο ίδιο σημείο μέχρι να γίνουμε μηδέν και να πεθάνουμε. Τι να τις κάνεις τις θάλασσες; Δε ζωγραφίζουν ταξίδια πάνω και κάτω από μόνες τους. Σε θέλουν εκεί. Είσαι, δεν είσαι. Μπορείς, δε μπορείς.

Τίποτα δε μένει για πάντα εκεί που ήταν όταν το πρωτογνώρισες. Η αγαπημένη μου πετσέτα χάλασε από τον καιρό και την έκοψα κομματάκια για να την κολλήσω πάνω από το κρεβάτι μου. Χρειάζομαι κάτι για να θυμάμαι.

Μην κλαις. Υπάρχει πάντα μια χειρότερη μέρα που το κλάμα σου ίσως και να ‘χει σημασία. Τώρα που περπατάω με τις φτέρνες μου προς τα πίσω, μαθαίνω πως πολλά πράγματα δεν είναι και τόσο απαραίτητα. Δε βλέπω πια. Κάθε μέρα που ξυπνάω τα μάτια μου μοιάζουν όλο και πιο πολύ με κουμπότρυπες έτοιμες να κλείσουν.

Όταν κλείσουν, μη ξεχάσεις να πάρεις ένα ψαλίδι να τις ανοίξεις. Τότε ίσως να ξαναγεννηθώ και ν’ αρχίσω πάλι από την αρχή. Τότε ίσως βουτήξω και το πόδι μου στη θάλασσα.

2011-06-20T22:53:00.005+02:00

photo: Ribbons by ~HeartsAMess
"Tenho mais almas que uma. Há mais eus do que eu mesmo. Existo todavia
Indiferente a todos. Faço-os calar: eu falo"

Οι άνθρωποι γύρω μου τσακώνονται για τις λέξεις. Λες και είναι δικές τους. Λες και ήταν δικές τους ποτέ. Κι ίσως χρόνια μετά να μετρήσουν τις γραμμές που έπρεπε να είχαν γράψει όμως θα φτάνει; Δε θα χουν γνωρίσει ούτε το δεύτερο εαυτό τους και θα τσακώνονται ακόμα για λόγια τίποτα. Για φίλους πεθαμένους. Για χέρια ανέγγιχτα.

Δεν είμαι.

Δε γράφω πια. Ρίχνω σαγκρία στο πληκτρολόγιο και σβήνω όλες τις ταραγμένες λέξεις που έγραφα για χρόνια. Σωστές ή λάθος, ούτε που έχει σημασία πια. Αναβοσβήνω το καινούριο φως στο σαλόνι και ψάχνω να δανειστώ φωτογραφίες για να γεμίσω το πάτωμα μου τώρα που μάζεψα τα χαλιά. Αν σε ήξερα λίγο καλύτερα σίγουρα θα είχα κλέψει κάτι από σένα. Από παντού κλέβω. Λέξεις, χρώματα, φρούτα, ήλιους και σιωπές. Τις τελευταίες δε καταλαβαίνει κανείς γιατί τις παίρνω στα κρυφά. Δε τις θέλει κανείς εξάλλου. Μου το ‘πε κι ο γιατρός ξέρεις. Να κλέβω ότι μπορώ για να καταφέρνω ν’ αναπνέω. Μου έδωσε και μια χούφτα χάπια και τα ρίχνω κάθε απόγευμα στη φραουλάδα μου για να θυμάμαι. Ξεχνάω αλλιώς. Του έλεγα πως είναι καλύτερα όταν σβήνεις το εγώ σου, αλλά δεν άκουγε. Πρέπει να ξέρεις λέει, να γνωρίζεις πως είσαι.

Δεν είσαι.

Τα βράδια μπερδεύομαι. Δε ξέρω αν θέλω να ακούσω τι λένε οι γύρω, ούτε κι αν πρέπει να τους κοιτάζω. Έβαλα στα μάτια μου φιόγκους και κόλλησα τα αυτιά μου με ταινία διπλής όψης. Απ’ έξω έβαλα χρωματιστές κορδέλες.

Τα πράγματα μοιάζουν κάπως καλύτερα τώρα.

2011-05-08T22:04:00.009+02:00

photo: Let it go by*bl0emetjE

"From now on, forget happiness. Now it’s just about saving the remains, the wreckage, the appearance."

Μεγάλωσα ακόμα ένα εκατοστό ενός αιώνα. Είμαι τόσο μεγάλη πια που δε μπορώ να μετρήσω με φράουλες. Δεν έχω τόσες στο ψυγείο. Και βλέπεις πως είμαι. Ακόμα δε ξέρω κι ούτε και θέλω να μάθω πως θα γίνω σε 5256000 λεπτά από σήμερα.

Δε με νοιάζει η ευτυχία. Δεν υπάρχει. Όσα άριστα και να πάρεις δε φτάνουν για να γίνεις ευτυχισμένος αν δε μπορείς να σε κοροιδέψεις.

Κι ύστερα βλέπω απεγνωσμένα ευτυχείς ανθρώπους γύρω μου. Κι ακούω τις μουσικές, τα λόγια και σκέψεις τους και θέλω να γελάσω. Να τους βάλω μπροστά από ένα καθρέφτη και να κοιτάζονται για ώρες μέχρι να καταλάβουν. Να τους απλώσω με 5 μανταλάκια και να τους χτυπάει ο αέρας μέχρι να ξυπνήσουν από τις σάπιες ευτυχίες τους. Δε μπορεί να υπάρχουν. Δε χρειαζόμαστε τον κόσμο τους.

Αλλιώς έμοιαζαν τα πράγματα όταν ήμασταν μικροί. Τα καλοκαίρια στο νησί βρίσκαμε μια κάποια ευτυχία στα κοχύλια που μαζεύαμε από τη θάλασσα και στις παραστάσεις που στήναμε τα απογεύματα στην αυλή. Τότε ύπηρχε μια ελπίδα. Μια σταγόνα αναζήτησης για ευτυχία ήταν αρκετή για να φτιάξει τις μέρες μας.

Τότε δεν υπήρχε η Αλίκη. Τότε υπήρχαν μόνο πραγματικοί φίλοι και φανταστικοί εχθροί. Και τώρα; Οι περισσότεροι μοιάζουν φανταστικοί. Κάθε χρόνο μετράω όλο και λιγότερους φίλους. Κι είναι όλοι γύρω τόσο διαφορετικοί.

Δεν έχει σημασία να νιώθεις ξέρεις, αλλά να δείχνεις λίγοτερο δυστυχής. Γι αυτό μου διάβαζε η φράου Έλεν το κουκλόσπιτο του Ίψεν στη παραλία και εγώ την κορόιδευα.

Πόσο δίκιο είχε. Κι εκείνη κι η μάμα μου. Όλο εξετάσεις είναι κόσμος και δε μπορείς να αποτύχεις. Εγώ όμως θέλω να αποτύχω, πως να σας το πω. Θέλω να μάθω να το αντέχω και τώρα δε μπορώ.

Δε με έμαθε κανείς. Θέλω να με κάνω χίλια κομμάτια και να αποτύχω με κάθε μου κομμάτι ενατρισεκατομμύριο φορές. Να κάνω λάθος. Και να ματώσω μέχρι να ανοίξω τα μάτια μου και να είμαι εγώ.

Τώρα τελευταία οι μέρες μοιάζουν σαν σε παράλληλη πραγματικότητα.

Έχω χρωματιστά ποτήρια και καρέκλες και ρούχα. Χρωματίζω τα πάντα γύρω μου μήπως και βρω το ίχνος ένος μονοπατιού που θα με κάνει περισσότερο κουτή και λιγότερο μισή. Και περιμένω. Περιμένω να δω τους άλλους να αλλάζουν γιατί έγω -ξέρεις- δε μπορώ.

Έγινα φίλη με όλα μέσα μου. Βρήκα το χάπι της οχιδυστυχίας. Είναι πράσινο με ροζ βούλες και έχει σχήμα ανάποδης φράουλας. Παίρνω ένα το πρωί και ένα το βραδύ και ξεχνιέμαι.

Ξεχνιέμαι από τα τίποτα.

Δε σας καταλαβαίνω. Αλήθεια δε σας καταλαβαίνω. Τι είστε; Πότε ήρθατε στο σπίτι μου; Μπορείτε να φύγετε σας παρακαλώ; Εγώ παίζω με τα σύννεφα μου και τις λέξεις μου. Και δε χωράτε - ακούτε;- δε χωράτε εδώ. Δε με νοιάζουν τα παιχνίδια σας. Δε με ενδιαφέρει η ύπαρξη σας. Παράσιτα που πίνετε έρωτα και αγάπη και χαμόγελα από τους άλλους. Δε βλέπετε ούτε το εγώ σας. Τόσο λίγοι είστε.

Α φύγατε; Επιτέλους. Με κουράσατε κάπως. Και ξέρετε είχα υποσχεθεί να σας αντέξω. κάποιος πρέπει να σας αντέξει και έσας. Δε μπόρεσα όμως. Κρίμα που μετά από τόσες λέξεις και γέλια και στιγμές δεν έχω πια κάτι να σας πω.

Κρίμα που δε μπορώ να δω την δήθεν ευτυχία σας.

Μετρήστε ανάποδα. Το παραμύθι σας τελειώνει. Όλα τα παραμύθια κάποτε τελειώνουν. Δεν είχατε δα και ποτέ το ρόλο του βασιλιά.

2011-04-14T23:06:00.004+02:00

photo: Dead Wrong by ~VolcanicMonsoon

Ναι, ξέρετε, θα αλλάζουμε. Και δεν υπάρχουμε πια.

Συγχωρέστε με μα δε το διάλεξα εγώ. Γι’ αυτό μη μου το παίζετε θύματα και κλαίγεστε από δω κι από κει.

Κλειδώστε και κλείστε τις πόρτες σας και σας παρακαλώ και τα στόματα σας, γιατί μας ζάλισατε με όλα τα ψέμματα και τις αηδίες. Χορτάσαμε τίποτα και χρωματιστές γιρλάντες δήθεν ενδιαφέροντος που έγιναν κομματάκια για ενατρισεκατομμύριο πιο τίποτα απ’ το τίποτα.
Κι αν είστε ευτυχισμένοι –όπως τάχα λέτε- δε θα έπρεπε να σας φτάνει; Χαρείτε έτσι λίγο κι αφήστε τα δράματα σε άλλους. Να ξέρατε πόσο σας βαριέμαι.
Όταν διαλέγεις –ακούτε;- το ίχνος ενός μονοπατιού δεν έχει πίσω, δεν έχει όλα, δεν έχει αλλιώς. Έχει μόνο έτσι. Και το γνωρίζατε καλά. Μόνοι σας. Εσείς. Στα γκρίζα συννεφάκια σας, βρεγμένοι απ’ έξω κι από μέσα με τη βεβαιότητα της αδικιάς που υποστήκατε. Αλήθεια ήταν τέτοια; Πνιγμένοι από κάτω κι από δίπλα με την ελπίδα ότι θα κερδίσετε. Ποιός νοιάζεται άλλος από σας; Ποιός ζήτησε τείχη γύρω σας; Σκαλίστε τους θρόνους σας, πιείτε κρασί και ανάψτε όσα πιο πολλά κεράκια μπορείτε για να γιορτάσετε την ύπαρξη σας, γιατί όπου να ‘ναι θα βαρεθείτε να κολυμπάτε στα φανταστικά σας κύματα μαχών, σε πραγματικούς βυθούς γελοιότητας και σε θάλασσες προκαθορισμένων σεναρίων που δε σας βγήκαν όπως υπολογίζατε. Κρίμα πράγματι, θα μπορούσα ίσως και να σας λυπηθώ γι' αυτό.
Δε βαριέσαι. Δε θα υπολογίσατε καλά μάλλον, παρότι κάποιοι από σας ίσως ~~ήταν~~ μια κουκίδα πιο έξυπνοι. Μια κουκίδα στο κύκλο του μηδενικού.

2011-04-02T21:12:00.006+02:00

photo: Innocence Remains by VagrantGod

Won't you help to sing these songs of freedom?

Cause all I ever had, redemption songs

Προσπαθώ μέρες τώρα και δε μπορώ να βάλω τα γράμματα στη σειρά. Τα τζάμια είναι γεμάτα δαχτυλιές. Τουλάχιστον κάποιος υπήρξε κάποτε εδώ. Καλά το είπες. Δεν υπάρχουν σωστές λέξεις για να σου ζωγραφίσω όλα όσα γουργουρίζουν μέσα στο μυαλό μου. Μακάρι να μπορούσες κι εσύ να καταλάβεις χωρίς να ψιθυρίσω τίποτα.

Ξέρεις δεν ανησυχώ πια. Δεν ανησυχώ που δεν ανησυχώ. Δε με νοιάζει. Κανείς. Άνθρωποι που ζήσαμε ή που δε ζήσαμε στα αλήθεια μαζι τους. Άνθρωποι που θα θέλαμε να μοιραστούμε τις παγίδες του τίποτα ή του όλα. Λυπημένοι ή περισσότεροι χαρούμενοι, αισιόδοξοι ή κάπως διαφορετικοί. Με χαμένη την αθωώτητα τους. Πάντα βαθιά θλιμμένοι. Κι ας μη το γνωρίζουν. Πάντα κάπως διαλυμένοι. Κι απ’ έξω κι από μέσα. Κάποιοι μπορεί να βρήκαν ένα δρόμο. Σίγουρα όχι τον σωστό. Τι σημασία έχει; Χρειάζονται συγκεκριμένες μελωδίες και λέξεις κι αποστάσεις. Χρειάζονται όλα τα λάθος πράγματα. Όλους τους λίγους ανθρώπους. Πριν κοιμηθούν κοιτάζουν πάντα κάτω απ’ το κρεβάτι μήπως και βρουν τον εχθρό που τους καταδιώκει. Μαλακίες. Το μυαλό τους είναι πασαλλειμένο με τόσα λάθη που δε ξέρουν πως το θηρίο υπήρχε πάντα μέσα τους και δίνουν δήθεν μάχες. Ο κόσμος είναι ένα κι ένα. Εκείνοι το μισό. Κι αυτό πολύ είναι.

Καθάρισα τα τζάμια τελικά. Δε θέλω καμία ανάμνηση, κανένα τοίχο με φωτογραφίες. Κανένα γράμμα. Δε θέλω τίποτα παλιό. Μόνο καινούρια ναι. Και κανένα όχι. Στο έλεγα τόσους μήνες πριν και δε με άκουσες. Ποτέ δεν άκουσες. Αλλιώς θα ήξερες τι στριφογυρίζει μέσα στα κύτταρα μου. Θα ήξερες ότι με κόβω κομματάκια κάθε μέρα και δεν πονάω πια.

Τι σημασία έχει ποιός λέει τι; Τι σήμασια έχει ποιός καταλαβαίνει. Δεν υπάρχει κανένας για τους άλλους. Κανένας να τραγουδήσει το αγαπημένο σου κομμάτι. Μόνο το εγώ. Στο θρόνο του, στη ματαιότητα της υπεροχής του να μένει βυθισμένο κάπου έκει. Γιατί να πρέπει να δικαιολογείς και να εξηγείς και να συγχωρείς; Γιατί να πρέπει να σε καταλάβουν και να καταλάβεις κι εσύ;

Δεν ψάχνω αυτό. Δεν μου χρειάζεται. Δε θέλω κανείς να καταλάβει. Στ’ αρχίδια μου. Κάποιον να ανοίξει τις κλειδαμπαρωμένες πόρτες μου θέλω. Μόνο αυτό. Χέστηκα αν θα κερδίσω.

2011-03-07T22:46:00.003+02:00

photo: ice flower by =NoiZe-B

Ευχές που δε τις εννοείς. Μακάρι να χιονίσει. Μαλακίες. Αποστειρωμένα χαμόγελα που κοιτάνε πάντα στο ίδιο σήμειο. Με το ίδιο βλέμμα για να μη σε προδώσουν. Όλοι μπορούν να σε ξεγελάσουν, ξέρεις. Όσοι αφήνουν κι όσοι δεν αφήνουν τα περασμένα βλέμματα, τις ξεθωριασμένες φωτογραφίες. Τους αφήνεις μόνος σου να σε ξεγελούν.

Αναβοκατεβαίνω όλη τη μέρα τις σκάλες μήπως και καταλάβω τη βλακεία των ανθρώπων. Το ατέλειωτα ξεθωριασμένο δήθεν βάθος τους. Δε τους μπορώ. Δε τους καταλαβαίνω. Δεν αντέχω αυτή τη ματαίοδοξια. Το κυνήγι για το τίποτα που τους κάνει κάπως ευτυχείς.

Η πραγματικότητα δεν είναι 2 κουταλιές απ’ το αγαπημένο σου γλυκό. Ούτε η πρωτή γεφυρα απ’ το αγαπημένο σου κομμάτι. Η πραγματικότητα δεν έχει τίποτα αγαπημένο. Έχει ιδανικά, ερωτεύσιμα, κομμάτια που σε οδήγουν στην ευτυχία, φωνές που σε σπρώχνουν στην ομορφιά, αγγίγματα που σε ξεγελούν. Κι αναμνήσεις χωράνε κάπου εκεί, στριμώχνονται με δυσκολία, έτσι που πια φτάνει ο καιρός που δε θυμάσαι. Έρχεται η ώρα που σκοτώνεις τον ένα εαυτό σου. Δεν είναι καλύτερα, είναι όμως σίγουρα κάπως πιο εύκολα έτσι. Φτιάχνεις ένα καινούριο εσύ. Φυτέυεις λουλούδια στο χιόνι κι αποφασίζεις ότι μπορείς να αναπνέεις και να ζεις χωρίς όσα κρατούσες.

Ανέβηκα στο σπίτι. Ζαλίστηκα κάπως με τα πάνω κάτω.

Τα σχήματα είναι ίδια θα μου πεις. Επαναλαμβάνομενα. Μορφές κοινές. Λόγια παρόμοια. Ανασφάλειες ίδιες. Μα τώρα ξέρεις τι να περιμένεις. Το ίδιο τέλος. Την ίδια εξέλιξη. Τα ίδια μονοπάτια θα σε οδηγήσουν εκεί που είσαι σήμερα. Ένας κύκλος. Αυτά που σου είπα απ’ την αρχή, ξέρεις πως ήταν όλα αλήθεια. Τα είδα να συμβαίνουν πριν συμβούν. Το ήξερες νομίζω κι εσύ μα δε σε ένοιαξε και τόσο. Υπήρχαν άλλα πιο σημαντικά. Και τώρα που τα ζεις και τα φοβάσαι, με φοβάσαι πιο πολύ απ’ ότι πριν. Λύπαμαι αλήθεια. Λυπάμαι, γιατί ξέρω ότι γνωρίζεις πως τίποτα δε θα αλλάξει.

Διάβασα χθες στην εφημερίδα πως εγίνες ήρωας. Την ακούμπησα στο πλάι του καναπέ κι ήταν σα να διάβασα για κάποιον άλλο. Α ξέχασα να σου πω. Δε θυμάμαι να είχα ποτέ αγαπημένο γλυκό.

2011-02-03T21:04:00.002+02:00

photo: Shadows by ~Nlr4

Σκιές. Το παρελθόν υπάρχει. Κι ας μη το βλέπεις. Το παρόν ζει. Κι ας μη το κοιτάς. Και το ψυγείο αυτές τις μέρες είναι άδειο ή τουλάχιστον έτσι μοιάζει. Μια ιδέα κι αυτή. Το μέλλον μια ακόμα. Τα όρια κι οι αλήθειες – ξερείς- είναι σχεδόν πάντα δυσδιάκριτα. Πώς γίνεται να θέλεις ένα τίποτα λιγότερο όμορφο από μένα; Κάτι περισσότερο μισό; Δεν μπορώ να σκέφτομαι ανθρώπους που δε γνωρίζω. Πώς μοιάζουν, τι απαιτούν, γιατί μου φανερώνονται. Δεν έχω χρόνο για αυτούς. Δεν υπάρχει χρόνος, θες δε θες.

Εγώ επιλέγω που κοιτούν τα ματιά μου. Έτσι μονάχα πρέπει να συμβαίνει. Όμως τόσες φόρες νιώθω πως με κατηγορώ, γιατί νομίζω ότι φταίω. Κι ύστερα έρχεται η Αλίκη και ψιθυρίζει στο αυτί μου όλες τις λέξεις που φοβάμαι να μου πω. Όχι, δε φταίω. Κι ούτε χρειάζεται να απολογούμαι για πράγματα που δε με νοιάζουν, κι ούτε να ψάχνω τις κρυμμένες σκιές κάτω απ’ το κρεβάτι. Το ψυγείο είναι άδειο στο είπα; Κι η απλώστρα έσπασε απ’ τον αέρα. Την έφτιαξα μετά από δυο μέρες. Δε μπορούσα να κάνω αλλιώς. Δανείστηκα ένα κατσαβίδι. Οι ρίγες στην κουρτίνα με ζαλίζουν κάπως τελευταία και τα ονείρα μου με ζαλίζουν κι αυτά. Τα όνειρα μου μοιάζουν ίδια. Είναι που έχω πια εμμόνες. Όμως δε θέλω άλλα ψέμματα. Με εκνευρίζουν οι ανόητες ελεύσεις. Οι άνθρωποι που υπάρχουν απλά για να ενοχλούν. Γυρίζουν γύρω γύρω και επανέρχονται κράτωντας τόσα τίποτα. Σκουπίζουν το παρελθόν τους και ρίχνουν όλη τη σκόνη στα μάτια μας. Μορφές τσαλακώμενες που επιμένουν να ισιώνουν την όψη τους. Όμως δε ξέρουν. Είναι τόσο μικροί που δε γνώριζουν.

Δεν μπορείς να κλέψεις τίποτα που δεν έχεις. Είναι μια μάχη χωρίς σκόπο. Κανένα μαγικό εργαλείο δε μπορεί να το άλλαξει. Δεν αρκούν τα πλάνα, όσο καλά κι αν τα σχεδιάσεις. Δεν φτάνουν τα παιχνίδια, όσο νικηφόρα και να παίξεις. Δεν επαρκούν τέτοιοι ιστοί. Κανέναν δε μπορούν να παγιδεύσουν παρά μονάχα εσένα τον ίδιο.

2011-01-16T22:00:00.005+02:00

photo: mathematics by ~kranberrie

Η ζωή στο τετράγωνο σαλόνι. Ανάμεσα σε τοίχους. Γκρι, μπλε, κόκκινους, ροζ. Κατασκευάσμενες ουτοπίες. Με παρασύρω, με διασύρω και με παρηγορώ. Το σαλόνι εμείς κι ο άνεμος να θέλει να μολύνει τη μουσική που τείνει στην ευτυχία. Είναι και κάτι ηλίθια πουλιά -με περιστέρια μοιάζουν- που κάνουν κάτι απέραντα ενοχλητικούς θορύβους. Σα να τους στέλνει κάποιος να μας καταδιώξουν, να μας μουτζουρώσουν με γκρίζο μελάνι και να τραβήξουν χιαστή γραμμές στα πρόσωπα μας. Ίσως έτσι να μας εκδικηθούν. Κι η εκδίκηση; Υπάρχει; Κι αν υπάρχει, ολοκληρώνεται ποτέ; Ζει για πάντα η επιθυμία γι’ αυτήν; Ζει, δε ζει, δε χρειάζεται. Μην εξετάσεις αυτή τη πιθάνοτητα.

Καθίσαμε μπροστά στο τζάκι και κάψαμε όλα τα ξένα φρούτα. Σωστή ακολουθία κραυγών. Πως τόλμησα ν’ αφήσω τέτοια φωτιά; Πώς τόλμησα να άλλαξω το χρώμα της; Το χρώμα της φωτιάς είναι μια σταθερά. Ακόμα κι η Αλίκη θα απορούσε μαζί μου αύτη τη φορά.

Και μέτα φύγαμε για το σύννεφο που κόψαμε στα δύο. Όλη τη μέρα περπατούσαμε και μέτρουσαμε τις πλάκες στο μικρό δρομάκι. 22, 44, 88. Χωρίς να πατάμε στους αρμούς. Ζωή κάπως τακτοποιημένη επιτέλους. Κι όμως δε με πείραζε. Στ’ αλήθεια δε με πείραζε να περπατάω στις γραμμές. Το παράδοξο της ζωής μου.

Κι ύστερα γυρίσαμε και πάλι. Μέτρησα τις ψηφίδες στον τοίχο του μπάνιου. Κι ήταν κάθεμια φωτογραφία μιας στίγμης. Μιας ζώης άλλης. Που ζήσαμε ή που δε ζήσαμε. Μιας ζωής διαφορετικής. Με πόδια δανεικά και με μυαλά κομματιασμένα. Έτσι που όλες οι αποχρώσεις να χρωματίζουν σχήματα παραίτησης - πάντα κύκλους, ποτέ τετράγωνα ή τρίγωνα. Δε διαλέξαμε ποτέ τίποτα τέτοιο. Όμως ο κόσμος είναι πάντα ίδιος. Οι άνθρωποι ζουν πάντα για έναν. Για ένα εγώ. Κι εγώ δε δίνω τίποτα. Καμιά σταγόνα, κανένα γράμμα από τις λέξεις μου. Ούτε καν τα σημειώματα στο ψυγείο δε δίνω, ουτέ απλές συναρτήσεις ευτυχίας.

Μη φοβάσαι. Πάντα γκρίνιαζω λίγο ξέρεις. Δεν είναι που φταις εσύ. Είναι που έτσι είμαι φτιαγμένη. Από κομμάτια μισού. Αγαπούσα ξέρεις από μικρή τη διαίρεση. Μια μυρωδιά μισή. Τη μυρίζεις; Αλήθεια είναι μισή. Δε λέω ψέματα εδώ και 3452 αιώνες. Απροσδιόριστα λίγη, σα γραμμή συγκεκομμένη, σα σιωπή με μουσικές τριγύρω. Ένα παζλ από σπείρες. Πως να βρεις την άκρη; Δεν είναι να βολεύεσαι με ευθείες και παράλληλες. Δεν είναι καν να το συζητάς. Χρειάζονται συμπτώσεις και όρια. Χρειάζονται λογισμοί και υπολογισμοί. Χρειάζονται σταθερές και συναρτήσεις και μεταβλητές. Χρειάζονται σειρές και πρόοδοι. Κι είναι απαραίτητες οι αφαίρεσεις. Αυτό θα πρέπει ίσως να θυμάσαι. Χρειάζονται πάντα αφαιρέσεις.

2010-12-26T23:48:00.010+02:00

photo: Fairytale I by ~Zorg-One-One

Σπατάλησα ώρες μετρώντας τίποτα και αναζητώντας τον τρόπο υλοποίησης της πλασματικής τελειότητας. Συνενοημένα όμορφη ιστορία, χωρίς παγίδες ή λάθη, χωρίς διαγραφές και συστροφές. Σίγουρα χωρίς αλήθειες και πάντα γαρνιρισμένη με χρωματιστές καραμέλες. Η συνταγή τελικά ήταν η γνωστή και μία:

10 γραμμάρια πραγματική δυστυχία
111 ψέμματα
1 κουταλάκι του γλυκού άχνη νοτισμένη με παράλληλα σύμπαντα
3 φρούτα του λάθους μαζεμένα με ματωμένα χέρια
250 ml γάλα για πρίγκηπες
παλαιωμένο κρασί 2345 αιώνων
μάτια από δύο νεράιδες
και τρούφα παραλόγου για το πασπάλισμα.

Πλάθεται στο μυαλό χωρίς μεγάλο κόπο ιδανικά με κλειστά τα μάτια και σίγουρα με βουλωμένα τ' αυτία. Ψήνεται στους 250 βαθμούς για πολύ καιρό. Όσο περισσότερος ο καιρός τόσο πιο σίγουρο το αποτέλεσμα. Απαραιτήτως αναγκάζεις όλο τον κόσμο να προσέξει το σύννεφο της ευτυχίας σου.

Σερβίρεται καυτό και καταναλώνεται με τα χέρια μήπως καείς και ξυπνήσεις. Αν δεν ξυπνήσεις ζεις την ευτυχία που σου αξίζει. Πάντα θα είναι τέτοια.

2010-12-11T19:03:00.003+02:00

photo: La vitesse possede by *BenoitPaille

Χρωματιστές νιφάδες στριφογυρίζουν έξω απ’ το παράθυρο. Έχω μαζέψει τόσες με τα χέρια που έκοψα απ’ το σώμα σου 45 αιώνες πριν. Στα είχα ζητήσει θυμάμαι για να έχω κάτι από σένα και να αντέχω το κρύο κάτι μέρες σαν κι αυτή. Τις βάζω σε σειρά και τις ξεχωρίζω ανάλογα με το μέγεθος και μετά ανάλογα με το χρώμα, μήπως και σχηματίσω κάποτε σωστά το παζλ του όχιένα.

Πάλι όμως κάνω λάθος. Η σωστή στιγμή δεν έρχεται και τα κομμάτια ποτέ δεν ταιριάζουν. Κι ο χρόνος γίνεται απλά μια επανάληψη, όπως το χιόνι που λιώνει και ξαναγεννιέται. Μια ίδια ιστορία κι οι άνθρωποι και τα χρώματα τους. Έτσι πάντα -ή σχεδόν πάντα- κι οι λέξεις τους.

Εκείνο το βράδυ χρόνια πριν που χάζευα το χιόνι φωτισμένο πίσω απ’ το πλανήτη 2, έτσι μαγεμένη που ήμουν νόμιζα ότι θα κρατούσε για πάντα. Παγωμένο νερό που ζεστάθηκε στο τέλος. Στο δεν τέλος. Κι είμαστε τώρα εδώ ερωτευμένοι κι αλλιώτικοι, διαγαλαξιακά μακρινοί, απέραντα μισοί, συμφωνημένα διαλυμένοι, χωρισμένα άρρωστοι, οριστικά λίγοι, αφόρητα χωρίς. Τόσο που νομίζω ότι αν μείνω γυμνή στο κρύο θα πονάω πιο λίγο. Τόσο που ξέρω ότι αν μείνεις γυμνός στο κρύο ίσως και να ξαναγεννηθείς.

2010-11-20T20:57:00.003+02:00

photo: rain by ~brokenwingsx27x

Ο κόσμος είναι μικρός. Ο κόσμος γίνεται αηδιαστικά μικρός.

Νοημοσύνη μηδέν. Νοημοσύνη που τείνει στο μείον άπειρο.

Φιλιά ασήμαντα. Φιλιά που φωνάζουν απελπισία.

Οι άνθρωποι γίνονται μικροσκοπικοί. Οι άνθρωποι είναι μικροσκοπικοί.

Και δεν το ξέρουν. Και νομίζουν ότι δεν είναι.

Μιλήστε τους γιατί εγώ δε μπορώ. Φωνάξτε τους γιατί εγώ δε θέλω.

Οι έρωτες δε γκρεμίζουν. Οι έρωτες χτίζουν.

Δεν υπάρχει μάχη. Δεν κερδίζει κανείς.

Δεν γεννιέται ευτυχία από κανένα τέλος. Δεν υπάρχει επιστροφή μετά το τέλος.

Μετράμε αντίστροφα.                                     8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, 0.

                                                      Μπαμ!

2010-11-12T23:40:00.007+02:00

photo: goodbye by ~GozDeCyp

Μπορώ και παραμπορώ.

Δε χρειάζομαι κανέναν να με σώσει. Δε θέλω να σωθώ. Δε μου χρειάζεται. Έχω ολόδικα μου χρωματιστά μπαλόνια. Κατάλαβε το επιτέλους και σταμάτα εδώ. Γιατί προσπαθείς να εκνευρίσεις τα παλιά κομμάτια της ζωής σου για να φτιάξεις μια καινούρια όπως τη θες;

Να μη λυπάσαι για μένα. Να λυπάσαι μόνο για τα ανεκπλήρωτα.

Λερώθηκα από τους εγωισμούς και τις δήθεν ειλικρίνειες που με περιβάλλουν. Ο εγωισμός είναι ακατανίκητος, όπως και η βλακεία.
Κι εγώ δε θέλω άλλο.

2010-10-24T15:30:00.005+02:00

photo: The day ends by andyp89

Δες πόσο εύκολα αλλάζουν τα πράγματα όταν υπάρχουν άνθρωποι γύρω γύρω. Γίνεσαι ο πιο ξένος του κόσμου. Τόσο μικροσκοπικός μέσα στην ευτυχία σου. Τόσο διαγαλαξιακά μακρινός. Δρόμοι με εκατομμύρια χρωματιστά φωτάκια απόσταση. Τους περπατάω και κρατάω παλιές κίτρινες κορδέλες, αλλά ποτέ δε φτάνω εκεί που είσαι. Πειράζει να μην υποσχεθείς ότι θα βρω δέντρα με πορτοκάλια χωρίς κουκούτσια; Κουράστηκα με τα κουκούτσια. Να μην υποσχεθείς τίποτα άλλο. Δε χρειάζεται να μιμείσαι το παλιό ~~οχιμισό~~ εσύ σου. Στέκομαι όρθια με κλειστά μάτια και με ρωτάω ψιθυρίζοντας χιλιάδες ερωτήσεις. Γιατρέ, μπορεί ν’ αναστηθεί ο πεθαμένος εαυτός μας; Όχι ε; Κι εγώ το ίδιο σκέφτηκα.
Le roi est mort, vive le roi!

2010-10-17T21:33:00.012+02:00

photo: Why are there no clouds today by vampire-zombie

Vielleicht ist es so, dass jeder Mensch nur einmal im Leben richtig glücklich ist. Einmal. Und dafür wird er dann hinterher bestraft. Das ganze Leben lang.

Απαγορεύονται τα ερωτηματικά. Απαγορεύεται η ευτυχία. Απαγορεύεται και να την θυμηθώ. Κοιτάζω όμως και βλέπω ακόμα πίσω από το μικρό παραθυράκι του πλυντηρίου εσένα να στριφογυρίζεις. Τι ήθελα να πω; Χάνονται μερικές φορές οι λέξεις όταν σε κοιτάζω. Σε έβαλα στους 160 βαθμούς και ελπίζω αύτη τη φορά να χάσεις όλη τη μαυρίλα σου κι ύστερα να γίνεις όπως πριν.

Θα σε απλώσω στη πίσω βεράντα για να μη σε πάρει κανένα μάτι κι ελπίζω όταν στεγνώσεις να τα θυμηθείς πάλι όλα. Πόσες φορές τελείες. Πόσες τελείες και πόσες τιμωρίες για τις αληθινές στιγμές. Τόσες που πια μεγαλώσαμε και ξεχάσαμε να τις μετράμε.

Μέτρησα για λίγο τα χρόνια. 5+2+0+0+0+0. Τόσες ευτυχίες, όλες χιλιοειπωμένα ψέματα. Για τόσο καιρό βαυκαλιζόμασταν πως δε μπορούσαμε να ζήσουμε χωρίς τον εαυτό μας και πείσαμε την αύρα μας ότι δεν ήμασταν ποτέ μισό και μισό. Και τώρα, ξέρεις, σε μισώ μετά από τόσα λάθη. Στη λάθος μεριά του ποταμού και πάλι, χωρίς μαζί αλλά πάντως σίγουρα και πάντα μόνοι. Κι ας πιστεύεις τώρα κάτι άλλο.

Αργά ή γρήγορα κλείνουν όλοι οι κύκλοι. Μεγάλοι ή μικρότεροι. Γεμάτοι όνειρα και φράουλες ή άδειοι και ξεχασμένοι. Τώρα που δεν είμαστε πια ζωντανοί μπορούμε να τους αγγίξουμε από μακριά. Κενοί κι εμείς, πρόσωπα με άλλη μορφή που χορεύουν σε καινούρια σύννεφα. Κι ελπίδα δεν υπάρχει. Η παλιά ελπίδα, η μόνη, έγινε βροχή που έπεσε απ’ τα παλιά μας σύννεφα και έκανε μούσκεμα όλο τον υπόλοιπο κόσμο όμως όχι εμάς. Γι’ αυτό κι εσύ δε θα βρεις ποτέ καμία άλλη ευτυχία.

2010-10-04T22:27:00.006+02:00

photo: Strawberry fields 4ever by pis7li

Let me take you down, 'cause I'm going to Strawberry Fields. Nothing is real and nothing to get hung about.

Τώρα που γνωρίζουμε και έχουμε δει με τα ίδια μας τα μάτια δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες ούτε και σύννεφα. Όσες μνήμες κι αν σβήσουμε πάντα θα περισσεύουν κι άλλες για να κατασκευάζουν πλάσματα πέρα απ’ την ύπαρξη και τη ζωή μας. Πολύ πιο πέρα απ’ το μυαλό μας κι όσα μπορούμε να αντέξουμε. Μορφές ιδανικές, μυστήριες κι ισορροπημένες.

Τόσο καιρό παίζαμε σα τα παιδιά στα συγκρουόμενα. Χτυπούσαμε και φεύγαμε κι ύστερα συνεχίζαμε, κοιτώντας πάντοτε μπροστά σα να μη συνέβαινε το παραμικρό. Κι όμως γύρω μας πολλά είχαν πεθάνει ή ίσως και να μην είχαν ποτέ καν γεννηθεί.

Μετά από τόσα ανεβοκατεβάσματα στις σκάλες του μυαλού το τρελό κορίτσι που αγαπούσε τις φράουλες δεν υπάρχει πια. Ίσως και ποτέ να μην υπήρξε. Φαντασία, παραίσθηση ή απλώς ένα όνειρο που έτυχε να το θυμηθούμε κάτι Κυριακές που ξυπνούσαμε ο ένας δίπλα στον άλλο λίγο πιο αργά από ότι τις υπόλοιπες μέρες.

Η φίλη της Αλίκης όμως – το ξέραμε άλλωστε καλά- ποτέ δεν είχε δοκιμάσει τη ζωή. Ποτέ δεν έκλαψε, δε γέλασε, δε σκίστηκε και δεν τσαλακώθηκε. Ποτέ δεν άντεξε για παραπάνω από 2 ώρες γράμματα και 43 φράουλες ταξίδια. Ποτέ δεν έδωσε πραγματικές απαντήσεις. Μονάχα λέξειςθησαυρούς κλεισμένες σε μπουκάλια που ταξίδευαν για χρόνια μέσα μας ήξερε να ψιθυρίζει.

Με ψιθύρους ζήσαμε έτσι κι αλλιώς μια ζωή.

2010-10-02T21:13:00.003+02:00

Στεκόμαστε πίσω από χρωματιστές κουρτίνες ευτυχίας. Την περιμένουμε να λάμψει και μάλλον περιμένουμε άδικα. Ζούμε βουτηγμένοι στον παραλογισμό και πουλάμε π α ρ α μ ύ θ ι α ο ένας στον άλλον. Οριακά χαμηλότερα απ’ το στόχο, αλλά πάντα χαμηλότερα.
Μεγαλώσαμε και τα ζήσαμε όλα. Αγγίξαμε τα όνειρα μας. Φτιάξαμε σύμπαντα με όλες τις στιγμές ευτυχίας που φανταζόμασταν μικροί. Χτίσαμε όμορφα σπίτια με κάτι περίεργα ροζ λουλούδια στους κήπους μας. Γνωρίσαμε Αλίκες των θαυμάτων. Ερωτευτήκαμε, κλάψαμε, πήραμε και δώσαμε -κυρίως δ ώ σ α μ ε- και γελάσαμε μέχρι το τέλος.
Κι όμως τώρα χρειαζόμαστε αντικαταθλιπτικά και ψέματα.

2010-09-30T21:51:00.003+02:00

Περάσαμε 143 αιώνες με μια συνενοχή στα αυτιά μας και στα χέρια μας και σε όλο μας το σώμα. Έτσι, γιατί χάθηκε τόσος καιρός. Όλα τα βράδια προσπαθούσα να ζωγραφίσω εκείνο που είχες δει στο δρόμο τη μέρα πριν την αρχή όμως δε μπόρεσα. Σταμάτησα να βλέπω.

Τώρα περπατάμε χωρίς να μας κρατάει τίποτα. Γεμίζουμε κονσέρβες με στιγμές για να τις έχουμε για λίγο ακόμα. Γελάμε συνέχεια και χωρίς λόγο, βρισκόμαστε από τη παραλία στη Marienplatz και δεν έχει σημασία πως φτάσαμε εδώ. Τρώμε ποιήματα με τα χέρια και πλενόμαστε με τραγούδια μέχρι να ζαλιστούμε. Τώρα είμαστε εμείς. Χαρούμενοι; Όχι δε μας χρειάζεται. Ευτυχισμένοι; Λίγο πριν γεννηθούμε.

2010-09-26T11:57:00.004+02:00

Ώρα 79 το πρωί. Ανοίγω τα μάτια μου. Σχεδόν νηφάλια. Σχεδόν χωρίς. Σχεδόν ευτυχία. Βαρέθηκα με τις φωσφοριζέ σου λέξεις. Βελούδινοι ψεύτικοι ήχοι. Τα σχεδόν ψέματα είναι πολύ χειρότερα από τα ψέματα. Ξέρεις καλά από λέξεις ισορροπημένες. Εγώ τις σιχαίνομαι κι ούτε καν θέλω να τις γνωρίζω. Μ’ αρέσει που δε βρέχει πάλι σήμερα. Σταγόνες ηλιοφάνειας. Μ’ αρέσει που είσαι ολόκληρος άνθρωπος τώρα και δε χρειάζεται να παίζεις άλλο τα παιχνίδια μας. Ιαχές τέλους.

Χαμογελάω κι ας μη νιώθω ασφαλής. Κι ας μη γνωρίζω σε τι χρησιμεύω πια. Ξέρω τώρα. Κανείς δε θέλει να αγαπήσει. Όλοι θέλουν να αγαπηθούν.

Σου δίνω 250 milligram ευτυχία. Δώσε 50 πίσω και θα σε κάνω πάλι μισό.

2010-09-20T21:35:00.004+02:00

Σιγά μωρέ. Πως κάνεις έτσι; Λες και δεν υπήρξες ποτέ εκεί που η μονάδα μέτρησης του εγώ ήταν το εσύ. Μπορούσες χωρίς το τικ τακ για λίγο ακόμα. Εκεί με σκέφτηκα τις προάλλες. Έχω κι αυτό το κουτί που ήθελα να σου δώσω τη μέρα που θα ξημέρωνε. Ουρανός ξεουρανός τώρα δε με νοιάζει.

Πόσο ξερνάω με τη δήθεν τελειότητα. Μικροσκοπικές ψεύτικες ευτυχίες. Σε καταλαβαίνω. Αλλά δε σε συγχωρώ.

2010-09-14T22:51:00.002+02:00

Σιχαίνομαι το μέσο όρο και τα όρια που τείνουν στο άπειρο. Τα ψεύτικα ποιήματα και τις μουσικές που δεν είναι μουσικές στ’ αλήθεια. Σιχαίνομαι το σπίτι, τον καθρέφτη και το πάτωμα που περπατήσαμε. Το μετά και το πριν και το κατά τη διάρκεια. Και τη διάρκεια. Τα βιβλία στο πάτωμα, τα ρούχα στη καρέκλα και τους πεταμένους δίσκους από δω κι από κει. Γι' αυτό επέστρεψαν οι μνήμες μου εκείνο το πρωί. Για λόγια τίποτα.

Μη μιλάς άλλο. Αντέχεις; Μη μιλάς. Τα πάντα είχαν ειπωθεί. Κι έκανα πως δεν έβλεπα μήπως και τα συντρίψω. Προχθές έγινα για πρώτη φορά μεγάλη. Και ζήλεψα που υπήρξε καλοκαίρι. Έσπασε η καρέκλα, ξέρεις. Προχθές έγινα για πρώτη φορά μισή. Κι ούτε θέλω να αρπάξω τίποτα. Τίποτα μετά. Τίποτα από. Τίποτα για ____ .

Μακάρι να μη βρούμε ποτέ σύννεφο να σταθούμε.

2010-09-07T23:36:00.009+02:00

Ξεπετάγομαι πάλι. Με ξεπερνάω και με αναποδογυρίζω. Θέλω να μουτζουρώσω όλα τα δευτερόλεπτα πρινμεσφραγίσεις. Έγινα τελικά κι εγώ όσα δε φανταζόμουν. Ξέρεις, όλες οι λέξεις που διάβασες κι εσύ και όλοι γράφτηκαν κατά λάθος. Χωρίς προσπάθεια και χωρίς σκέψη. Κι εκείνες που έγραψα με πιο μεγάλα γράμματα δίπλα στον γκρεμισμένο τοίχο της ζωής σου, οι πιο ψεύτικες απ’ όλες. Εσύ τις ζήτησες θυμάσαι; Τέλος πάντων να μη φοβάσαι. Τις έκρυψα βαθιά στο χαμηλότερο ράφι της κουζίνας για να μη τις βρει ποτέ κανείς και τις διαγράψει. Όλα τα μετά πρέπει να ζουν στην άγνοια και εσύ πάντα με τόσα ψέματα. Συγγνώμη. Δε θέλω να γυρίσω στη πόλη που είχα μόνο αγαπημένα αντικείμενα και έπρεπε να μου δώσω αντιβίωση για να κλάψω για μισό λεπτό.

Εξατμίζομαι. Εκτός εάν. Εκτός. Εάν. Βρες κάτι. Να με αλλάξεις. Να το αλλάξεις. Βιάσου. Το αεροδρόμιο κλείνει σε δύο ώρες. Ποτέ δεν ήθελα να είμαι η ίδια εδώ ούτε και κάποια άλλη. Πάντα λάτρευα να είμαι εγώ κι όχι εδώ χωρίς να είμαι εγώ. Λατρεύω να σου λέω ότι δεν περιμένω πια και να με πιστεύεις. Λατρεύω να σε κάνω να αναρωτιέσαι και να θυμώνεις και να θες να ξεχάσεις τα ψέματα μου και τις λέξεις μου και να πετάς τα πράγματα που σου έφτιαξα. Λατρεύω που ξέρεις ότι θα δε θα ξαναγίνεις ένα.

Έτσι ήμουν πάντα. Γιατί παραξενεύεσαι τώρα; Γι’ αυτό με ερωτεύτηκες. Για φαντάσου.

2010-08-22T22:18:00.006+02:00

Γράφω χωρίς τελείες και έζησα τόσα χρόνια χωρίς τελείες. Χθες πριν τα μεσάνυχτα δεν φανταζόμουν ότι θα σου κλέψω το χυμό από τις φράουλες. Γιατί δεν έφυγες τελικά; Εγώ επέστρεψα. Εσύ γιατί δε φεύγεις; Μπορείς να με φιλήσεις σα να με χάνεις για πάντα. Μη περιμένεις το τέλος. Δε συντελούνται πια τέλη για τους ανθρώπους ξέρεις. Και είναι και τόσο λίγοι. Τους ξεχωρίζω στο δρόμο από κάτι κόκκινα κουτιά με ροζ κορδέλες που κρατάνε στα χέρια τους, γεμάτα ζωή και δυστυχία και ευτυχία και αύριο. Οι άλλοι, οι οχιάνθρωποι δεν υπάρχουν για μένα, ούτε και για κανέναν άλλο.

Μ’ αρέσει τώρα που μπορώ να πετάω τα πράγματα σου από δω κι από κει. Μ’ αρέσει που καμιά φορά διαλέγω να πετάω και τον εαυτό μου και που μπορώ να μη με αγαπάω τόσο. Κι εσύ όταν εξαφανιστείς δε θα σε αγαπάω το ίδιο. Πόσο δυστυχισμένος έχεις γίνει τώρα που δε μπορείς να φιλήσεις πια κανέναν; Κόψε τα χείλη σου και χάρισε τα σε μένα που τα χρειάζομαι για να γίνω ευτυχισμένη.

Και μη ρωτάς άλλο για την ευτυχία. Θυμάσαι αυτά τα φωτάκια που κοίταζες κάθε μέρα αλλά ποτέ δε τα έβλεπες. Αυτή είναι η ευτυχία που ψάχνεις. Τα μάτια μου που περιμένουν να τα δεις. Τα χέρια μου που γίνονται πιο ξεχαρβαλωμένα από ποτέ γιατί ξέχασες να τα αγγίξεις πριν φύγεις. Όλη η ιστορία στο repeat κι όλα τα στέμματα στη θέση τους.

Όχι μη φτιάξεις βαλίτσες αύτη τη φορά. Θα τις ετοιμάσω εγώ και θα αδειάσω μέσα όλα όσα είχα όταν ήμουν κορίτσι και δεν ήμουν τόσο λυπημένη. Θα τις γεμίσω ευτυχίαμακρυάμου και θα σου χαρίσω όλες τις λέξεις που δε χρειάζεται να λες από δω και εμπρός. Θα ζωγραφίσω και δύο τίποτα στα μάτια σου για να θυμάσαι πώς ήταν τότε που δε ζούσες. Πόσο απέραντα αβέβαια και λίγα μοιάζουν όλα όταν δεν σε κατασπαράζει κανένας έρωτας. Εσένα σε κατασπάραξε ποτέ στ’ αλήθεια;

Ξέρεις πόσο σιχαίνομαι τα ψέματα. Κι έχω πει τόσα, όμως δε γίνεται αλλιώς. Δε θέλω να γνωρίζεις. Τα λόγια είναι άλλωστε συνήθως περιττά.

2010-07-25T16:40:00.007+02:00

Όλη νύχτα μετράω. Έρχεται το τέλος. Μη ξεχάσεις να μαγειρέψεις το κοτόπουλο με τις φράουλες για τελευταία φορά και να κρατήσεις στα αυτιά σου τον ήχο που κάνει όταν το δαγκώνεις και κολυμπούν όλες οι γεύσεις από το στόμα σε όλο σου το σώμα. Τρέχω να τις μαζέψω μη μου ξεφύγουν, αλλά δε ξέρω γιατί άλλαξα τόσο πάλι και δε μπορώ να κρατήσω τίποτα. Τα παπούτσια μου δεν είναι τόσο κόκκινα όσο νομίζεις και εγώ δεν είμαι τόσο θυμωμένη. Είναι όμως μερικές φορές που εγώ δεν είμαι εγώ, όταν εσύ γίνεσαι κάτι άλλο.
Σε συγχωρώ;

Βρήκα μια πράσινη κορδέλα, από τότε που σε είχα δέσει κάτω απ’ το μαξιλάρι μου, πεταμένη στο πάτωμα και την έσφιξα γύρω από τα χέρια μου για να μη μπορώ πια να γράφω για πράγματα που δε γνωρίζω. Πονάει το δέρμα μου όταν δε με αγγίζει το εγώ που σε περιβάλλει. Κανείς δε το γνωρίζει όσο εγώ. Γι’ αυτό και δε σε συγχωρώ. Δε τολμάς να ζητήσεις χώρο στις λέξεις μου. Δεν αντέχεις να τολμάς γιατί με τόσο τίποτα γύρω σου έμαθες κι εσύ να είσαι τίποτα.
Με συγχωρείς;

Τους βαριέμαι όλους και θέλω να εξαφανιστούν όσοι κατασκευάζουν ευτυχίες. Έλα για λίγο να φτιάξουμε μια σταγόνα πραγματική δυστυχία και να τη μοιραστούμε. Μακάρι να ξυπνούσα πιο εύκολα. Μακάρι να ήμουν πιο όμορφη και πιο κανονική. Μακάρι να μου έφτανε ένα μπουκάλι ευτυχία και η καρδιά μου που κάνει ντουπ ντουπ όταν σε περιμένω. Δε με συγχωρείς. Δε με νοιάζει. Δε θέλω. Ποτέ δε θέλησα.

Περιμένω και με τσαλακώνω όσο περισσότερο μπορώ. Αργεί;

2010-07-15T22:28:00.007+02:00

Χρειάζονται 34 στροφές και ένα λιβάδι κόκκινες τουλίπες. Χρειάζονται βροχές χωρίς σταγόνες και κύματα που δε σκάνε στα βράχια. Χρειάζονται εκατομμύρια όχιμυρωδιές και διαστάσεις που αλλάζουν κάθε νύχτα. Χρειάζονται ποιητές. Όμως οι ποιητές δεν υπάρχουν στον κόσμο. Ο κόσμος δεν υπάρχει για τους ποιητές. Οι ποιητές είναι ο κόσμος που μόνοι τους φτιάχνουν. Θες μήπως και εσύ να φτιάξεις ένα κόσμο;

Θες. Όμως ξέρω ότι δε μπορείς. Δε φτιάχνονται αλήθειες με ψέματα.

Μεγάλωσα και βαριέμαι λίγο τα χρώματα και ξεχειλίζω από ψέματα. Δε καταφέρνουν ξέρεις να κάνουν κανέναν ομορφότερο, ούτε και πιο ευτυχισμένο και σίγουρα ποτέ ούτε ένα γραμμάριο φράουλα περισσότερο απ’ το μισό που φαίνεται να είναι.

Συναρμολόγησα όλα τα μισά που γνώρισα και έφτιαξα χιλιάδες τοίχους. Τους έβαψα λευκούς με μαύρους κύκλους για να γυρίζω γύρω-γύρω κάθε μέρα μέσα τους κι ύστερα να βγάζω το μάτι μου και να το πετάω πίσω απ’ τη γραμμή του τίποτα και να βρίσκω πάντα κέντρο. Αν με ήξερα θα έκλαιγα μπροστά μου. Σου το ορκίζομαι πως δε μου λείπω. Μου λείπει η μάλλινη ζακέτα μου και το ασπρόμαυρο πάπλωμα σου. Το καλοκαίρι δεν αντέχει πια να με περικυκλώνει για να με νικήσει και έχουμε πια κι οι δυο παραιτηθεί απ’ το παιχνίδι του “ζήταγιανασουδώσωκάτι”.

Δεν είσαι τίποτα. Πάρε μια τσίχλα φράουλα να πάθεις ασφυξία.

2010-06-05T19:43:00.005+02:00

Ξύπνησα 44 χιλιάδες μετά πριν σε σκοτώσω. Ήθελα τόσο να σε πονέσω και να σε κάνω τόσα κομμάτια όσες οι φράουλες που άγγιξα όλες τις τελευταίες μέρες κι ύστερα να σε ενώσω πάλι απ’ την αρχή και να γίνεις ένα ολοκαίνουριο εσύ. Μα αποφάσισες μόνος σου και βιάστηκες να γεννηθείς. Γιατί βιάστηκες τόσο; Έπρεπε να με περιμένεις λίγο ακόμα. Επιθυμίες μονής κατεύθυνσης. Ήμουν η πιο ξένη του κόσμου και τώρα έγινες εσύ με τόσες δροσοσταλίδες λάθη.

Κοιτάζω για ώρες όλες τις παλιές φωτογραφίες κι είμαι σίγουρη πως άλλαξες τόσα χρόνια «δε πειράζει» μετρημένα εκατομμύρια φορές. Τώρα πειράζει. Θέλεις να σου χαρίσω δύο καινούρια πόδια για να μπορείς πιο εύκολα να φεύγεις; Τι μου ψιθυρίζεις; Μη μου ψιθυρίζεις. Το αυτί μου καίει από τα λόγια που με μεταμόρφωσαν σε «όχιμονημου» και δεν ακούω τίποτα πια. Και μη με αγγίζεις. Έχω αγκάθια.

Κλείνω τα μάτια μήπως και χωρέσω σε 44 σύμπαντα όλες τις λέξεις που δε περισσεύουν αλλά δε πρέπει να ακούσεις, όμως δε μπορώ. Δεν θέλω. Δεν τίποτα.

2010-05-30T22:15:00.008+02:00

Αιώνιο τίποτα που υπάρχεις και δεν υπάρχεις προχθές όταν σου εξηγούσα τον κόσμο ξέχασα να σου πω ότι το τέσσερα δε σημαίνει ποτέ τέσσερα αλλά δύο και δύο και το δύο ένα που έγινε δύο επειδή του πρόσθεσες κάτι ίδιο με αυτό. Όχι δε θέλω να καταλάβεις, θέλω να σε μπερδέψω για να με μπερδέψω έπειτα και μένα, μήπως και ξεχάσω να μετράω όλα τα αύριο που δεν ήρθαν ποτέ.

Με τόσα μπερδεμένα λόγια γκρεμίστηκε ξανά το επίπλαστο ον που φώναζα εσύ και μόλις θυμήθηκα ότι παλιά όταν κοιμόμουν έκλεινα τα μάτια μου στ’ αλήθεια. Τώρα μένω με τα μάτια συνέχεια ανοιχτά και με κοιτάζω και δε μ’ αρέσει όπως μοιάζω. Μεγάλωσα και δε μπορώ με ένα εγώ που δεν είμαι εγώ. Φτιάχνω μια μάσκα από φράουλες και τη ράβω στις κόρες των ματιών μου για να με κοροϊδέψω, αλλά δε γίνεται τίποτα. Με παρατηρεί απ’ το παράθυρο κι ένας από το διπλανό μπαλκόνι και φαίνεται να μη καταλαβαίνει. Κανένας δε θέλω να καταλαβαίνει. Ο κόσμος μοιάζει πολύ μικρός για να κατανοεί τις διαστάσεις του όλου που γεμίζουν τα εκατοστά του σώματος μου. Ξέρεις δεν έχω ανάγκη τίποτα από κανέναν. Όχι ούτε κι από σένα. Παρέα με τις λέξεις μου είμαι πολύ καλύτερα. Έμαθα κιόλας πως το αναγκάζω είναι μια λέξη αναγκαστική. Χορεύω με δύο φράουλες στα μάτια μου. Χορεύω και με κοιτάζω στον καθρέφτη και δεν είμαι εγώ και δε ξέρω στ’ αλήθεια που έχω χαθεί πάλι και δεν αντέχω για ακόμα μια φορά να με ψάξω και να μη με πιάσω. Κι ύστερα παίρνω μια τελευταία ανάσα και χορεύω πάλι και τραγουδάω τις αγαπημένες μου λέξεις και γίνομαι ξανά όπως ήμουν πριν με μεταμορφώσω σε τίποτα και τώρα δε φοβάμαι πια.

Πως θα ξαναφτιάξω τη μάσκα μου για αύριο; Με τόσο νερό σάπισαν οι τελευταίες φράουλες στο μπαλκόνι. Ξέχασα να ρωτήσω τον κόσμο σου γιατί οι φράουλες σαπίζουν και τα λουλούδια μαραίνονται; Θα μαραίνονται κι οι φράουλες από εδώ και μπρος, γιατί οι φράουλες είναι χρόνια και τα χρόνια δε σαπίζουν ποτέ. Γράψτο σε ένα χαρτάκι και βάλτο στη τσέπη του παντελονιού σου για να το θυμάσαι όταν ξαναγεννηθείς.

2010-05-24T22:15:00.006+02:00

Παραδομένη στις τελείες, προσπαθώ να υπάρξω μακριά απ’ το κέντρο μου. Νομίζω πως τα δάχτυλα μου αρνούνται να αγγίξουν το άπιαστο. Τα πόδια μου τρέμουν και δε θέλουν να τρέξουν να σε φτάσω. Τα μάτια μου φοβούνται για όσα δε βλέπουν και ήταν κάποτε ολόκληρα μπροστά τους και δικά τους. Παραιτημένοι κι αγκαλιασμένοι με εύκολες λύσεις πάλι. Αυτές διαλέξαμε.

Τώρα δε ξέρω που να βολέψω τα χέρια μου όταν σε συναντάω. Είμαι ενωμένη πια με κάτι πιο όμορφο από σένα, ερωτευμένη με κάτι πιο μεγάλο. Η πόλη άδειασε απ’ όλα τα εσύ που τριγυρνούσαν. Μήπως ξέρεις γιατί τα τόσαχρόνιαπερίμενε έφυγαν έτσι;

2010-05-04T22:00:00.003+02:00

"Χωρίς λέξη θα ήταν καλύτερα σκέφτομαι. Αλλά είμαι πια αιχμάλωτος των λέξεων. Κι ας μην την διάλεξα εγώ αυτή την αιχμαλωσία -ποιος άλλωστε διαλέγει τα δεσμά του- ωστόσο είναι πολλές φορές λυτρωτική. Ζήσαμε ωραία. Πολύ καιρό αλλά ο καιρός πεινάει, θέλει αίμα. Και το αίμα θέλει δρόμους, καινούριους δρόμους, κάθε φορά και πιο μακρινούς"

Δε μπορώ να περπατήσω άλλο. Είμαι κουρασμένη τόσο που δε μπορώ να σου το περιγράψω με λέξεις. Είμαι κουρασμένη μέχρι τις άκρες των μαλλιών μου και μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών μου. Πονάνε. Περπάτησα πολύ τους τελευταίους τέσσερις χιλιάδες αιώνες και έφτασα τουλάχιστον τις μισές φορές σε αδιέξοδα. Ξέρω ότι με κοίταζες κρυφά. Τρομακτικοί είναι οι δρόμοι όταν δεν τους αγγίζεις μόνος. Κι αυτή η πόλη είναι κάπως παράξενη, δε νομίζεις; Φοβάται την ελευθερία κι όταν τη βρει φοβάται τη μοναξιά της. Πως να σπάσω το κουτί με τους φόβους μου; Δε μπορώ. Στο ψιθύρισα πριν οχτώ εκατομμύρια χρόνια και έκανες πως δεν άκουγες, γιατί φοβήθηκες πιο πολύ από μένα να μουτζουρώσεις τη ζωή σου.

Και τώρα; Κάθε πρωί ξυπνάω και μου λέω ψέματα πως τάχα είμαι ευτυχισμένη και κάθε βράδυ σε κοιτάζω και σου λέω πως είσαι κι εσύ. Δεν είσαι. Γιατί με πίστευεις; Θυμώνω που δε με έχω γνωρίσει τόσα χρόνια τώρα. Ουρλιάζω και δενακούς καν. Φοβάμαι αυτό που βλέπω μερικές φορές, γι’ αυτό μου αρέσει τόσο το σκοτάδι. Υπάρχω; Μην απαντάς. Δεν υπάρχω. Ποτέ δεν υπήρξα. Ακούω τον ήχο που κάνουν τα παπούτσια μου όταν πηγαίνω πάνω κάτω για να με αναγκάσω να θυμηθώ τα όνειρα μου, αλλά τελικά σκέφτομαι πως δε θέλω να τα ξέρω. Μόνο έτσι ίσως γίνω κάποτε ελεύθερη.

Ψάχνω 4 άγουρες φράουλες να σου χαρίσω μήπως και καταλάβεις τη ματαιότητα του χρόνου. Να μη τις φας. Όταν σαπίσουν πέταξε τες.

2010-04-18T22:15:00.007+02:00

Τώρα πια είμαι ικανή για τα πάντα. Για όλες τις τελείες και τα κόμματα που διαλέξαμε να αντέξουμε χωρίς ανάσα και παύση. Για όλες τις συλλαβές που δε μπορούσα στριμώξω σε λέξεις και για όλα τα γράμματα που δε μπόρεσα να παντρέψω όμορφα, γιατί φοβήθηκα τι θα μου πουν. Οι λέξεις είναι πολυτέλειες κάπως περιττές -δε νομίζεις;- κι οι αλήθειες καλά κρυμμένες συνεχώς τα τελευταία δευτερόλεπτα. Οι φράουλες δε φτάνουν αυτές τις μέρες για να γίνω ευτυχισμένη. Μπορεί και να μη φτάνουν γενικά. Φοβάμαι πολύ. Πιο πολύ απ’ όσο ξέρω και απ’ όσο φαντάζομαι. Δε μου χρειάζονται λέξεις και φωνές τελικά, ούτε σιωπές, ούτε και λάθη που γίνονται σωστά, ούτε σωστά που μένουν πάντα λάθη. Βαριέμαι πολύ να περιμένω την αλλαγή. Πάντα είχα ένα δικό μου κόσμο και ήταν συνηθώς καλύτερος. Κάθε μέρα άνοιγα μεγάλες τρύπες στο σώμα μου και άδειαζα όλη την ευτυχία και όλη τη δυστυχία του κόσμου από μέσα μου και πάντα ξυπνούσα κενή και έτοιμη για όλα. Οι πιο μεγάλες χαρές, ξέρεις, δεν σε προειδοποιούν πριν φτάσουν. Η πιο μεγάλη ευτυχία είναι αύτη που τρυπώνει κρυφά κι απρόσμενα στην τσέπη του παντελονιού σου και δε τη βλέπεις παρά μόνο όταν ζητάς στο παρελθόν σου να γυρίσει. Εκεί που πας να θυμάσαι πάντως πως γυρισμός στ' αλήθεια δεν υπάρχει.

2010-04-11T22:51:00.006+02:00

"H σκέψις, τα ποιήματα, βάρος περιττό. Έχω κάτι σπασμένα φτερά. Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε το καλοκαιρι αυτό"

Δεν θα βρέξει άλλο φέτος. Μάζεψα όλα τα χειμωνιάτικα, έκρυψα όλες τις ομπρέλες και μέτρησα τις πρώτες μεγάλες και κόκκινες φράουλες, ολόκληρες πάνω στον πάγκο της κουζίνας. Υπήρξα κι εγώ κάποτε ολόκληρη. Που να σου εξηγώ τώρα. Μη ρωτάς για πράγματα που δε γνωρίζεις. Τότε υπήρχαν όνειρα που το πρωί δε τα θυμόμουν. Υπήρχαν λέξεις που δεν ήθελα να πω και δε με ανάγκαζε κανένας να τις αρθρώνω. Ξέρεις νομίζω πως θέλω πίσω όλο το μπλε του κόσμου που έσβησα και όλα τα κομμάτια που παίζουν όταν δε μιλάω και δεν έχουν ακόμα γραφτεί. Θέλω κι όλα τα καλοκαίρια και όλους τους γλάρους που δεν εγκατέλειψαν τα ταξίδια για χάρη της τελειότητας τους. Δεν έχει σημασία η τελειότητα, ούτε οι τέλειες λέξεις γιατί απλά δεν υπάρχουν. Εγώ ζητάω μια λέξη που να μπορεί να σ β ή ν ε ι όλες τις εξηγήσεις και τις παρεξηγήσεις και όλες τις τελευταίες μέρες.

Ο χρόνος πρέπει να κυλάει αργά. Οι στιγμές είναι πάντα λ ί γ ε ς για να τρέξεις να τις φτάσεις κι οι τελευταίες μέρες είναι χίλιοι παράδεισοι μαζί, κι ας μη το ξέρεις. Κι εγώ ψ ά χ ν ω ένα τόπο παράδεισογιαόλους χρόνια τώρα, άλλα δε μπορώ να τον βρω κι ούτε να τον χτίσω.

Δοκίμασα τις φράουλες. Τώρα ξέρω ότι τίποτα δεν αλλάζει όταν το αγαπάς. Είναι παράξενο. Δεν είναι; Πόσο σκατά μοιάζουν τα πράγματα όταν, ενώ είναι τόσο φωτεινά και ζωντανά, αρχίζουν να σαπίζουν; Κάτι τέτοιες ώρες σιχαίνομαι όλες τις φράουλες του κόσμου και θέλω να ο υ ρ λ ι ά ξ ω και να βρίσω και να κλάψω κι ύστερα να πετάξω τα πάντα από μέσα μου κι από πάνω κι από δίπλα. Για λίγο μόνο. Μετά κλείνω τα μάτια και όταν τα ξανανοίγω ξέρω πώς οι σπηλιές του τίποτα είναι πάλι δικές μου. Τις πασπαλίζω με μπόλικο πολύ και φτάνει.

2010-04-06T22:15:00.009+02:00

Πάντα χορεύουμε το ίδιo. Πάντα γελάμε με τον ίδιο τρόπο και πάντα ζούμε την ίδια μέρα κάθε μέρα.

Εγώ με μοιράζω στις έντεκα και τέταρτο και πάντα όλα τα κομμάτια μου είναι ίσα και μικρά. Ανταλλαγή ζωής το λέω. Σταμάτα να ρωτάς και άκουσε με. Σου δίνω χίλιες είκοσι δύο φράουλες και εσύ σαράντα τρεις χιλιάδες δευτερόλεπτα και ξέρεις ότι ποτέ δεν τρέξαμε μόνοι μας το δρόμο που μας έφερε εδώ. Η ανταλλαγή μας συμβαίνει πάντα δίπλα από μισοσκισμένες φωτογραφίες, αχνές σκιές και μάτια κενά από όλο το τίποτα που τα περιβάλλει πάντα με μια ελπίδα να σιγοκαίει στο βάθος ότι θα κάνουμε το χθες να είναι αρκετό για να αντέξουμε τόσο ίδιο γύρω μας. Συχνές κάτι τέτοιες εναλλαγές. Το ξέρεις.

Ανυποψίαστα δε νομίζεις και εσύ πως είναι πάντα τα θύματα της αλλαγής; Δίχως συγκεκριμένες λέξεις και προειδοποιήσεις για το μελλοντικό χωρίς. Ακούγοντας εύθραυστα λόγια στις σκουριασμένες από τα χρόνια ζωές. Χρωματίζουν πάλι τη ζωή τους με κόκκινο και ύστερα μιμούνται τις ίδιες ιστορίες, ελπίζοντας για μιαν ανάσταση που ποτέ δε φτάνει.

Καταλαβαίνεις για τί μιλάω ε; Ξέρω πως πάντα καταλαβαίνεις ακόμα κι όταν δε σου μιλάω. Όχι, δε χρειάζεται να ανησυχείς για μένα. Εγώ υπάρχω ακόμα και κρατάω όλα τα μυστικά μου μόνο για μένα. Κι όταν μερικές μονάχα φορές δε χωράνε στο 21ο κομμάτι του μυαλού μου, μοιράζομαι κρυφά -πάντα- κάποια με το "όλο" της χθεσινής ζωής μου. Δε χρωματίζω ποτέ τίποτα με κόκκινο και δεν περιμένω το "χωρίς" και το "ποτέ" για να ξυπνήσω από τα όνειρα μου. Λέω πολλά ψέματα στους γύρω μου, αλλά κανένα στον εαυτό μου και αυτό είναι το μόνο που με κάνει να ελπίζω πως όταν κάποτε πεθάνω θα ξέρω για ποιό λόγο έζησα και γιατί περπάτησα χέρι - χέρι με τα "σχέδον" και τα "αντίο" και τα "φοβάμαι".

Πολυτελείς οι σκέψεις ώρες ώρες λέει η Αλίκη, μα κάπου κάπου απαραίτητες για να γκρεμίσεις τα χώριςλόγοψέμματα που είπαμε 342 αιώνες πριν το χθεσινό λάθος ξημέρωμα και για να καταλάβεις ότι χωρίς το "μόνος" το "μαζί" δεν θέλει να υπάρχει.

2010-03-16T23:09:00.007+02:00

Κοίτα πόσο δύσκολα είναι σήμερα τα πράγματα. Φοβάμαι λίγο. Σκέφτομαι ακόμα πιο λίγο. Παράξενο δεν είναι πόσο εύκολα οι ψεύτικες λέξεις κερδίζουν την αθανασία; Πόσα λάθος γράμματα στη σωστή σειρά χρειάστηκαν για να τις φτιάξεις; Κι ύστερα πόσες φράουλες έπρεπε να μετρήσω για να αγγίξω το τίποτα της δήθεν ύπαρξης τους; Ολόκληρη η πόλη χόρτασε απ' αυτές. Εσύ γιατί μιλάς πάλι για αυταπάτες; Δεν τις συνήθισες πια; Τα σύννεφα στο τοίχο του σπιτιού σου είναι κάθε στιγμή η πιο εύκολη απόδειξη της γέννησης τους. Μη προσπαθείς πια. Αλήθεια δε χρειάζεται να προσπαθείς άλλο. Φτάνει τόσο. Βλέπεις, δεν κατάφερες και πολλά. Κάποιος με είχε γεμίσει με άπειρο τίποτα και δεν υπάρχει χώρος για χρώματα πια. Όχι, δεν είμαι θυμωμένη. Εσύ γιατί φοβάσαι να θυμώσεις; Είναι περίεργοι οι φόβοι σου πολλές φορές. Το περίεργο είναι παράξενο και το παράξενο όταν λείπει ξέρεις, κάνει το λίγο πιο απαραίτητο και το καθόλου απουσία. Για τέτοιες απουσίες -που ποτέ δεν κατάλαβα- έκλαιγε για χρόνια η Αλίκη.

2010-02-28T17:34:00.011+02:00

Σήμερα το πρωί συνάντησα ένα όχι να στριφογυρίζει στο πρώτο φράγμα του μυαλού μου κι ύστερα τις αποδείξεις της δήθεν αθωότητας μας. Γνωρίζεις κι εσύ πως ποτέ δεν υπήρξαν. Το μόνο που μένει πια να εξηγήσω, δεν είναι το γιατί ούτε το πώς, μόνο το πότε. Δε πρόλαβα να μετρήσω καν 14 φράουλες. Παλιά δεν ήθελα να εξηγώ. Μπορούσα να κοιμηθώ χωρίς να εξηγήσω. Τώρα πια δε μπορώ. Όχι, δεν κ ο ι μ ά μ α ι τα βράδια. Μονάχα τις ιδέες μου χρωματίζω με όλα τα χρώματα που δεν υπάρχουν και μερικές φορές σκέφτομαι πόσο θέλω να σε καρφώσω στον τοίχο με αυτές τις πολύχρωμες πινέζες που είχαμε όταν ήμασταν παιδιά. Θυμάσαι; Θα δ ι α λ έ ξ ω μόνο τις ροζ μήπως και κοροιδέψω το σώμα σου και μετά θα τρέχει αίμα και θα πονάς τόσο πολύ που δε θα θυμάσαι πότε σκότωσα το ψάρι σου, αλλά δε θα με νοιάζει. Είναι ωραία να μη σε νοιάζει και ακόμα πιο ωραία να μπορείς εύκολα να κλείνεις τα μάτια. Έχει πολύ ή λ ι ο σήμερα και με πονάνε κάπως. Αν έ β γ α ζ α το ένα θα ήμουν λιγότερο όμορφη; Δε θα ήμουν. Θα ήμουν; Μη μου απαντάς ίσως. Δε με βλέπω πια στον καθρέφτη. Με κοιτάζω κάθε βράδυ, μα δε με βλέπω. Δε θυμάμαι κιόλας αν έχουν μείνει κορδέλες ευτυχίας στα μαλλιά μου, ούτε τι χρώμα είχαν παλιά τα μάτια σου. Περίεργο δεν είναι να ξεχνάς χιλιοζωγραφισμένες μορφές, ειδικά όταν έχεις μ ε τ ρ ή σ ε ι μαζί τους για πάνω από 144 χαμένουςαιώνες εκατομμύρια λάθος στίχους που δεν έχουν ακόμα γραφτεί; Για αυτό σου λέω, παράξενο π α ι χ ν ί δ ι η μνήμη. Μη ψάχνεις στις τσέπες απ’ τα παλιά μου ρούχα. Αλήθεια είναι, ξεθώριασα. Θυμάσαι παλιά που ξυπνούσα νωρίς για να φτιάξω πρωινό; Τώρα πια το ψυγείο είναι πάντα ά δ ε ι ο και όλα τα άλλα πολύ πιο εύκολα.

2010-02-13T00:47:00.010+02:00

“Κανείς δεν είναι μαζί, κανείς με κανέναν..Κανείς με κανέναν. Μια νύχτα μόνο, κι ύστερα..Ήμουν γενναία, δεν ήμουν; Μόνο οι γενναίοι αγαπούν, να το θυμάσαι. Οι άλλοι απλώς ξεγελούν τα όνειρα. Εγώ ήμουν στους πρώτους.”

Έκλεισα όλες τις μαγικές πόρτες και γκρέμισα τις σκάλες για το σύννεφο μου. Δεν χρειάζομαι τίποτα πια. Θέλω μ ο ν ά χ α να κάτσω στα τελευταία σκαλοπάτια και να μετρήσω όλα τα αστεία σημάδια που άφησαν όσοι πέρασαν από δω τόσα χρόνια τώρα. Τελειώνει ο χειμώνας ε; Πότε; Γιατί αργεί; Δεν αντέχω, γίνομαι άσχημη και σπάω πάλι όλους τους καθρέφτες, γιατί δε μπορώ να διορθώσω όσα δεν άφησα αλλαγμένα. Είδες ε; Α κ ο ύ μ π η σ α το αντίο προχειρογραμμένο στο μαξιλάρι σου. Όχι, δε μπορώ να κοιμηθώ. Σκέφτομαι πως έχω να κλέψω πολλές λέξεις ακόμα μέχρι να κλείσω την πόρτα και ότι δεν έχω χρόνο να ξαναδω τις παλιές εικόνες. Ξέρεις δε μπορώ να μη θυμώνω με τους ανθρώπους που παρεξηγούν αυτό που είναι και θέλω τόσο να πετάξω τα πάντα από μέσα τους. Δε νυστάζω σου λέω. Όχι, δε φταίει ο πυρετος. Δε βιάζομαι κι ας ξέρω ότι δεν έχω χρόνο. Δε θα 'θελες να μπορείς να κοιμάσαι και να ονειρεύεσαι όλες τις αγαπημένες σου ταινίες; Τα πήρα όλα αυτή τη φορά; Πάντα κάτι αφήνω πίσω για να μπορώ να ε π ι σ τ ρ έ ψ ω. Πάντα; Λάθος λέξη. Όχι τώρα. Ξ έ χ α σ α να σου πω πόσο σ’ ευχαριστώ. Και μη ρωτάς γιατί. Είναι μερικά πράγματα που δε θέλω να τα εξηγώ σε κανέναν. Δε μπορώ. Φοβάμαι να φτιάξω τις τελευταίες εικόνες. Λίγο θλιμμένα και μόνα δεν είναι τα τελευταία δάκρυα που ακουμπούν το προσωπό σου; Στο είχα πει πολλές φορές, θυμάσαι; Δε θέλω να πεθαίνω για τους άλλους. Προτιμώ να πεθαίνουν αυτοί για μένα.

2010-01-24T22:38:00.008+02:00

Αγαπητέ Βασιλιά,

Έψαχνα μέρες να σε ανακαλύψω, αλλά φαίνεται πως βρήκες πολύ καλή κρυψώνα και δεν τα έχω καταφέρει μέχρι τώρα. Λαμβάνοντας μάλιστα υπόψη τη δυνατότητα σου να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι, όμως ποτέ αυτό που πραγματικά θες, πιστεύω πως σε ξεγέλασες και σένα πολύ καλά και μάλλον δε θα μπορέσω να αγγίξω το μυστικό τοπίο της κρυφής σου παράλληλης ύπαρξης. Ήμουν σχεδόν σίγουρη από την αρχή ότι θα έχανα το στοίχημα που είχα βάλει και όντως έτσι έγινε. Η αλήθεια είναι ότι γνωρίζω πολύ καλά μετά από τόσες αντιστροφές του κύκλου και του χρόνου, ότι με τον καιρό οι άνθρωποι δεν γίνονται πιο διαφανείς και τα μυστικά τους δεν συρρικνώνονται, αλλά πάντα διογκώνονται ακόμα και γι' αυτούς τους ίδιους.

Η Αλίκη με είχε προειδοποιήσει, αλλά όπως πάντα υπέκυψα στην πρόκληση. Ήθελα να 'χεις μία λέξη στα ποιήματα μου και ξέρω πως δε σε ρώτησα, όμως υπήρχαν πολλές λέξεις για σένα. Μετά από τόσα λάθη αναρωτιέμαι αν εσύ τελικά βρήκες τον θρόνο σου ή αν ακόμα ψάχνεις. Και πόσο ακόμα θα ψάχνεις; Σου φτάνουν τα πλαστικά στέμματα; Αγαπάς αλήθεια αυτό που είσαι; Αν πάντως σε αγαπάς ακόμα πολύ, κοίτα να ανακαλύψεις μια καινούρια λέξη και άπλωσε την παντού και διάβασε τη και τσαλάκωσε τη στο τέλος, αν δε την αντέχεις. "Διαδοχή". Χρειάζεται να αγαπήσεις μια φορά μια διαδοχή. Εγώ ξέρεις κάθε μέρα που ξυπνάω σκέφτομαι πόσο πολύ αγαπάω όλα όσα δεν είμαι. Δεν είναι ότι δε μου φτάνω, αλλά πρέπει πολύ καιρό ακόμα να με ψάξω. "Για να βρεις τον εαυτό σου πρέπει πρώτα να τον χάσεις", είπε η παράξενη κάμπια στο περίεργο μυαλό της Αλίκης.

Συγγνώμη που δε τα κατάφερα. Καταλαβαίνεις πάντως το λίγο τον κοινών θνητών. Αν ποτέ βγεις απ’ την κρυψώνα σου ζήτησε απ’ την Αλίκη να σου μάθει πώς να βρίσκεις αυτά που αξίζουν.

Φιλικά ή όχι,

Η φίλη της Αλίκης που μετράει φράουλες

2010-01-13T00:05:00.005+02:00

Προσπαθώ να βρω μια ροζ λέξη που θα μυρίζει τριαντάφυλλο, θα έχει γεύση βανίλια και θα κλαίει από ευτυχία, αλλά οι μόνες λέξεις που σκέφτομαι είναι μαύρες, θυμωμένες και μοιάζουν να π ο ν ά ν ε πολύ. Θα βγάλω όλα τα περιτυλίγματα και τις κορδέλες σήμερα. Μου χρειάζεται να θυμηθώ όλα τα μικρά πράγματα που μου λ ε ί π ο υ ν. Θέλω να κάτσουμε μια τελευταία φορά, αλλά να μη μιλήσουμε. Θα πάρω ένα χαρτί και θα σε ζωγραφίσω, κι ύστερα θα σου εξηγήσω χωρίς να αρθρώσω λέξη, γιατί θέλω τόσο να σε εκδικηθώ και να σε σβήσω. Μέτα θα πάρεις το χαρτί και θα το κόψεις 100 κ ο μ μ α τ ά κ ι α και τότε θα ξέρω ότι ξέρεις όλες τις αλήθειες που δεν πρόλαβα να σου πω. Μου ‘ρχεται αηδία ρε γαμώτο όταν το σκέφτομαι. Πόσο πολύ λυπάμαι όταν πρέπει να τσαλακώνω τα χαρτιά με τους ανθρώπους που αγαπάω. Μακάρι να ξέρες πόσο πολύ λυπάμαι. Μυρίζεις λάθος. Τόσο καιρό κάτι άλλο μύριζα και έχασα τόσο χρόνο να προσπαθώ να λύσω ένα α ί ν ι γ μ α που δεν είχε απάντηση και να με πείθω κάθε πρωί ότι ο κόσμος δεν είναι τετράγωνος. Όχι, δε φταίω και γι’ αυτό. Γι’ αυτό φταις μονάχα εσύ αλλά τι σημασία έχει ποιός φταίει τελικά; Το τέρμα έχει σημασία μόνο και μέχρι να το βρεις στοιχειώνεις πολλά κουτιά αναμνήσεων. Πως θα με συγχωρέσω που δεν έκανα το ταξίδι που είχα προγραμματίσει για φέτος; Ήθελα να πάω σε ένα σύννεφο πράσινο που δεν με είχε πάει κανείς ως τώρα. Να μείνω εκεί για πολλές μέρες, να γελάσω τόσο πολύ που να θέλω να κλάψω, να περπατήσω μέχρι να με πονέσουν τα πόδια μου και ύστερα να βγάλω τα παπούτσια μου και να έχω φτερά για να μπορώ να πηγαίνω σε όλα τα σύννεφα που θέλω χωρίς π ε ρ ι ο ρ ι σ μ ο ύς. Με κούρασαν πολύ ξέρεις. Τα παραμύθια δεν πρέπει να έχουν ούτε όρια, ούτε περιορισμούς. Και δυστυχώς στην πραγματικότητα πάντα έχουν.

2010-01-03T18:26:00.009+02:00

Η Αλίκη μου χάρισε ένα ρόδι για τον καινούριο χρόνο. Το κοίταζα για ώρα και ήθελα να της πω ότι δε μου αρέσουν τα ρόδια και πως θα έπρεπε ήδη να το γνωρίζει. Της το έχω πει 1020 φορές ότι αγαπώ μονάχα τις φράουλες, πόσο δύσκολο είναι να το θυμηθεί; Τέλος πάντων, ήθελα να σου μάθω 2010 λέξεις για τη νέα σ ε λ ί δ α στο ημερολόγιο. Διαβάλλω, καταβάλλω, υποβάλλω, αναβάλλω, περιβάλλω, υ π ε ρ β ά λ λ ω, εισβάλλω. Όχι, το ε π ι β ά λ λ ω δε θέλω να το ξέρεις. Τη σιχαίνομαι αυτή τη λέξη. Νομίζω πως θα μπορούσα να τη σκοτώσω, αν ήξερα τον τρόπο να την κάνω να πεθάνει ασήμαντα. Δύσκολο να βρεις κάποιο ασήμαντο τέλος. Ξέρεις πόσα τέλη συντελέστηκαν χωρίς την παρουσία μου; Δε φτάνουν όλα τα ρόδια του κόσμου για να τα μ ε τ ρ ή σ ε ι ς. Έτσι είπα και στην Αλίκη. Μου είπε ότι είναι για καλή τύχη και την ευχαρίστησα, παρότι συχνά σκέφτομαι ότι το ευχαριστώ είναι η πιο ψεύτικα τυπική λέξη που γνωρίζω. Είναι σαν τις δέκα ροζ κορδέλες στα δώρα που παίρνεις σε εκείνους που δεν γνωρίζεις στ’ αλήθεια. Χ ρ ε ι ά ζ ο ν τ α ι επιπλέον χ ρ υ σ ό σ κ ο ν η και χρώμα για να πιστέψουν την ψεύτικη αλήθεια σου. Κι έπειτα η καλή τύχη. Τί ακριβώς είναι και τί σημαίνει; Να περπατάς στη μία όχθη του ποταμού κι αυτό που ζητάς να μην είναι στην α π έ ν α ν τ ι ή μήπως να είναι για να το ψάξεις λίγο παραπάνω; Δε ξέρω. Τίποτα πια δε ξέρω. Τελικά δε μου πήρα τίποτα φέτος. Δεν ήθελα τίποτα. Δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο, τώρα που έχω μάθει να μετράω τα σωστά, να ρωτάω όλο και λιγότερα, να κλέβω λάμψη και να χαμογελάω με όλο το τίποτα που με περιβάλλει. Και δε θα μιλάω πια. Θα περιμένω τους άλλους να μιλήσουν μήπως μου μάθουν κανέναν άλλο τρόπο για να ζήσω στο σύννεφο μου τσαλακωμένη κι ευτυχισμένη.

2009-12-27T21:57:00.004+02:00

Κάθομαι από χθες μπροστά στον καθρέφτη, μήπως και καταφέρω να ξεμπερδέψω τα μαλλιά μου, αλλά δε μπορώ. Αντί γι’ αυτό βλέπω στο πρόσωπο μου τα σημάδια της μάσκας που φορούσατε τόσο καιρό όλοι εσείς και που θα έπρεπε να έχει σημαδέψει τα δικά σας θαμπά από τα ψ έ μ μ α τ α πρόσωπα. Δεν αναρωτιέμαι όμως. Ούτε κι εσύ μην αναρωτηθείς. Θα έρθει ο καιρός, θα φτάσει η ώρα. Πάντα έτσι συμβαίνει, απλά τώρα ούτε που το φαντάζεσαι. Πέφτουν άλλωστε όλα τα προσωπεία κι αυτό είναι μόνο το πρώτο βήμα στο μονοπάτι της διάβρωσης μας. Σύννεφα οι λέξεις και τα χαμόγελα καμιά φορά. Ευτυχώς όχι πάντα. Προς το παρόν ας βυθιστούμε όλοι στο μύθο της άγνοιας μας. Βαυκαλιστείτε κι εσείς όσο θέλετε με την ι δ έ α πως είστε κάτι άλλο. Η προσγείωση ξέρεις ποτέ δεν αργεί. Μέχρι να ‘ρθει όμως οι άνθρωποι γίνονται λίγο χειρότεροι ή πολύ χειρότεροι. Μπορεί άλλωστε και να ήταν από πριν. Τι σημασία έχει; Γελάω πολύ με το λίγο που σας έχει μείνει και αλήθεια αν μπορούσα να σας κάνω πιο μεγάλους θα σας έκανα. Μουτζούρες σε λευκά χαρτιά μοιάζετε μόνο. Κρίμα που βιάστηκα να μη κοιτάξω πίσω από τα κλεμμένα στέμματα σας. Κρατήστε τις αυλές και χιλιοασφαλίστε τους σάπιους θρόνους σας. Είμαι εδώ και σας έχω δει καιρό τώρα. Το γνωρίζετε ήδη. Ήθελα μόνο να παίξω το παιχνίδι σας, μήπως και καταλάβω πώς ένα μηδενικό μπορεί να φτάσει το άπειρο. Και ξέρεις κάτι; Το άπειρο δεν έχει τέλος. Ούτε και το πόσο μεγάλα μηδενικά μπορούν να γίνουν κάποιοι άνθρωποι.

2009-12-11T21:28:00.005+02:00

Όσα ταξίδια και να κάνεις ξέρεις καλά ότι δε πρόκειται ποτέ να με φτάσεις. Με παρασύρω να μην α ι σ θ ά ν ο μ α ι. Κι έπειτα είναι κάτι βράδια που όσα χρώματα και να φορέσεις, όσα χαμόγελα και να αναγκάσεις, δυστυχώς δε μπορώ να δω τίποτα άλλο, πάρα αυτό που δε διάλεξα. Σιγοπερπάτησα και χθες, μα δε με είδες. Ξέρεις πως είναι να κοιτάζεις και να μη βλέπεις; Σε κάθε β ή μ α έσβηνα και μιαν ανάμνηση. Το υπολόγισα και νομίζω ότι αν σε σβήνω μία φορά κάθε μέρα για όσες μέρες σε συλλαβίζω, θα χρειαστεί να μετρήσω τις περσινές φράουλες κι ύστερα θα πεθάνουν όλα. Ε ύ κ ο λ ο μοιάζει. Δε χρειάζεται να βάλεις το ταβάνι σου να ρωτήσει τίποτα από δω κι εμπρός. Είναι περιττό να εξηγήσω πάλι κι ακόμα πιο περιττό να εκπλήσσεσαι και να προσπαθείς να μη θέλεις. Τώρα μπορώ μονάχα να θαυμάζω π ό σ ο ε π ι δ έ ξ ι α κατάφερα να με αλλοιώσεις. Τα ψέματα είναι απλά, στο ξαναείπα πριν 4 αιώνες, αλλά δε μ’ άκουσες και έκανες ότι παραξενεύεσαι. Δύο δωμάτια και δύο κλικ φτάνουν για ν’ αγγίξεις όσα ήδη γνωρίζεις, πριν αναστηθείς. Μετά από τόσα βράδια ξέρω καλά, πως όταν γυρνάς από την άλλη και ξεροβήχεις, είναι γιατί μου έχεις πει ακόμα ένα όχιψέμα, αλλά δε θέλω να το καταλάβεις. Περιττές αλήθεια οι χιλιοειπωμένες λέξεις μετά από τόσες σάπιες και θυμωμένες από τα χρόνια φράουλες. Ποτέ άλλωστε δε φτάνουν για ν’ αγγίξουν καμιά δειλή πραγματικότητα που δεν αντέχεις να παραδεχθείς. Η Αλίκη είπε ότι δε μου ταιριάζει το φόρεμα που μου διάλεξες. Κι εγώ τις είπα πως κι αν ακόμα μου ταίριαζε δε θα μπορούσα να το φορέσω, γιατί τη μία ήταν μεγάλο και την άλλη μικρό. Α β λ α β ε ί ς κάποιες λίγες αλλαγές. Αθέατες ίσως για σένα, όπως όλα όσα κρύβεις. Δύσκολο όμως να αλλάζεις ρούχα και προσωπεία κάθε τόσο. Θυμάμαι που μου έλεγες ότι προέχει πάντα ο καθρέφτης μας κι εγώ δε σε πίστευα. Τώρα το ξέρω. Έτσι σωπαίνει η ζωή για σένα. Νέες διαστάσεις και νέες μ ά σ κ ε ς. Νέες οδοί διαφυγής. Φτάνει συχνά μια ανάγκη φυγής πριν την τελευταία λήψη. Συγγνώμη αν σε χτύπησα. Οριστικά έκλεισα την ομπρέλα μου.

2009-12-05T20:54:00.003+02:00

Άνοιξα ένα βιβλίο που σου έκλεψα πριν 2 αιώνες και σίγουρα ακόμα το ψάχνεις. Στη σελίδα 44 βρήκα γραμμένο το πιο μεγάλο ψέμα που μου είπες ποτέ. Το ξ α ν α δ ι ά β α σ α και γέλασα τόσο, που νόμιζα ότι θα σταματήσει η αναπνοή μου. Πως ήσουν και πως έγινες έτσι; Είναι δύσκολο να βλέπεις τους ανθρώπους στις νέες τους διαστάσεις, ειδικά όταν φαίνονται μ ι κ ρ ό τ ε ρ ο ι στα μάτια σου. Έχω την αίσθηση, πως είναι σα να προσπαθείς να περπατήσεις και να σκοντάφτεις συνεχώς. Στη σελίδα 48 πετάχτηκε το ψάρι σου και άρχισε να με ρωτάει για τη ζωή του και το θ ά ν α τ ο του. Θυμάμαι πολύ καλά ότι το είχα σκοτώσει και δεν μπορώ να καταλάβω πως στο διάολο α ν α σ τ ή θ η κ ε. Δε θέλω τίποτα που να σε θυμίζει, γι' αυτό ελπίζω αυτή τη φορά να αποφασίσει να πεθάνει μόνο του. Όχι, δε το λυπάμαι. Ξέχασα να μετράω λύπες. Στη σελίδα 62 υπάρχει ένας λεκές από καφέ. Απαρατήρητες λεπτομέρειες θα πεις. Όμως κάτι τέτοια σημάδια δε φεύγουν όσο και να τα πλύνεις. Α δε σου είπα, μου πήραν ένα κόκκινο, τεράστιο, μαλακό μαξιλάρι και κάθομαι πάνω του όλη μέρα. Προσπαθώ να αντιληφθώ το ακατανόητο. Το ξέρεις ότι σιχαίνομαι το κόκκινο. Ε ι σ β ά λ ε ι στο οπτικό μου πεδίο θέλω δε θέλω. Δε μου αρέσουν οι εισβολείς. Δε μου αρέσει κανένας που έ ρ χ ε τ α ι και φεύγει με το έτσι θέλω. Θα το α γ α π ο ύ σ ε ς αυτό το μαξιλάρι. Θα μου το έκλεβες σίγουρα, κι ύστερα θα στο έπαιρνα πάλι πίσω κρυφά και θα γ ε λ ο ύ σ α μ ε όλο το βράδυ με αυτές τις χαζομάρες. Καλύτερα που δε το γνώρισες γιατί θα έπρεπε να το κάνω κομματάκια. Δε θέλω να μοιράζομαι τίποτα μαζί σου. Θυμήσου σε παρακαλώ φ ε ύ γ ο ν τ α ς να κλείσεις την πόρτα και να αφήσεις όλα τα πράγματα που μετρήσαμε τόσα χρόνια. Αμήχανα πολύ τα τελευταία αγκαλιάσματα –δε νομίζεις;- και σίγουρα κ α θ ό λ ο υ απαραίτητα.

2009-12-03T23:04:00.003+02:00

Μάζεψα όλες τις σκιές από το πάνω ντουλάπι χθες. Είχαμε γεμίσει πάλι και δεν καταλαβαίνω από που μπαίνουν, αφού δε το ανοίγω ποτέ. Μόνο κάτι φαντάσματα μου που δε θέλω να τα σκοτώσω ακόμα ζουν εκεί. Μη με ρωτάς πάλι. Ναι, άλλο το φάντασμα και άλλο η σκιά. Τις σκιές δεν τις σκοτώνεις όταν θες εσύ. Πεθαίνουν μόνες τους. Τέλοσπαντων, να κανονίσεις να με ε λ ε υ θ ε ρ ώ σ ε ι ς σε παρακαλώ. Είμαι πολύ απασχολημένη, για να ακούσω τι θες να μου πεις και να το καταλάβω. Τόσο καιρό που δεν ήμουν εσύ δεν ήθελες να μιλήσεις. Γιατί άργησες τόσο; Βρήκα και μια δική σου σκιά, δε στο είπα. Ήταν πιο όμορφη από σένα. Οι σκιές είναι π ά ν τ ο τ ε πιο όμορφες, γιατί έτσι ζουν περισσότερο. Τώρα γιατί άρχισες να προβληματίζεσαι; Έχεις ακούσει αυτό που λένε, ότι ποτέ δεν είναι αργά; Ε μαλακίες λένε. Μερικές φορές είναι πολύ αργά. Τόσο που δε μπορείς καν να θυμηθείς πότε δεν ήταν. Τότε έψαχνα μόνο α φ ο ρ μ έ ς. Για να μείνω, για να φύγω, για να ξεχάσω, για να γελάσω, για να μπορώ. Τώρα δε μου χρειάζονται, γιατί απλά δε μπορώ πια. Με αγαπάω όλο και πιο λίγο, όταν με βλέπω χωρίς τη μ ά σ κ α της ευτυχίας, που μου φόρεσαν οι γύρω γύρω. Δεν είμαι εγώ και μου το λέει κάθε πρωί ο φόβος ότι θα ζήσω πάλι μια ί δ ι α μέρα. Κι ύστερα ξυπνάω και βλέπω τις οχτώ χιλιάδες μάσκες που με περιβάλουν. Πρέπει πάντα να λες χ α μ ο γ ε λ α σ τ ά όλα τα ψέματα. Πιο χαμογελαστά τις ψεύτικες ευχές. Δε σε καταλαβαίνει ποτέ κανείς. Πόσο γελοία μικροί είναι μερικοί άνθρωποι. Πόσο ψεύτικα ανόητοι. Τώρα που έκοψα το πρώτο πορτοκάλι για φέτος και τρέχουν τα ζουμιά στο χέρι μου θέλω πολύ να σας κολλήσω όλους μαζί, μήπως και α κ ο ύ σ ο υ μ ε ποτέ καμιάν αλήθεια.

2009-11-22T19:27:00.006+02:00

Όλο το πρωί, μέχρι να ξυπνήσεις κοίταζα την τρύπα στον τοίχο σου. Έπεσα μέσα της 14 φορές τουλάχιστον, μα δε μου είπε τ ί π ο τ α για σένα. Φταίει που στο σπίτι σου τα πράγματα δε μιλάνε πολύ συχνά ή που μερικές φορές είμαι τόσο κουρασμένη και δεν ακούω τίποτα που δε μπορώ ν’ αντέξω. Το ήξερες ότι το ταβάνι σου αλλάζει χρώματα όσο κοιμάσαι; Μετράω τουλάχιστον 5 α π ο χ ρ ώ σ ε ι ς της ζωής μου κάθε φορά και μετά τα μανταρίνια που ξέχασες να αγοράσεις. Στη μνήμη δεν υπάρχει πίσω. Όταν χορεύουν τα πόδια σου και κάτι τα τραβάει με δύναμη προς τα μπρος, πρέπει να ξέρεις πως δεν υπάρχει τρόπος να γυρίσεις. Ξέρω πως θα μου πεις ότι η έννοια του γυρισμού είναι πάντα σχετική. Όπως ήταν πάντα σχετική η ζωή μας και όπως θα είναι σίγουρα κι ο θ ά ν α τ ο ς μας. Δεν υπάρχει πάντως πίσω με σένα. Τα πρωινά είναι πάντα μεσημέρια και τα απογεύματα νύχτες. Όλος ο κόσμος τρέχει να σε προλάβει και εγώ δεν χρειάζεται να τρέξω, γιατί δε με νοιάζει να σε φτάσω αν δεν αργήσεις λίγο για μένα. Γιατί δεν αργείς; Οι άλλοι δεν ξέρουν και δεν καταλαβαίνουν, μα δε με νοιάζει. Μου φτάνει που με καταλαβαίνω εγώ μερικές φορές. Με καλοπιάνω, μου μιλάω ευγενικά και μου ψιθυρίζω όλα τα λόγια που θέλω να ακούσω για να παρηγορηθώ που ξέχασες τα μανταρίνια μου.

Όταν ξυπνήσεις θυμήσου να ζωγραφίσουμε στον τοίχο ένα μανταρίνι για να μη το ξεχάσεις ξανά κι ύστερα να το φάμε και να κοιμηθούμε κοντά στον τοίχο μήπως και ακούσουμε τα ψ έ μ α τ α σου.

2009-11-08T16:11:00.006+02:00

Απ’ όλα τα μήλα που μου έφερες ή ξ ε ρ ε ς καλά ότι θα λάτρευα το πιο μικρό. Ξέρεις κάτι; Βαρέθηκα να προσπαθώ. Δε θέλω να σωθώ. Χέσε και τα μικρά και τα μεγάλα. Δεν υπάρχουν. Μονάχα εγώ τα βλέπω. Έχω περπατήσει για τόσες ώρες, τόσα βουνά και δεν έχω δει ποτέ κανένα μικρό δέντρο να αγαπήσω. Γ ε ν ν ι ο ύ ν τ α ι κατευθείαν μεγάλα και ψηλά; Πώς θα τα φτάσω τόσο κοντή που γεννήθηκα πάλι σήμερα το πρωί; Δάνεισε μου για λίγο τα πόδια σου και αύριο θα σου τα επιστρέψω. Μη φοβάσαι. Δεν είναι δικά μου έτσι κι αλλιώς, κι εγώ δε θέλω να κρατάω τίποτα που δεν είναι δικό μου. Τι πώς θα τα κολλήσουμε; Μην ανησυχείς, έχω την πιο δυνατή κόλλα. Τη λένε φ ρ ά ο υ λ α με λεμόνι. Τη χρησιμοποιώ για να κολλάω τα κομμάτια που μου κόβω για να δω πως είναι να μην π ο ν ά ς. Έλεγα λοιπόν να μην ανησυχείς. Θα γίνεις πάλι όπως πριν. Δε ξέρω αν θέλω όμως. Σ’ αγαπούσα πολύ όπως ήσουν, αλλά δε θέλω να σ’ αγαπάω άλλο πια. Μήπως θα ήταν καλύτερο να άλλαζες τελικά; Πόσο σ ι χ α ί ν ο μ α ι την αλλαγή. Μακάρι να ήξερες και να μπορούσες κάποτε να καταλάβεις. Δεν την αντέχω. Δε με αντέχω. Κι ας είμαι η α π ά ν τ η σ η σε όλα μου τα ερωτήματα. Πόσο σιχαίνομαι την τελειότητα των ερωτήσεων που δεν έχουν απάντηση; Δεν έχω σκεφτεί ποτέ καμία. Εξακολουθώ να τρέμω. Σέρνομαι φοβισμένη, γιατί η μνήμη πάντα ξ ε γ ε λ ά όλα τα σήμερα του μυαλού. Συγχώρεσε με για λίγο. Θα χρειαστεί να λείψω. Μερικές φορές οι σιωπές χρειάζονται ένα διάλλειμα για να ξαναζήσουν. Όταν ξανάρθω –αν ξανάρθω ποτέ- να με κάνεις κέικ σ ο κ ο λ ά τ α και να με τρως κάθε πρωί πριν φύγεις για τη δουλειά. Αν πάλι δεν ξανάρθω πες ότι κάπου σκόνταψα και πήγαινε παρακάτω.

2009-11-02T00:45:00.008+02:00

Καιρό είχα να σε δω. Μη μου πεις ότι υπάρχεις πάλι. Έμαθα να σε αποστρέφομαι. Κολλούσαν οι λ έ ξ ε ι ς στο μυαλό, ράβονταν με χοντρές βελόνες στα χείλη, α κ ρ ο β α τ ο ύ σ α ν στα μολύβια μου. Απουσία ή υπερχείλιση λόγου; Τι μαλακίες με ρωτάς πάλι; Αν δε μπορείς ν’ ακούς φύγε κι αν πάλι δε καταλαβαίνεις μείνε, όμως μη ζητάς να σου εξηγώ. Δεν υπάρχει π ο τ έ μια λογική εξήγηση. Λυπάμαι, ξέρεις. Δε σε έμαθα να αγαπάς καμία από τις λέξεις που λατρεύω. Περικυκλώνομαι, προϋποθέτω, σκίζω, ουρλιάζω, προκαλώ, ι σ ο ρ ρ ο π ώ και φεύγω. Μία μονάχα φτάνει. Σκάσε κι άκου. Όταν ξαναγεννηθείς να διαβάζεις πολλές λέξεις και να φοράς χρωματιστά παπούτσια. Θα γίνεις άλλος και θα μπορείς εύκολα να περπατάς στο χιόνι κι ύστερα να το χρωματίζεις σε ότι απόχρωση θες. Ξέρεις το καλό με το χ ι ό ν ι είναι ότι δε μυρίζει. Δε μου αρέσουν τα αρώματα. Εγκλωβίζουν τις μνήμες, χ α ρ α κ τ η ρ ί ζ ο υ ν τις στιγμές κι έπειτα είναι σα να θέλουν να σου επιβάλλουν τη διάθεση τους και να σε φ υ λ α κ ί σ ο υ ν για πάντα μέσα σ’ αυτήν. Δε χρειάζομαι υποβολές. Υ π ε ρ β ο λ έ ς μονάχα χρειάζομαι. Γιατί δεν καταλαβαίνεις; Κρυώνω κι έχω πυρετό, τρέμω, μου ψιθυρίζω τα πράγματα που βλέπω και δεν υπάρχουν, αλλά πάλι κοιμάσαι και μιλάς για σένα. Και τώρα; Σκάσε κι άκου λίγο. Φθαρμένα πάλι λόγια.

2009-10-17T17:45:00.004+02:00

Άκου τι συμβαίνει όταν νυχτώνει. Ανασαίνεις πιο εύκολα με την εντύπωση πως δε σε βλέπει κανείς. Στο σκοτάδι –μάθε το- δεν γίνεσαι ποτέ ανίσχυρος. Μπορείς να ζεις, να κλαις, να πεθαίνεις και να ξ α ν α γ ε ν ν ι έ σ α ι, να ερωτεύεσαι και να φωνάζεις χωρίς να ξέρεις γιατί, να γράφεις και να σβήνεις, να τα θυμάσαι όλα ή να τα ξεχνάς σε ένα λεπτό. Η μοναξιά είναι πιο ε ύ κ ο λ η τη νύχτα. Μπορείς να τη βιώσεις χωρίς ψιθύρους ενοχής, δίχως α γ γ ί γ μ α τ α παραίτησης. Μη με φοβάσαι. Είμαι εδώ τώρα, μα αύριο θα λείπω. Μη τρομάζεις. Δε χ ω ρ ά ω πουθενά. Κι αυτά που σου λέω για τη νύχτα είναι μονάχα ανοησίες. Φταίει που με μάθανε να φεύγω και να γυρίζω πάλι και έπειτα να βλέπω την ίδια ταινία χίλιες φορές. Δε θέλω να με καταλάβεις. Κανείς δε θέλω να με καταλάβει, γι’ αυτό είμαι έτσι. Πότε μισή, πότε ολόκληρη. Πότε ολοκαίνουρια, πότε παλιά. Πότε εγώ και πότε αυτό που θα ήθελες να είμαι. Μορφή αυστηρή και διχοτομημένη. Όχι δεν είμαι πάντα ίδια. Σε ένα κόσμο που θα ζούσαν μόνο χρωματιστές κορδέλες, θα ήμουν μια κορδέλα με άλλο χρώμα κάθε μέρα. Και σ’ έναν άλλο που η Αλίκη θα πνιγόταν τελικά στα δ ά κ ρ υ α της, θα ήμουν αυτή που θα της έλεγε να κλάψει πιο νωρίς χτίζοντας τον πιο φαιδρό της θάνατο. Άσε, δεν προσπαθώ να σου εξηγήσω. Δε θέλω να εξηγώ. Προτιμώ να π α ρ ε ξ η γ ώ. Έχει περισσότερη πλάκα έτσι το παιχνίδι. Τι ποιό παιχνίδι; Νόμιζα πως όλοι παίζαμε. Τι ποιοί όλοι; Eσύ κι εγώ, η Αλίκη, οι κορδέλες, η θάλασσα κι η νύχτα. Και μερικές φορές και η σιωπή, κι ο έρωτας. Και ο θάνατος μας. Μην τον κυνηγάς. Μην κ υ ν η γ ά ς κανέναν και τίποτα. Κυρίως όχι την ανασφάλεια σου, γιατί εγώ τόσα χρόνια αυτή κυνηγώ και τόσα χρόνια δεν την πιάνω. Τώρα όμως τέρμα αυτά. Από τότε που σε είδα να είσαι εσύ ξέρω πως δεν γίνεται απογείωση με έναν μόνο άνθρωπο. Αλήθεια. Και τώρα που ξέρω δεν προσπαθώ πια. Καιρό είχα να γελάσω τόσο.

2009-10-11T23:26:00.005+02:00

Άφησα τόσες φορές το πιο σπουδαίο. Πώς μετράς τα σπουδαία; Με τις λ έ ξ ε ι ς που μαθαίνεις, με τα ψέματα που ξεχνάς ή με τα λάθη που συγχωρείς; Εγώ δε ξέρω πως. Απλά καταλαβαίνω χωρίς να εξηγώ. Εσύ πάντα μπορείς να εξηγείς, γι’ αυτό κερδίζεις την αιώνια σταθερή απλότητα μου. Ξέρω καλά πως μεγαλώνοντας αλλάζουν οι άνθρωποι, γκρεμίζονται τα ίδια, α κ ρ ο β α τ ο ύ ν τα σταθερά. Χωρίς αυτά δε θέλω να μιλάω. Ξέρω ακόμα καλύτερα πως πάντα ζεις με ότι θυμάσαι. Μόνο σ τ α μ ά τ α να έρχεσαι κάθε φορά και να πετάς τα πράγματα μου. Τα έχω πετάξει εγώ πολλές φορές και φτάνει. Σβήνω αναμνήσεις, μα πάντα περισσεύουν όλες οι σπουδαίες και όλες οι ηλίθιες και δε μπορώ να μάθω να ξεχνάω. Γιατί δε β λ έ π ε ι ς πως ξεχνάω μόνο με σένα; Μη με ακουμπάς. Θυμάμαι. Και μη με ρωτάς πως και δεν ήρθα πάλι. Φοβάμαι όταν έρχομαι γιατί μετά πρέπει να φύγω. Φοβάμαι. Γι’ αυτό σε σ β ή ν ω και σε μουτζουρώνω κάθε μέρα. Θλιβερή η ανάγκη για συνέχεια .

2009-10-02T18:52:00.007+02:00

Καμιά πραγματικότητα δεν είναι αρκετή για να αντέξει τις φορές που σε μετράω. Υπάρχω μόνη μου και δε μου λείπει κανείς. Είμαι μισή ακόμα. Θα με συγχωρέσω ποτέ που με άφησα μισή; Είμαι διψασμένη, νιώθω δ ι χ α σ μ έ ν η, κάνω κύκλους και ποτέ δεν ξεχνάω. Ξέρεις, στις ιστορίες μπορείς να φτιάχνεις πάντα το τέλος που θες. Στη ζωή όχι. Είναι καλύτερα έτσι; Εεε σε ρωτάω. Σσσσ μη μιλάς για τίποτα άλλο. Με κουράζουν οι άσκοπες κουβέντες και οι σβησμένες λέξεις τελευταία. Έχω αλλάξει τόσες πολλές φορές που έχω γίνει ακριβώς όπως ήμουν όταν άρχισα. Αλλάζω τα ρούχα μου, το περπάτημα μου, τον τ ρ ό π ο που αναπνέω αλλά φοβάμαι ακόμα. Πονάει η κοιλιά μου όταν δε με αγκαλιάζω, κι όταν με αγκαλιάζω πονούν τα χέρια μου. Νομίζω πως θέλω να σου δώσω όλα τα βάρη που κρατάω, αλλά πρέπει να τα μετρήσω πρώτα και τώρα δε μπορώ. Έχω αντέξει να μετράω ιαχές καταστροφής, προκλητικές λέξεις, συνεννοημένα ψ έ μ μ α τ α και λέω πια: Τι νόημα έχει να γνωρίζεις; Οι υποψίες ζουν χωρίς τη συναίνεση μας και οι αλήθειες π ε θ α ί ν ο υ ν πριν μας συναντήσουν. Ξέρεις δε σκέφτηκα στ’ αλήθεια ποτέ ότι θα πέθαινα για πράγματα που δε γνωρίζω. Όχι δεν έχει παρακάτω.

2009-09-24T00:08:00.004+02:00

Με τέτοια αναστάτωση έχασα τις σιωπές μου. Υπήρξαν κάπως βολικές, θα συμφωνήσω. Πόσα εμπόδια έβαλα. Εξέτασα το ενδεχόμενο να φτιάχνω με τα χέρια μου όλα τα ε μ π ό δ ι α που σου στήνω. Ίσως και να ήθελα να δω μέχρι που φτάνει η αντοχή σου. Με τέτοια αναστάτωση ξέχασα και τις λέξεις. Πάρε όλα τα μη, τα ίσως, τα μπορεί, όλες τις αναβολές και τις καλά κρυμμένες σκέψεις. Εξέτασα το ενδεχόμενο να έχω χαράξει από πριν όλες τις αποφάσεις. Ίσως και να ήθελα να ξέρω όλα τα μονοπάτια πριν καν τα περπατήσω. Με τέτοια αναστάτωση δεν ακούω πια παρεξηγημένους ήχους. Θέλω να πάρω μια α π ό σ τ α σ η απ’ αυτούς. Μου τη χρωστάω ξέρεις. Εξέτασα το ενδεχόμενο να έχτιζα τα λάθη κάθε μέρα. Ίσως αυτά τα λάθη να ήταν μιαν ανάσταση. Με τέτοια αναστάτωση φοβάμαι να ξαναγυρίσω. Πρέπει να κάνω μόνο πρόβες διαδοχής. Πόσο πολύ λυπάμαι. Εξέτασα το ενδεχόμενο να έφτιαξα το μ ύ θ ο της ανώτερης διάστασης μας. Ίσως και να ήξερα από πριν πως μύθοι δεν υπάρχουν.

2009-09-13T21:45:00.006+02:00

Θέλω κάτι να γράψω και δε μπορώ. Μάλλον π ο τ έ δε μπορούσα να γράφω χωρίς μια απουσία ή μπορεί να μη μου φτάνουν οι λέξεις που θυμάμαι σήμερα ή ίσως φταίει η Κυριακή που με παγώνει. Θυμάσαι που σου έλεγα πόσο πολύ σ ι χ α ί ν ο μ α ι τα χειμωνιάτικα ρούχα; Είναι σα να θέλουν να σε δέσουν μέσα στο σώμα σου, πάνω στο κρεβάτι, στην καρέκλα. Δε μπορώ. Όχι, δε μπορώ. Κι έπειτα δε ξέρω αν θέλω να κ λ ά ψ ω πιο πολύ επειδή βρέχει ή επειδή έχω ξεχάσει την ομπρέλα μου. Ποτέ δε μπορούσα να εξηγήσω τι θέλω σε κανέναν. Και τώρα δε ξέρω για τι να γράψω και για ποιόν. Κι έπειτα ποιόν ωφελεί όλο αυτό το παιχνίδιμετιςλέξεις. Εμένα πιο πολύ ή μάλλον εμένα όπως με φαντάζομαι, κι όχι όπως είμαι στ' αλήθεια. Συγχώρεσε με, μα δε μπορώ να δω τον κόσμο όπως πραγματικά μοιάζει. Βλέπω κάτι άλλο στον καθρέφτη. Κοιτάζω και βλέπω ένα ξ ε θ ω ρ ι α σ μ έ ν ο ψέμα κι από πίσω ένα πρόσωπο ρυτιδιασμένο πια από τα χρόνια. Πότε πέρασαν κιόλας; Ποτέ; Πόσοι ποιητές χρειάστηκαν για να το σ κ ο τ ώ σ ο υ ν; Εσύ δ ε ν ε ί σ α ι ποιητής, το ξέρω. Γι’ αυτό και σε φ ο β ή θ η κ α. Ξέρεις νομίζω πως πρέπει πάντα να φοβάσαι τους ανθρώπους που ποτέ δε θέλησαν να γίνουν ποιητές κι ακόμα πιο πολύ εκείνους που θέλησαν, μα δε π ρ ο σ π ά θ η σ α ν ποτέ να γίνουν.

2009-09-06T20:09:00.006+02:00

Άφησε με να μείνω εδώ λιγάκι ακόμα. Δεν είμαι έτοιμη και κουράστηκα να μετράω τα μισά που δεν τελειώνω. Δεν προκαλώ και δεν εκπλήσσομαι. Με αναγκάζω να σε αναγκάζω. Όχι, δε μου αρέσει. Απλά σ’ αφήνω έτσι να νομίζεις. Μην αναρωτιέσαι άλλο. Δεν χρειάζονται πολλές ε ξ η γ ή σ ε ι ς κι αλήθεια σε τι πιστεύεις ότι ωφελούν; Μη μου πεις ότι υπάρχεις, ούτε ότι δεν υπάρχεις. Σε έχω δει και δε σε ξέρω. Κάποτε ναι, όχι πια. Πριν τέσσερα χρόνια ή πριν τρία ή ποτέ. Έζησα για τέσσερις μέρες τέσσερις χιλιάδες ψέματα. Τα έσβησα χθες ένα-ένα και τώρα δε θυμάμαι κανένα. Είδα τη ζωή μου τέσσερις φορές. Απ’ την αρχή, απ’ το τέλος, από τη μέση και α ν ά π ο δ α. Τη γκρέμισα πολλές περισσότερες και τώρα ξέρω. Ένα παιχνίδι όλα. Αφανισμένες λέξεις. Θλιβερή επιφάνεια. Αδιευκρίνιστες εκφράσεις στα πρόσωπα. Α σ ή μ α ν τ ο ι άνθρωποι με ασήμαντες σιωπές κι ίσως ακόμα πιο ασήμαντες φωνές. Λυπηρή επιφάνεια. Δεν έχει σημασία –σου το λέω με σιγουριά- πόσο θα σκάψεις, πόσο θα ψ ά ξ ε ι ς και πόσα πράγματα θα αναποδογυρίσεις για αυτή την αναζήτηση. Δεν υπάρχει τίποτα αυτή τη φορά προς ανακάλυψη. Καμιά υποψία ανάστασης κι ούτε καμιά υποψία θανάτου.

2009-08-26T00:31:00.003+02:00

Πέφτω δίχως δίχτυ ασφάλειας αυτή τη φορά. Μετράω τα δευτερόλεπτα της π τ ώ σ η ς και δε φοβάμαι. Σε λίγο θα σε συναντήσω. Θα σου ζητήσω μόνη μου να με ξεδιπλώσεις. Θυμάμαι τότε που με δίπλωνα και ύστερα με ξεδίπλωνες και θύμωνα τόσο. Πόσο α π έ ρ α ν τ α λυπάμαι. Στριφογύριζες στον ύπνο σου σαν κάτι να ψάχνεις και να μη το βρίσκεις για χρόνια. Ούτε κι εγώ το βρήκα ποτέ. Τώρα πια δεν ψάχνω. Ακούς; Έπαψα πια να ψάχνω. Ίσως κανένα βράδυ μόνο την αλλαγή σου. Στο βλέμμα, στην αναπνοή ή στο πρόσωπο που είναι κάθε φορά το ίδιο, μα πάντα διαφορετικό μπροστά μου. Πώς γίνεται; Φοβάμαι που σε ξέχασα. Φοβάμαι που δε φοβάμαι πια χωρίς εσένα. Πες πως δε φοβάσαι κι εσύ κι όλα θα γίνουν πιο εύκολα έτσι. Παλιά, πριν σε αλλάξει ο χρόνος κι η συνήθεια, ξεχνούσα τα πάντα πριν από σένα. Τίποτα δεν υπήρχε κι εγώ ήμουν ολοκαίνουρια μαζί σου. Τώρα όσο κι αν ψάξω δε μπορώ να θυμηθώ ούτε μια στιγμή μετά το πριν. Δώσε μου όλα τα α ν τ ί θ ε τ α, πάρε μου όλα τα ίδια. Μέτρα μαζί μου. Τα χρόνια, τα βράδια, τα βήματα στην άμμο, τις συγγνώμες, τα λόγια που δεν είπα – κυρίως αυτά-, τις στιγμές μετάτοπριν. Λ υ π ά μ α ι. Λυπάμαι 31 εκατομμύρια φορές και 2003 παραγινωμένεςφράουλες. Λυπάμαι 13 ώρες και 3002 χρόνιαχαμένα. Λυπάμαι όταν ακούω τη μουσική που παίζει όταν κοιμάσαι. Λυπάμαι γιατί πια δεν ξέρω να λυπάμαι για σένα.

2009-07-26T16:42:00.013+02:00

Διέσχισα την πόρτα και κάθισα στο ίδιο μέρος που είχα καθίσει πριν 4 μεσημέρια και 2003 χρόνια. Φθαρμένοι οι τοίχοι απ’ τα χ ρ ό ν ι α και τη συνήθεια. Ραγισμένες σκάλες που δε θες να τις φτιάξεις ή που δε μπορείς. Τι σημασία έχει.. Θα μείνουν πάντα έτσι για να σου υπενθυμίζουν τις φορές που η ζωή δεν αντέχει άλλες επισκευές. Δε θυμάμαι τι ακριβώς σκεφτόμουν πριν έρθω εδώ. Π ά ν τ α υπάρχουν δεύτερες σκέψεις. Θα συμφωνήσεις κι εσύ, το ξέρω. Αυτές τις γνωρίζω πολύ καλά.

Η γνώση του χρόνου αναλύεται στο πριν και στο μετά. Το τώρα δεν υπάρχει γιατί το ζεις και δεν το ξέρεις. Το σήμερα πάντα το σχεδιάζεις κι εγώ νωρίς κατάλαβα τη ρευστότητα των καλά σχεδιασμένων πραγμάτων, όπως η σκάλα που φτιάχναμε για μήνες. Δεν θυμάμαι. Τίποτα δεν θυμάμαι. Είναι αδύναμη η μνήμη μου τελευταία ή ίσως μεγαλώνοντας έμαθα πιο γ ρ ή γ ο ρ α να ξεχνάω. Κάπου ανάμεσα στις σ κ ό ν ε ς και τα σκουπίδια ανακάλυψα αναμνήσεις σε διαλυμένα πατώματα. Σκονισμένες επιφάνειες όπως όλες οι στιγμές ευτυχίας. Όχι η ευτυχία. Αυτή ποτέ δεν έζησε σ’ αυτό το σπίτι. Εξέτασα το ε ν δ ε χ ό μ ε ν ο να φταίω εγώ για όλα τα εμπόδια. Κι ύστερα φεύγοντας πριν να πω αντίο κι ευχαριστώ, κοιτάζοντας –φευγαλέα έστω- τους βρώμικους, κ ι τ ρ ι ν ι σ μ έ ν ο υ ς τοίχους είδα πιο ξεκάθαρα από ποτέ όλα τα λάθη διογκωμένα και έ τ ο ι μ α να ξανασυμβούν.

2009-07-02T00:15:00.007+02:00

Ξ έ ρ ω πολλούς ανθρώπους που έχουν σε όλη τους τη ζωή τρεις ευχές και δεν πραγματοποιούν ποτέ καμία. Ξέρω π ο λ λ ο ύ ς ανθρώπους που λ α τ ρ ε ύ ο υ ν να μιλάνε με τα στόματα τους κλειστά. Ξέρω πολλούς α ν θ ρ ώ π ο υ ς που στην πίσω τσέπη τους έχουν κ ρ υ μ μ έ ν α τρία μυστικά και τρία ψέματα. Ξέρω πολλούς ανθρώπους σαν εμένα, όμως κανέναν σαν εσένα.

Προσπάθησα να είμαι κάτι άλλο αλλά δεν πέτυχε. Οι φίλοι μου είναι κανονικοί. Εγώ θέλω να μετράω ανάποδα το χρόνο μέχρι να τελειώσει η ιστορία. Θέλω να ξέρω αν ο ήρωας θα ζήσει ή θα πεθάνει στο τέλος. Θέλω να μην ξέρω ανθρώπους με μυστικά και ψέματα.

Βλέπεις έγινα π ά λ ι κανονική.

2009-06-25T23:41:00.005+02:00

Ψάχνω όλες τις απαραίτητες λεπτομέρειες. Οι φράουλες πρέπει να είναι κόκκινες, γλυκές και μικρές. Πέρασε η εποχή τους και δε τις βρίσκω εύκολα. Πνίγομαι. Πονάω και ξέρω ότι υπάρχω. Ξεχνιέμαι με σένα. Ξ ε χ ν ά ω. Θα σε ξανασυναντήσω; Πότε; Ποτέ. Κάποτε. Με άλλα μάτια κι άλλο πρόσωπο. Όχι κάποιον άλλον. Εσένα. Εσύ θα είσαι. Σε συναντάω κάθε φορά που αγοράζω φράουλες. Τώρα τι θα κάνω; Θα μετράω χαμένες φράουλες ή χαμένες μέρες; Ψάχνω όλες τις απαραίτητες λεπτομέρειες. Οι νύχτες χρειάζονται ένα ποτήρι κρασί και πολλές αλήθειες. Τις ακούω όταν κοιμάσαι κι ας μη τις λες. Έχει πλάκα όταν νυστάζεις να μη σε αφήνω να κοιμηθείς και μετά να φεύγεις. Κι όταν δε φεύγεις, φ ε ύ γ ω εγώ κι ας μη το ξέρεις. Πώς θα καταφέρω να σου διαβάσω όλες τις λέξεις και να τις ξεχάσεις το άλλο λεπτό; Είναι παγίδα η μνήμη. Θέλω να πετάξω όλα τα χαρτιά και τα τετράδια μου. Ίσως να σου χρωστάω μερικά, γιατί χρόνια τώρα έχω μετρήσει πολλές λέξεις για σένα. Ψάχνω όλες τις απαραίτητες λεπτομέρειες. Η αναζήτηση πρέπει να γίνεται πάντα με κλειστά μάτια. Πρέπει να ανοίγεις το συρτάρι με προσοχή για να μη δεις. Φορές φορές θυμάμαι πόσες είναι οι νύχτες που έχω φύγει για να μην ακούσω ή μάλλον για να μπορώ να ακούω πάντα όλες τις λάθος λέξεις κι όλες τις σωστές. Κι είναι συνήθως τότε, που το χωρίς γίνεται για μένα η πιο θλιμμένη λέξη που ξέρω. Τη σ υ λ λ α β ί ζ ω για να τη μάθεις κι εσύ.

2009-06-15T17:20:00.004+02:00

Πέρασα από το σπίτι σου και δεν ήταν εκεί. Ούτε κι ε σ ύ. Γνώρισα πάλι κάποιον άλλο με το όνομα και το π ρ ό σ ω π ο σου. Μπέρδεψα τα ονόματα. Συγγνώμη. Μπέρδεψα και τις λ έ ξ ε ι ς. Με έμαθαν πολλές και χάνομαι φορές φορές στο μέτρημα. Αύριο έχω να πάρω ένα δέμα και μεθαύριο να δώσω ένα γράμμα μήπως και επιστρέψει το ψ ά ρ ι μου. Είναι καλοκαίρι και του αρέσει να πλατσουρίζει στη θάλασσα. Δεν ακούει τ ί π ο τ α και με νευριάζει. Έχει τόσο ήλιο. Η κοιλιά μου είναι μαύρη και μου αρέσει που σου αρέσει. Αυτό τον καιρό νομίζω ότι συμπαθώ τα χ ρ ώ μ α τ α κι ας γκρινιάζω με όλα. Χρειάζομαι λίγο χρόνο μόνο για να μη φοβάμαι. Ε σ έ ν α, το ψάρι μου, τα χρώματα, εμένα. Να μη φ ο β ά μ α ι μήπως ξεχάσω να μετράω, μήπως ξεχάσω να αγαπάω, μήπως σταματήσει να είναι καλοκαίρι, μήπως σ τ α μ α τ ή σ ω να φοβάμαι, μήπως το ψάρι δε γυρίσει πίσω.

2009-06-01T18:39:00.004+02:00

Καιρός να μάθω να παίρνω. Να μη δ ί ν ω, να παίρνω. Ήρθε ο καιρός να μετρήσω τι έδωσα, πόσα έδωσα και γιατί. Μου άρεσε που όταν έδινα ήταν όλα τόσο θολά γύρω. Τώρα δε μου αρέσει πια. Για αυτό και δε θα είναι έτσι. Θέλω διαύγεια. Θέλω να περάσω μία καθαρή μέρα σε ένα πάρκο με τα πόδια μου να πατάνε το χώμα. Θέλω να ξεθολώσουν όλα γύρω μου. Ξ ε θ ό λ ω σ ε τα, ξεθόλωσε με. Κουράστηκα σου λέω. Κουράστηκα να ψάχνω το γραφείο και να βρίσκω πάντα όλα τα λ ά θ η μας. Κουράστηκα να ψάχνω ποιο παρελθόν μου θέλω να γυρίσει. Κουράστηκα να διαλέγω κουράζομαι. Μερικές φορές δε βρίσκω τι έχω δώσει. Μερικές φορές δε βρίσκω τι πήρα πίσω, γιατί δεν πήρα τελικά τίποτα. Δεν έχω άλλες ανάσες. Σ υ γ γ ν ώ μ η, αλλά δεν έχω. Συγγνώμη που είναι καλοκαίρι και δεν μπορώ να πάρω τη ζακέτα σου το βράδυ στο νησί. Σ υ γ γ ν ώ μ η που ξέχασα να σε χαιρετίσω πριν φύγεις.

2009-05-19T22:43:00.005+02:00

Αμφιβολία. Όχι μία, 13 αμφιβολίες, 26 χρόνια, 62 ευτυχίες, 62 δυστυχίες, 322,5 λ ά θ η, πολύ λιγότερα σωστά. Εκατομμύρια φράουλες και κανένα όχι. Τα στρίμωξα όλα στις κούτες. Μετακομίζω αύριο. Κάπου έχω κ ρ υ μ μ έ ν ο ένα κομμάτι αλήθειας, μα δε το βρίσκω πουθενά. Πάλι θα μου ζητήσεις λογική εξήγηση για αυτά εδώ, όμως δεν έχω. Βιάστηκα νομίζω για όλα. Για αυτό σου λέω. Βιάσου κι εσύ. Θέλω να κάνω μια βραδινή βόλτα στη θάλασσα με ένα σ ύ ν ν ε φ ο πάνω από το κεφάλι μου. Όχι δε σκοτώνω σύννεφα. Δε σκοτώνω ποτέ κανέναν. Απλά περιμένω. Πέταξα τα κ α ι ν ο ύ ρ ι α μου παπούτσια και δε με νοιάζει καθόλου. Θέλω να διώξω όλα τα καινούρια της ζωής μου. Μετράω μια Παρασκευή που τελικά ήταν Σάββατο και μια Κυριακή που δεν ήταν σαν καμιά προηγούμενη. Τότε που έφτιαξα μαρμελάδα φράουλα με όλες τις φράουλες που έχω μετρήσει μέχρι σήμερα και την έ ρ ι ξ α όλη πάνω σου. Ύστερα σε έλουζα για ώρες, αλλά δεν είχε σημασία. Πάντα θα μύριζες φράουλα από δω και εμπρός. Δε θυμάσαι; Εγώ δε μετράω φράουλες πια. Μ ε τ ρ ά ω π ό ρ τ ε ς που πρέπει να ανοίξω και δε βρίσκω τα κλειδιά. Μετράω πόσος καιρός μου μένει μέχρι τότε που δε θα ακούω πια κανέναν. Έχεις ιδέα πόσο δύσκολο είναι; Όχι δεν έχεις. Ούτε και φαντάζεσαι. Συγγνώμη σου είπα; Σ υ γ γ ν ώ μ η. Για όσα φταίω, για όσα δε φταίω και για όσα φταίω χωρίς να φταίω στ’ αλήθεια. Ήρθες τελικά ε; Και τι έγινε; Μάλλον χωρίς λόγο σε περίμενα. Ξέρεις καμιά φορά περιμένοντας, ξ ε χ ν ά ς τι περιμένεις. Κι έτσι μένεις στο ίδιο μέρος για ώρες και συντηρείς το μύθο του παρελθόντος σου. Ήθελα μάλλον απλά να σε α ν α γ κ ά σ ω να συλλαβίσεις πάλι το όνομα μου για μια φορά πριν φύγω.

2009-04-26T01:03:00.013+02:00

“Κάτω, κάτω, κάτω. Θα σταματήσει ποτέ αυτή η πτώση; Αναρωτιέμαι πόσα μίλια έχω πέσει ως τώρα..” είπε η Αλίκη κι ήξερε πως ποτέ δε θα φτάσει στο τ έ λ ο ς. Γύρισα ανάποδα την ιστορία και της είπα να ανέβει. Να μετρήσει δ ύ ο φεγγάρια, τρεις ή λ ι ο υ ς και έξι φράουλες και μετά να σταματήσει. Φοβόταν πως θα μπερδευτεί και θα αρχίσει πάλι να πέφτει. Κι έγω φοβόμουν. Περίμενα ν' ανέβει και μετρούσα μορφές, φωνές και σ χ ή μ α τ α. Ζωγράφιζα και ξαναζωγράφιζα. Έσβηνα και τέλειωνα κάθε πρωι για να αρχίσω πάλι το βράδυ. Ναι α ν ά π ο δ α. Το ξέρω. Έτσι με έμαθαν. Και τα βιβλία μου από το τέλος τα αρχίζω. Δεν είναι ότι φοβάμαι την ανάβαση, ούτε και την π τ ώ σ η. Το πρόβλημα είναι η συνέχεια. Θέλω να ξέρω πάντα τη συνέχεια. Ασφάλεια, έλεγα στην Αλίκη. Θα μπορούσα να ζήσω στην αγκαλιά της μα διάλεξα να γίνω αλλιώς. Μη με ρωτάς γιατί. Μη με ρωτάς τίποτα. Στο έχω πει τ ό σ ε ς φορές. Δεν έχω απαντήσεις σε γιατί, ούτε σε π ώ ς, ούτε σε π ό σ ο. Γιατί έτσι. Γιατί έφυγα. Γιατί π ο ν ά ω. Γιατί γελάω. Γίνομαι κόκκινη με μικρά μάτια και μου αρέσω. Για πάντα. Για όσο χρειάζομαι για να θυμηθώ όλες τις λ έ ξ ε ι ς που αγαπάω. Μέχρι αύριο. Μέχρι να με τ σ ι μ π ή σ ε ι ένα ψάρι στη θάλασσα. Μέχρι να με κ ά ψ ε ι ο ήλιος. Μέχρι να ξ α ν α κ λ ά ψ ω. Μέχρι να έρθει η Αλίκη για να βρούμε τα χαμένα σχήματα.

2009-04-16T19:31:00.004+02:00

Κλείνω όλες τις κουρτίνες και ξ α π λ ώ ν ω σε μια πράσινη μπλούζα μη με κ ά ψ ε ι η άμμος. Κάνω δύο τ ρ ύ π ε ς μπρος και πίσω για να παίρνω αέρα και τους δίνω ονόματα. Είναι δύσκολο να δίνεις ονόματα. Τις βαφτίζω «πριν» και «μετά» αλλά δε βολεύομαι. Ποτέ δε βολεύομαι. Θέλω κι άλλες. Μία «χθες», μία «σήμερα», μία «ποτέ», μία «πάντα», μία «σε2ώρες», μία «σε31καλοκαίρια» κι ακόμα μία «σε145αιώνες». Γρήγορα έφτασε φέτος το καλοκαίρι. Χαμένος χρόνος πάλι. Πώς μ ε τ ρ ά ς το χρόνο; Εγώ σε φράουλες. Είναι χαζό να μετράς σε φράουλες το ξέρω, αλλά είναι πιο εύκολο έτσι. Μέτρησα πάρα πολλές αυτό το χρόνο. Όσες είδα, όσες δεν είδα, όσες έφαγα και όσες σου χ ά ρ ι σ α κάτι ηλίθια πρωινά που δεν ξημέρωνε. Σήμερα έχει πολύ ήλιο και δεν α ν τ έ χ ω τόσο φως μερικές φορές. Φοβάμαι τις μέρες που ξεκινούν απότομα με τόσο ήλιο. Θέλουν να σε κ ά ψ ο υ ν, να σε βράσουν κι ύστερα να σε πετσοκόψουν σε 35 κομμάτια, να σε κοιτάξουν από την κορφή μέχρι τα νύχια για να σε φτιάξουν πάλι απ’ την αρχή μέχρι το βράδυ. Φοβάμαι κι αυτές που αρχίζουν και τελειώνουν με 465 χιλιάδες σ τ α γ ό ν ε ς, γιατί έχασα πάλι την ομπρέλα μου και δε θέλω καινούρια. Δε θέλω τ ί π ο τ α καινούριο τελικά. Και την άμμο που κ ο υ β ά λ η σ α πέρυσι δε θέλω να την πετάξω. Θα την κρατήσω για να α λ α τ ί ζ ω το φαγητό μου. Θα κρατήσω και την κουρτίνα, και την μπλούζα και όλες τις φράουλες γιατί αν δε β λ έ π ω τελικά ξεχνάω.

2009-03-31T23:11:00.010+02:00

Τρομαγμένες α π ο ρ ί ε ς. Δε θέλω να μιλήσω. Αλήθεια. Σφραγισμένες λέξεις θέλω μόνο. Χωρίς λόγο. Βαρέθηκα να σου μιλάω. Ποιος είσαι; Πότε ήρθες και πότε ακριβώς σε γνώρισα; Ορίστε; Δεν σε ξέρω; Μη μιλάς για λίγο. Θέλω να υπολογίσω τη ζωή μου. 3 συν ευτυχία μείον σύννεφα συν ψέματα επί φορές δια στέμματα. Τόσο πρέπει να βγαίνει. Τραβάω μικρές γραμμές κι ύστερα τις ε ν ώ ν ω. Τ ί π ο τ α δεν πρέπει να ξεχωρίζει ούτε και να χωρίζει. Σήμερα λέω να κάνω μια λίστα με όσα χρειάζομαι ή δεν χρειάζομαι ή ν ο μ ί ζ ω ότι δεν χρειάζομαι ή δε θέλω να χρειάζομαι. Την σονάτα, την ασκητική, το μαύρο μου πουλόβερ, τον bukowski, τον ξένο, τον ρίτσο, το σύννεφο, το γαλάζιο βιβλίο που χάρισα και το άσπρο που μου χάρισαν, τα κίτρινα παπούτσια, ένα σκίτσο, τη λιακάδα απ’ το γδαρμένο dvd, τον tim burton, τον cohen, ένα τ ε τ ρ ά δ ι ο, το λίγο, το κ α θ ό λ ο υ, το πριν και το μετά. Θέλω λέξεις καθαρές. Φράσεις χωρίς κόμματα, χωρίς αλλά. Χρειάζομαι τελείες. Θέλω να μ ε τ ρ ή σ ω τις τελείες και μετά να μετρήσω εσένα. Τι λείπει; Περνάει η ώρα. Τι να αλλάξει σε τόσο λίγο χρόνο; Με πράγματα που δεν αλλάζουν μη γελάς. Θυμάσαι που έλεγα όλο βλακείες και γ ε λ ο ύ σ ε ς; Τότε ίσως και να είχα γίνει αθάνατη.

2009-03-19T23:11:00.008+02:00

Μουτζούρωσα ανάμεσα στις γραμμές και μετά έριξα μαύρο μελάνι και στο ποίημα μου. Τι σημασία έχει όμως αφού το ξέρω όλο απ’ έξω. Ε ξ ο ι κ ε ί ω σ η το λέω. Εξοικείωση με τις λέξεις ή με τα πρόσωπα πίσω από τις λέξεις. Δεν πρέπει να αργείς με αυτή τη λέξη ούτε και με τη σημασία της, γιατί αν περάσει η ώρα δεν υπάρχει τρόπος να γυρίσεις. Είναι αργά για να δεις το κόκκινο μέσα σε κάθε μαύρη μουτζούρα, πίσω από κάθε μαύρη σταγόνα. Και το "είναι άργα" δε το αντέχω. Πίνω πολύ νερό τελευταία. Είναι σα να θέλω να διώξω τα πάντα. Από μέσα, από δ ί π λ α, από μπροστά, από πίσω ή από πριν. Ιδίως από π ρ ι ν. Γεμίζω το ποτήρι και το νερό είναι κάθε φορά ακόμα πιο μαύρο. Περίμενε θα σου φέρω και σένα λίγο. Είναι ζεστό, ναι. Συγγνώμη, δεν υπολόγισα ότι θα έπινες απ’ το νερό μου. Ξέχασα να μ ο ι ρ ά ζ ο μ α ι μαζί σου. Είναι κάπως ζεστό, εντάξει σου το είπα, μα είναι που θέλω να κάψω ότι υπάρχει μέσα μου. Όχι, δεν πονάω, ούτε παθαίνω τίποτα. Δεν φταίει που συνήθισα, απλά μερικές φορές σκέφτομαι πως είμαι μέσα σε ένα χρωματιστό κύβο και δε μπορώ να βγω από καμία πόρτα. Γράφω, ξ α ν α γ ρ ά φ ω, μουτζουρώνω και με δένω με αλυσίδες. Φαντάζομαι ανθρώπους. Όλοι ανοίγουν τις πόρτες και φεύγουν ένας-ένας. Σου έχω πει ότι σιχαίνομαι τις πόρτες; Είναι ο πιο συγκαταβατικός τρόπος για να φεύγεις. Λες ένα τυπικό ροζ αντίο, ενώ θες να πεις ένα θ υ μ ω μ έ ν ο άι στο διάολο, ανοίγεις την πόρτα και την κλείνεις πίσω σου με ένα δισταγμό ότι δεν έκανες αυτό που πρέπει ή δεν είπες αυτό που ήθελες όμως ποτέ δε γυρίζεις πίσω. Φοβάσαι και γίνεσαι σ' ένα λεπτό τόσο βαρετός που δε μπορείς ούτε καν να χ α μ ο γ ε λ ά σ ε ι ς. Εγώ στον κύβο μου χαμογελάω. Τι γιατί; Γιατί έτσι. Όχι επειδή ξέρω, ούτε επειδή δεν ξέρω. Μπορεί γιατί δεν είμαι σίγουρη αν θα ήθελα να ξέρω. Σε σκάλισα πάντως πολύ αλλά δε βρήκα τίποτα, μάλλον γιατί δεν υπήρχε τίποτα να δω. Με σ κ ά λ ι σ α και μένα και βρήκα πολύ μαύρο νερό. Δε θέλω όμως να είμαι μαύρο νερό, γιατί σκέφτομαι πως αν θυμηθώ ποτέ πως να κλαίω, θα κλάψω μαύρα δάκρυα. Και τότε ούτε η Αλίκη δε θα πιστέψει ότι δεν είμαι χ α μ έ ν η υπόθεση. Την επόμενη φορά που θα έρθεις σπίτι να θυμηθείς να με ρωτήσεις γιατί σταμάτησα να κλαίω και μετά να βάλεις το κομμάτι σου. Ίσως αυτό να φτάνει.

2009-03-09T15:36:00.012+02:00

Χρόνος κι επανάληψη στις βροχές, στις αστραπές και στις σκέψεις. Δεν ξημερώνει ποτέ σ’ αυτό το κωλοσύννεφο. Ανοίγω το παράθυρο μα όσο κι αν φωνάζω δεν ακούει να ανοίξει τουλάχιστον κανένα φως. Ποιος ακούει και ποιος βλέπει πια; Πάντα κάτι έβρισκα να κάνω για να μην κοιτάξω στο βάθος της εικόνας. Κι όντως δεν έβλεπα. Είναι δύσκολο να κοιτάζεις μερικές φορές, ειδικά τα μικρά κι ασήμαντα.

Από εδώ πάνω όλα είναι πιο εύκολα. Ο θ ρ ό ν ο ς σου δεν μοιάζει τόσο ψηλά πια ή φταίει που σε κλώτσησα ή που γλίστρησες μόνος σου. Κρύψου. Τώρα πια δε ξέρω που μένεις κι ούτε και θέλω να μάθω. Όχι να μην ξανάρθεις στον θρόνο σου. Όχι, μ' ακούς; Τον έσπασα, τον χτύπησα, τον πέταξα, τον έ κ α ψ α και τον σκότωσα μαζί με σένα. Θα ήθελα να μπορώ να μη βλέπω αλλά δε μπορώ. Θα ήθελα να μπορώ να π ε ρ ι μ έ ν ω αλλά δε γίνεται. Σε λίγο θα βγουν οι φράουλες.

Κοιμήθηκε ακόμα κι ο χειμώνας. Εγώ όχι ακόμα. Πονάει ο λαιμός μου. Εσένα; Ανοίγω συρτάρια, διπλώνω και σκίζω, ψάχνω, δε βρίσκω και τελικά πετάω. Με α π λ ώ ν ω με τέσσερα μανταλάκια και περιμένω κάτι να με βρέξει ή να με κάψει. Κι ύστερα κοιμάμαι λίγο και βλέπω ότι καθόμαστε σε ένα κίτρινο βράχο όμως δε μιλάμε. Παίρνω μια μυτερή πέτρα και χ α ρ ά ζ ω στο σώμα σου όλα τα γράμματα που ξέρω, αλλά καμία λέξη. Δε χρειάζονται άλλες λέξεις για να σου πω τα μυστικά μου. Θα έχεις νομίζω πάντα τα σ η μ ά δ ι α να στα θυμίζουν κι είναι καλύτερα έτσι.

2009-02-22T00:58:00.007+02:00

Πήρα μια σκάλα και σκαρφάλωσα για να κόψω τα άσπρα παπούτσια σου. Δεν ταιριάζουν με τα δικά μου, αλλά δεν πειράζει, είναι εντάξει για μια βόλτα. Φοβάμαι τις σκάλες. Φ ο β ά μ α ι τα ύψη. Είναι δύσκολη μερικές φορές η πτώση. Άλλες πάλι τόσο λυτρωτική. Ειδικά όταν σκουπίζεις τα αίματα από τα πόδια σου και ξέρεις πως κατά βάθος διάλεξες μόνος σου να πέσεις. Το πρόβλημα είναι όταν πέφτει κι η μάσκα σου μαζί με σένα. Τι κοιτάς; Δεν υπάρχει τίποτα να δεις εδώ αν δε βγάλεις κι εσύ τη δική σου μάσκα. Αλήθεια λιγότερη απ’ όσα προσωπεία. Μη με κοιτάζεις σου λέω. Μη μου ψιθυρίζεις πάλι. Μου ψ ι θ υ ρ ί ζ ω εγώ και φτάνει. Μου λέω όλες τις αλήθειες αλλά συχνά κλείνω τα αυτιά μου πριν αφήσω πίσω μου τη νύχτα. Ψίθυροι αυτοδιάλυσης. Υποψίες παραίτησης. Νομίζω πως θέλω να με λιώσω για να δω αν τελικά υπάρχω. Μακάρι να ήσουνα εδώ για να με βοηθήσεις κι ας μη σε ξέρω ακόμα. Κατά βάθος διάλεξα να λέω «μακάρι». Ψεύτικα ή αληθινά; Τι σημασία έχει.. Δε θέλω να ξέρω. Δε ξέρω τίποτα από δω και μπρος. Κάποτε όταν ε ρ ω τ ε υ τ ώ πολύ δε θα χρειάζεται να λέω «μακάρι», ούτε «θέλω», ούτε και καμιά άλλη λέξη από αυτές που σιχαίνομαι. Μέχρι τότε δεν βαριέσαι, καλά είναι κι έτσι.

2009-02-18T22:43:00.006+02:00

Έχω βγει από το σώμα μου. Ίσως είμαι κύμα, ίσως είμαι σύννεφο, ίσως τίποτα από όλα αυτά ή όλα αυτά μαζί. Βλέπω τον κόσμο ανάποδα, θέλω να πω, από το τέλος προς την αρχη. Αρχή και τέλος, ρευστά όρια σχεδόν δυσδιάκριτα. Κομμένα πόδια κρεμασμένα ανάποδα από το ταβάνι. Όχι δε φοβάμαι. Μονό τα νεύρα μου έχω γιατί έφαγα όλο το παγωτό που είχα για απόψε. Εσύ γιατί φ ο β ά σ α ι πάλι;

Περίεργο να βλέπεις τα πάντα από ψηλά. Πόσο βαρετοί είναι όλοι με την τετραγωνισμένη ζωή τους. Εεε προσέξτε βλέπω μια χαραμάδα. Θα σας χύσω λίγη πορτοκαλάδα. Δε μου αρέσει είναι πολύ ξινή. Η Αλίκη λέει να βάζω ζάχαρη, ο Βασιλιάς λέει να μη βάζω. Κι εγώ δε θέλω να ακούσω κανέναν. Ελπίζω να σας λέρωσα πολύ. Ελπίζω να κολλήσετε για πάντα πορτοκαλίτιδα.

Φοράω μια κίτρινη μπλούζα. Τελικά μου αρέσει το κίτρινο, δεν το ήξερα. Θα πάρω και κίτρινα παπούτσια γιατί έχω πολύ περπάτημα αυτές τις μέρες. Το τρίτο σύννεφο είναι μεγάλο και πρέπει να είμαι προετοιμασμένη. Έμαθα ότι θα έρθει κι ένας φίλος σου εδώ. Όχι δε θα τον ρωτήσω τι κάνεις, ούτε αν μεγάλωσες, ούτε αν πέσαν τα μαλλιά σου. Δε θέλω καμία νέα εικόνα και καμία νέα διάσταση. Απλά μη με ακολουθήσεις. Είναι λίγο περίεργα αυτά τα μέρη για σένα.

Για μένα όλα τα μέρη είναι περίεργα. Εσύ έχεις μάθει να μένεις, να αντέχεις και να περιμένεις. Εγώ πάλι όχι. Εγώ πρέπει να φεύγω. Απ’ τη δουλειά, απ’ το σπίτι που δε με σηκώνει ποτέ πιο πάνω απ’ τον εαυτό μου, απ’ τους ανθρώπους που δε με σηκώνουν ποτέ πιο πάνω απ’ τη ζωή και τώρα από το σύννεφο. Ειδικά όταν το ρολόι δείχνει εννέα και έξι. Τότε αρχίζει να κάνει κρύο και δε μ’ αρέσει το σύννεφο μου. Θέλω να κατέβω. Γιατί με έστειλες εδώ πάνω; Γιατί μόνη μου;

Ξ έ φ τ ι σ α. Βλέπεις; Όλο αφήνω κίτρινες κλωστές πίσω μου και η Αλίκη όλο μου λέει μη και μη. Δεν θέλω άλλα μη. Ύστερα τρέχει από πίσω μου για να τις μαζέψει αλλά το μόνο που βρίσκει είναι μπερδεμένες λέξεις. Παράξενο, δε νομίζεις; Πονάω ή πεινάω; Διαβάζω τον ίδιο σ τ ί χ ο εκατό φορές. «Ξεχασμένες ομπρέλες στο τελευταίο δρομολόγιο», «Ξεχασμένες ομπρέλες στο τελευταίο δρομολόγιο». Ποιος παρατάει έτσι την ομπρέλα του; Το σύννεφο μου ετοιμάζεται να βρέξει. Κρίμα που θα γίνετε μούσκεμα.

Όχι εγώ δε θα ‘ρθω. Θα μείνω εδώ πάνω λίγο ακόμα να κοιμηθώ όσο βρέχει, γιατί η βροχή θα μυρίζει πορτοκάλι.

2009-02-12T12:56:00.005+02:00

Χίλιες κρυψώνες να 'χεις να ξεχνάς.

Τους είπα ψ έ μ α τ α για σένα, τα ίδια ψέματα, αλλά εσύ χίλιες α λ ή θ ε ι ε ς να λες για να ξεχνάς.

2009-02-09T23:40:00.011+02:00

Όρια. Πάντα προσπαθώ να γράφω πάνω στις γραμμές και δε μπορώ γαμώτο. Είναι φθηνός ο κόσμος. Είναι λίγοι οι άνθρωποι. Θέλω να ζητήσω πίσω τον χρόνο που ξόδεψα. Χρειάζομαι χρόνο για να ξοδέψω. Σε μένα. Νομίζω πως πρέπει να με αφήσω λίγο πάνω στο σύννεφο μου μήπως και σκαρφαλώσω πιο πάνω απ’ τη ζωή μου. Όρια, χρόνια τώρα ξεπερασμένα τριάντα δύο χιλιάδες φορές. Και εγώ να μη βλέπω. Μεγάλωσα όμως και δεν πιστεύω πια κανέναν. Σήμερα έγιναν τριάντα δύο χιλιάδες και ακόμα μία. Μου φώναξα δυο τρεις φορές και μετά νομίζω πως ξύπνησα. Τι σημασία έχει ποιος φταίει;

Φόρεσα χθες τη μπλούζα σου. Μ υ ρ ί ζ ε ι αλλιώς τώρα που λείπεις. Καλύτερα που έφυγες. Και να έμενες όλο θυμωμένος θα ήσουν. Τώρα τουλάχιστον μπορούμε να περπατήσουμε για λίγο. Θέλω να κάνω μια βόλτα χωρίς να παίξω. Θέλω να κολυμπήσω σε ένα ποτάμι με ένα ψάρι δίπλα μου να με τσιμπάει. Μπορώ; Σε σένα μιλάω. Γιατί δεν μπορώ; Γ ε λ ά ω πολύ με τους ανθρώπους που θέλουν να απαντήσουν στα γιατί τους. Μα πιο πολύ με εκείνους που προσπαθούν να αλλάξουν αυτό που είναι. Κανείς ποτέ δεν αλλάζει. Εγώ τόσο καιρό προσπαθούσα να εξαγοράσω την ανάσταση σου. Έμαθα και τώρα πρέπει να ξεμάθω. Θέλω να γίνω ο Ξένος για να δω αν μπορώ να ζήσω με τις αναμνήσεις μου. Φοβάμαι πως δε μου φτάνουν πια. Θέλω ανθρώπους μαζί μου, όχι δικούς μου. Δε θέλω τίποτα δικό μου. Πότε θα ξημερώσει αυτή η μέρα;

Ψάχνω μέρες αυτό το καρτελάκι σιωπής που μου είχες χαρίσει. Εγώ τελικά τώρα πια πιστεύω πως μια σιωπή μπορεί να μεταμορφώσει τον βάτραχο σε πρίγκιπα και το ασχημόπαπο σε κύκνο. Εσύ;

2009-01-31T17:12:00.023+02:00

"Το ζήτημα είναι", είπε η Αλίκη, "αν μπορείς να κάνεις τις λέξεις να σημαίνουν τόσο πολλά διαφορετικά πράγματα". "Το ζήτημα είναι", είπε ο Χάμπτυ Ντάμπτυ, "ποιος είναι το αφεντικό, αυτό είναι όλο".

Σβήσε και πέτα όλες τις λέξεις. Δε θα παίξω άλλο. Δε θέλω να κερδίσω. Με τα χρόνια ξέμαθα να κερδίζω. Ξέμαθα να ανοίγω μαγικές πόρτες και να παίζω με τους φόβους μου. Τώρα κλείνω τα μάτια μου. Υπάρχει πάντα η δυνατότητα να βλέπεις αυτό που συντελείται κάθε φορά μπροστά στα μάτια σου ή να επιλέγεις να μη δεις.

Με άρπαξα προχθές να μου μιλήσω αλλά δεν είχα τι να μου πω. Κουράστηκα να λέω τα ίδια και τα ίδια. Βαρέθηκα να παίζω σωστά τις νότες και πάντα να ακούγονται λάθος. Να πρέπει να απαιτώ, να εξηγώ και να ρ ά β ω επειδή ξήλωσα.

Εσύ μου ζήτησες να σε ξηλώσω, δε θυμάσαι; Τότε που σε συνάντησα πριν δύο αιώνες, τρεις μέρες και σαράντα λεπτά.

Ξεχνάω τελευταία. Πώς μοιάζω; Έσπασα τον καθρέφτη μου. Ξεχνάω σημειώματα στο ψυγείο. Μην το ανοίξεις. Είναι άδειο. Τις τελευταίες μέρες προσπαθώ να με κάνω να πεινάσω αλλά δε μπορώ. Ξεχνάω και δε θέλω. Θυμάμαι και δε θέλω. Θέλω να με χορτάσω. Θέλω να με αγοράσω. Θέλω να με μαδήσω για να δω αν με αγαπάω. Θέλω να σε κοιτάζω απ' το παράθυρο όταν φεύγεις.

Αφήνω ξεκλείδωτα και περιμένω. Ακούω ήχους παρεξηγημένους και ανεξήγητους όμως ποτέ το τρίξιμο της πόρτας. Εγώ γιατί δεν ακούγομαι πια; Ζηλεύω εκείνους που μπορούν πάντα να ακούγονται κι εκείνους που βολεύονται με αυτό που είναι. Άκουσε με μία μόνο φορά. Ά κ ο υ σ ε με! Ξέρω πως για να πάρεις πρέπει να ζητήσεις αλλά εγώ δε θέλω να ζητάω.

2009-01-11T16:41:00.014+02:00

Ψάχνω ακόμα κάτι να χαρίσω για τον καινούριο χρόνο. Νυχτώνει, ξημερώνει και εγώ ακόμα ψάχνω. Ξέμεινα από ευχές. Δεν θέλω να γίνω καινούρια φέτος. Αλήθεια δεν θέλω. Θα περιμένω όσο χρειαστεί. Δεν έχω περιέργεια πια. Πρώην κι αυτή. Πρώην περιέργεια, πρώην φόβος, πρώην κλωστές διάσωσης.

Με αυτές έραψα τα χείλη σου και τα δικά μου. Συγχώρεσε με. Δεν ήθελα να σε πονέσω. Είναι που μερικές φορές η σιωπή είναι αναγκαία. Πρέπει να μάθεις να την μοιράζεσαι, ιδίως πριν την αποχώρηση.

Λιγόστεψα..λιγόστεψα...

Έκοψα όλες τις καλές συνήθειες και τώρα ξέρω λίγο απ' όλα. Αν δεν υπήρχε η απόσταση θα μάθαινα να γκρεμίζω για να ξαναχτίσω. Έτσι δεν μπορώ. Θέλω να γίνω ο πραγματικός ιδιοκτήτης των ονείρων μου αλλά δεν μπορώ τώρα.

Όταν αλλάζω νομίζω πως σου μοιάζω όλο και περισσότερο. Γιατί δεν ψάχνεις κι εσύ λίγο; Εγώ προς εκγύμναση της μνήμης ανοίγω ακόμα και το μαγικό κουτί μου. Φαντάζομαι ότι τρώω ένα μεγάλο κόκκινο γλυφιτζούρι και είναι όλα τόσο απλά και εύκολα. Και έπειτα σκέφτομαι ότι σιχαίνομαι τα εύκολα και ξυπνάω απότομα.

Πολύ ζεστές οι τελευταίες νύχτες. Σε κοίταζα που κοιμόσουν, αλλά δεν άνοιγες ποτέ τα μάτια σου. Δεν μπορώ να δω κάτω απ' τα βλέφαρα σου. Φοβάμαι μήπως γεμίσουν ψέματα. Απ' όλο το ταξίδι μου έμεινε μια κ ό κ κ ι ν η κορδέλα, θυμάσαι; Εκείνη που τύλιξε το πρώτο σου δώρο. Προμήθεια ευτυχίας, αγορά ανάστασης.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Tώρα γεμίζω καθημερινά το σπίτι με χαρτάκια για να θυμηθώ να με ρωτήσω τι θέλω αλλά πάντα το ξεχνάω.

2009-01-09T12:46:00.021+02:00

Κοιμήθηκα και ξύπνησα. Μεγάλωσα σε μία μόνο μέρα. Ή μάλλον σε μια νύχτα. Είμαι σίγουρα πιο μεγάλη από χθες μα μοιάζω πιο μικρή. Είμαι πιο όμορφη απ' ότι πέρισυ. Είμαι..Είμαι; Πώς ξύπνησα; Φοβήθηκα να κοιμηθώ. Τώρα πια κάνω βόλτες. Τι σημασία έχει πόσες; Αδειάζω έτσι. Παραμυθιάζομαι ότι φεύγω.

Γυρίζω μετά ασθμαίνοντας στο σπίτι μου, μετρώντας τα σκαλοπάτια ένα ένα. Κι ύστερα κάθομαι στον καναπέ που πάλιωσε νομίζω πια και ακούω το ίδιο κομμάτι εκατό φορές. Άργησες πάλι. Πήγε δέκα και είκοσι. Μέτρησα όλα τα μη και τα ίσως τόσες και τόσες ώρες. Μέτρησα και τα πορτοκάλια στο μπολ της κουζίνας. Βαριέμαι να μετράω μερικές φορές. Πότε θα βγουν οι φράουλες; Με κούρασε η αναμονή.

Θυμάσαι εκείνον το καθρέφτη δίπλα απ' την πόρτα του σπιτιού σου; Είναι άχρηστος πια. Δεν μπορεί να αποδείξει την υπεροχή σου. Τουλάχιστον όχι στα μάτια μου. Περίεργο ε; Βροχή πάλι χθες. Κάθησα και την άκουσα. Νομίζω πως σιχαίνομαι αυτόν τον ήχο. Μοιάζει γκρι μα εγώ προτιμώ το άσπρο ή το μαύρο.
Δεν μπορείς να μιλήσεις όμως εάν δεν έχεις ακούσει πρώτα. Μερικοί ήχοι είναι κάπως ειρωνικοί, δε νομίζεις; Κι άλλες φορές οι σιωπές ή οι λέξεις. Λατρεύω τις λέξεις. Ίδιες σε διαφορετικά κάθε φορά στόματα, σε άλλη σειρά. Πώς να καταλάβεις; Δεν μπορείς να βάλεις όρια στα λόγια. Δεν μπορείς να βάλεις λουρί στην ζωή σου και να την πας όπου θες κι είναι καλύτερα έτσι.

Νομίζω ότι έχω ξεχάσει πώς είναι να κλαις... έχω ξεχάσει πως να κ λ α ί ω. Αυτή τη νύχτα λέω να μετρήσω τι δεν χρειάζομαι κι ίσως όταν πετάξω τα άχρηστα να ξαναθυμηθώ.

2008-11-05T15:53:00.017+02:00

Ασφυκτικά κλειστά δωμάτια με σύρματα που σκουριάζουν κάθε νύχτα. Ζω εκεί και προσπαθώ να αναπνέω χωρίς σταματημό κι είναι φορές που δεν αντέχω. Μαθαίνω να ακούω τον ίδιο ήχο ξανά και ξανά κι ύστερα να σκοτώνω τον φόβο και την πλήξη μου. Χαζεύω την πόρτα. Κάγκελα, φράχτες, συρματοπλέγματα. Δε θα φύγω πότε από δω. Δεν μπορώ να φύγω. Κουράστηκα να αυτοτραυματίζομαι.

Περιμένω. Θα περιμένω μέχρι το πρώτο χιόνι. Στο μεταξύ θα κουλουριαστώ στη γωνιά μου. Θα ψάξω όλες τις ντουλάπες, όλα τα κουτιά, όλα τα ράφια. Θα βρω ξανά τις αναμνήσεις μου, θα σκίσω, θα πετάξω, θα κλάψω, θα πεθάνω και θα ξαναγεννηθώ.

Μια μουσική δε φτάνει. Τίποτα ποτέ δε φτάνει. Τα λόγια είναι πάντα μισά κι οι πράξεις πάντα λίγες. Πάντα να προσέχεις, να βάζεις στη θέση τα πράγματα, τις σκέψεις πάντα σε κουτιά. Πάντα να προσέχεις. Πάντα να κρύβεσαι. Μαθαίνεις έτσι να έχεις κάθε φορά τον έλεγχο. Για κάθε απογείωση, για κάθε προσγείωση, ίσως και για κάθε συντριβή σου.

Σκότωσα εχθές το ψάρι σου. Κι έτσι που το έβλεπα να πεθαίνει, νόμισα για μια στιγμή πως ήθελα κι εγώ να πεθάνω μαζί του. Δε με γνωρίζει κανείς στα αλήθεια. Κανένας δεν είδε πίσω απ' τις σ τ ά χ τ ε ς ένα φως. Σιχαίνομαι το φως. Σιχαίνομαι τους καθρέφτες. Κάθε φορά μοιάζω λιγότερο όμορφη. Ξέρω γιατί..είναι γιατί πάντα κάτι λείπει όλο και πιο πολύ. Δεν ψάχνω πια. Κοιμάμαι ώρες, ξυπνάω και θέλω να έχω σηκωθεί αλλιώς, μα είμαι κάθε φορά πάλι εγώ. Πάντα π α λ ι ά, ποτέ κ α ι ν ο ύ ρ ι α.

Κλαίω, φωνάζω, τσιρίζω και πάλι απ' την αρχή. Ζω, πεθαίνω, κουράζω και κουράζομαι. Η τύχη θέλει μάχη κι εγώ βαρέθηκα. Νομίζω πως με κούρασαν όλες οι σιωπές κι όλα τα λόγια. Θα αφήσω τα μεγάλα όχι για λίγο. Κουράστηκα να κρύβομαι πίσω απ' όλα τα μη στα θέλω μου. Κουράστηκα και με σένα. Πού είσαι; Έχω ένα μήλο να σε περιμένει.

Ντύθηκα φθινόπωρο. Σε λίγο θα ντυθώ χειμώνας. Θα πενθήσω, θα σκίσω, θα γελάσω και μετά πάλι θα κυνηγήσω τα ό ν ε ι ρ α μου. Παίρνω μολύβι και χαρτί όπως κάθε φορά και γράφω. Χωρίς σκοπό και χωρίς παραλήπτη.

2008-03-25T21:09:00.009+02:00

Lejeis apotupwnoun osa exoume na poume. Logia fwnazoun oles tis skepseis kai i siwpi menei na kruvei ta mustika mas thelw, ta upogeia lathi, ta sinennoimena psemata mas, tis tsalakwmenes eikones. Ola ta kommatia pou leipoun ston kathreuti.

Osa exw na pw ta exw hdh pei. Osa fovamai na arthrwsw ta exo skepasei me ola ta sunnefa pou prolava n aggijw. Tosa peripou osoi oi kokkoi ammou pou edwsa se aorata xeria.

Sta idia xeria paradomena psemata enos mellontos amilito pros to paron. S auta ta xeria skotadia kathe augi.

Ypnos idrwmenos kathe nuxta. Fovos fimwmenos kathe mera.

Jerw pws aurio tipota de tha nai ekei. Thelw na ta piasw ola twra. Na ta ftasw ola simera. Jerw pws to simera pote den einai arketo.

Saying goodbye to the year

2007-12-22T20:43:00.000+02:00

...saying goodbye to the past. 12 mines, 52 vdomades, 365 meres, 8760 wres, 125600 lepta...me mian anasa. Pisw ki auta..kai mallon epi -xmm, let me count- 24?. 365 meres tha perasoun kai pali. 365 meres ginontai kathe wra parelthon. 365 meres makria i konta se osous agapisame. 365 meres me filous pou emeinan filoi i me allous pou eginan exthroi-isws polu vari-pou itan ligoi i emeinan apla adiaforoi. Feugoun ta xronia, feugoume ki emeis k pali epistrefoume k janafeugoume..ola enas kuklos..atermoni i anazitisi gia zwi...atermoni ki i anazitisi gia tin eutuxia. Kai panta kati leipei...kati na perimeneis kai na elpizeis gia tis meres pou tha erthoun...alles 365 kai meta ki alles, ki alles...mexri pou pia de tha thimasai tis proigoumenes. Telos kai arxi, arxi kai telos, ena..Na peis antio stis meres...na peis antio sto parelthon, na sviseis ta fwta k na ta anapseis pali, na kalwsoriseis to neo xrono kai to neo kosmo. Yparxei panta kati kainourio ekei ejw..enas kainourios kosmos pou de thelises na deis mexri xthes. Kainouria paixnidia, kainouria zwi, kainouria logia, kainouria oneira kai kainouria s agapw..Twra irthe i wra na ta ziseis pali ola..Happy New Year!!!

When you say, you're not gonna say no more..

2007-11-28T01:57:00.000+02:00

Last words, last touch, last time, last kiss και άλλα τέτοια. Βλακείες.. δεν τελειώνει ποτέ αυτό.

Κι είχα πει ότι δε θα ξαναγράψω κι ας ήξερα πως δεν ήταν αλήθεια. Εχώ μάθει πια πως ορισμένοι άνθρωποι δε φεύγουν ποτέ από μέσα μας. Τα κομματιά πραγματικής ζωής που μου είπε κάποτε. Ανατροπές και τοίχοι και βλακείες. Εγώ θέλω το στέμμα μου και το σύννεφο μου. Και δεν πρόλαβα τίποτα την τελευταία φορά για μια βλακεία, κι ούτε ξέρω πότε κι αν θα 'ρθει για να είμαι εκεί όπως θέλω.

Κάνοντας rewind πάλι σήμερα..holding back the years? Μπορεί κι αυτό. Γιατί βαρέθηκα, γιατί κουράστηκα ή γιατί θέλω το παραμύθι μου πίσω from time to time. Γιατί θέλω την ένταση και την ηρεμία μου μαζί κι εκεί στα παλιά μέρη τα βρίσκω πάντα.

Ενός λεπτού σιγή

2007-11-22T00:02:00.000+02:00

"Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά, έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας, ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας, κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας, έστω και μια φορά; είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή για τους απεγνωσμένους;" Ντίνος Χριστιανόπουλος

Free will...

2007-11-15T22:38:00.000+02:00

«Δεν υπάρχουν σκοτεινές ρωγμές εδώ πέρα. Mην ψάχνεις να φωτίσεις κρυμμένες πτυχές. Ξέρω πολύ καλά τι θέλω και το κατανοώ. Eίμαι ένα παιδί, ένα πλάσμα φτιαγμένο μόνο από θέλω. Eπιλέγω μόνο αυτή τη ζωή και μου ανήκει. Kαι δεν ανήκω σε κανέναν. Eλεύθερη βούληση: είναι το μόνο πράγμα που όλοι έχουμε. Kαι οι περισσότεροι από εμάς το αρνούμαστε»

Ξέρεις πολύ καλά τι θέλεις. Δεν γνωρίζεις πως θα το πετύχεις, αλλά θα βρεις τελικά τον τρόπο. Έτσι δε γίνεται συνήθως άλλωστε; Δε φοβάσαι τώρα πια γιατί ξέρεις. Up, close and personal, μυστικό ή όχι, δεν έχει σημασία. Μπορείς πια μόνος σου να διαλέξεις. Ζεις ή δε ζεις, γελάς ή κλαις ή πονάς..τα έχεις όλα επιλέξει εσύ. Μόνος ή μαζί, ελεύθερος, ευτυχισμένος, δυστυχισμένος ή απλώς λιγάκι πιο κυνικός.. Διάλεξες το δρόμο και βρίσκεσαι εσύ εκεί τώρα. Περισσότερο υπεύθυνος για αυτό που έχεις γίνει και σίγουρα πιο αληθινός. Αναρωτιέμαι όμως καμιά φορά, αυτό ήταν που ήθελες τελικά;

Το γάντι της σιωπής

2007-11-10T21:06:00.000+02:00

Να πούμε πάλι ένα αντίο λοιπόν. Ή μήπως να μην πούμε τίποτα; Γιάτι άλλωστε πρέπει πάντα να λέμε κάτι; Έχουμε πει ήδη τόσα και τόσα..Ας μείνουμε με τη σιωπή. Κι ίσως μες στη σιωπή να γνωριστούμε πάλι..

Μπορούμε πια κάλα να τη μοιραζόμαστε. Θυμάσαι; Τίποτα δε φοβάμαι πια. Ούτε εσένα, ούτε τον εαυτό μου, ούτε καν αυτή τη σιωπή. Γιατί τώρα πια όλα όσα λέμε ή δεν λέμε, όσα δεν είπαμε ποτέ -κυρίως αυτά- βουίζουν στα αυτιά μας ξανά και ξανά. Όλες οι αλήθειες που ποτέ δεν επιλέξαμε να δούμε, όλα τα λόγια που δεν τολμήσαμε να αρθρώσουμε. Όλα τα αντίο που είπαμε, κι ας μην κατάλαβα ακόμα γιατί.

Άνθρωποι -θα πεις, και θα 'χεις δίκιο- πρόβατα ή λύκοι..τι σημασία έχεί; Άνθρωποι που δεν τολμούν να πουν αυτά που σκέφτονται, που είναι πάντα λίγοι, φαιδροί, ανόητοι ή απλώς άνθρωποι με φανερές αδυναμίες και έλξη για τον όμορφο εαυτό τους. Άνθρωποι που ζουν χωρίς αισθήσεις, χωρίς όρια και χωρίς όνειρα. Δε θα πειστώ πως δεν υπάρχουν. Τους βλέπω κάθε μέρα. Άνθρωποι που φοβήθηκαν τα λόγια, μα έμειναν χωρίς πραγματικές σιωπές.

Θα πω αντίο λοιπόν στις σιωπές, στους τοίχους ή τις απουσίες που τυπικά δεν κράτησαν πολύ ή που ουσιαστικά θα κρατήσουν για πάντα. Θα πω κι ένα ευχαριστώ για όλες τις σιωπές..

Flames to dust..

2007-08-17T00:11:00.001+02:00

Thlivera sunexizomenes siwpes kai fanera anavallomenes ejigiseis. krummenes panta skepseis, askopes periplaniseis tou nou.

Oneira pou peftoun sto keno kai logia aneipwta. Auta monaxa apomeinan. Ki as to arneisai. Ki as prospatheis na ta jorkiseis ola me ti thimisi stigmwn xaras. Ki as vaukalizomai ki egw pws ezisa tin eutuxia. Ki as zousa me mnimes. Mono etsi tha mporouse na ginei. Isws giati telika de thimamai tis stigmes tis eutuxias. Isws giati spania tis ezisa. St'alitheia de thimamai.

Adiaforw akoma kai gi' auto. Ystera apo tosa. Ki esu anarwtiesai ti pligwnei perissotero.. o thanatos i to xasimo kathe elpidas? Isws kai na min exei simasia pia, isws kai na min eixe pote. Arga i grigora ola xanontai kai pote den janazoun. Ki oi lejeis polles fores den ofeloun..tipota kanenas de mporei na anatrepsei.

Mi me koitas etsi, min aporeis. Eimai akoma egw. Idia. Isws ligaki pio apomakri kai kuniki. Mi fovitheis na koitajeis, den exeis tipota allo na deis pera ap' osa idi gnorizeis. Mi fovitheis. De tha se tarajw. Egw den tarazw pote kanenan. Kai den tha prokalesw oute tin orgi oute ti thlipsi sou. De mporesa pote na anairesw kamia figi, ki oute kai twra ta xamogela thriamvou pou sou analogoun. Mporeis pia -estw kai gia mia stigmi- na panigiriseis. Giati isws kai na kerdises. Isws pali kai oxi.

Sto blog, sta xartia, sti zwi..

2007-06-04T20:39:00.002+02:00

Rwtate giati grafw..? To skeftomai ki egw kamia fora..Giati grafw loipon? Sto blog, sta peramena xartia mou, sta tetradia mesa sta surtaria, opou vrw..Den jerw an exw apantisi s' auto. Den iparxei apantisi. To mono pou jerw einai pos tha ithela na exw to xrono na kanw pio suxna

Oute gia ti grafw jerw..Proswpikes istories, istories allwn i fantastika gegonota den exei simasia gia mena. Ola apo kapoio erethisma prokuptoun. Kati pou eida, pou akousa i pou skeftika. Tragoudia, tainies i vivlia. Skines i ixoi, logia alithina i pseutika i fantastika, xamogela i dakrua, zwes kai thanatoi. Ola ena kai ola mazi Alles fores pali grafw gi' auta pou den mporw na arthrwsw logo. Oxi giati fovamai oute giati de mporw. Skepseis pou apwthw. Gia proswpa pou ipirjan i pou den ipirjan pote. Ki akoma ki otan milw gia ena proswpo, st' alitheia de milw gia auto ma isws gia mia apousia i mia parousia pou tha mporouse na itan i diki tou. Den jerw. Einai kai merikes fores pou jefeugw ap' to thema. Kai ontws kapoies fores grafw asunartita. Alla meta skeftomai oti den jerw an iparxei kapoio thema s' auta pou grafw. Oute an exoun simasia gia kapoion allo pera apo mena. Fovamai pos den exoun..

Auto to blog loipon arxise gia na po ena antio ki isws gia na valw ena x -opws eipa kai prosfata se kapoion. Sunexisa omws na apotupwnw me liges lejeis ola ta pragmata pou ezisa, i pou ezisan alloi konta i makria mou. Pragmata pou eida i oneireutika. Skines tou xthes i skines tou aurio. Liga logia gia na moirastw tous fovous kai tis skepseis mou, liges fantastikes istories kai liges vouties stin pisina twn anamnisewn. Gia autous pou me jeroun i apopeira mou na logotexnisw:p Ki an fores fores to apotelesma den einai kalo i osa thelo na po den ta antilamvanomai para mono egw de me peirazei. Jerw oti prospathisa akoma ki etsi pou leei kai pio katw. Etsi ki alliws sto logo kai tis skepseis mas den uparxoun lathi kai swsta..i mipws uparxoun?

So many things left to say..

2007-05-23T18:46:00.004+02:00

Thes na peis tosa pragmata, ki omws kathe fora to metaniwneis giati pisteueis pos de xreiazetai na miliseis, isws giati auta pou thes na peis ta gnorizoun oi alloi prin kan ta arthrwseis. Ki omws telika exoun panta simasia osa leme. Akoma ki otan o allos de thelei n' akousei, akoma ki an aurio ola auta den tha exoun kamia ajia.

Auto to keimeno loipon einai gia mia fili mou pou katafere na milisei xwris na katalavei pote an ta logia tis vrikan kapoia antapokrisi.

Exei perasei tosos kairos ki omws ta pragmata den einai akoma jekathara gia sena. Den jereis ti ezises, ti tha thimasai, oute ti tha jexaseis. To mono pou mporeis na peis me vevaiotita einai pos ta pragmata exoun allajei. Toso polu pou de se noiazei pia oute ti egine oute kai ti tha ginei. Ki ustera les oti kourastikes na orizei o allos to paixnidi. Den uparxei allwste kanena paixnidi pia. Kataferes na min eisai to antikeimeno tou kairo twra.

Ki etsi prospatheis na ejeidanikeuseis tis anamniseis kai na jexaseis ola ta lathi, akoma ki an jereis oti o allos den exei kanei to idio. Emathes allwste polla ap' olo auto kai telika allajes kapws ki esu. To mono pou telika exei meinei to idio einai to poso kala jereis ton allon ki etsi mporeis na diavazeis pisw apo tis lejeis ola ta krufa noimata, na anakalupteis alitheies pou polles fores de mporeis na antimetwpiseis.

Mallon exeis paraitithei apo kathe elpida kairo twra. De tha uparjei alli eukairia. Ki as mi sou aresei na milas gia oristika teli. Ki as thes ki istoria na teliwsei me ekeinon dipla sou. De ftanei. H mia alitheia, i moni, einai pws oti teliwse teliwse gia panta. Ki as einai ta pragmata kathe fora idia, kathe fora oikeia, alla pote pragmatika dika sou ki auti tha einai panta i diafora. Kai mporei telika an itan dika sou na mi ta itheles pia..

Me i xwris autous pou agapisa ematha loipon - jerw ki esi emathes to idio- pws tin eutuxia monoi mas tin ftiaxnoume. Kai einai kalitera na zoume xwris anthropous pou den einai auto pou deixnoun i -xeirotera- pou den deixnoun auto pou einai. Tha mporousa na pw polla akoma me aformi auti tin istoria xwris pote na teliwnw. Ti noima exoun omws ta logia? Idiws otan einai idia, misa kai panta liga? Panta tha menoun pragmata aneipwta.

Skeftomai etsi ti apomenei telika ap' autes tis istories? Monaxa anamniseis - thlimmenes isws- ki ateliwtes siwpes. Isws kai liga dakrua gia na poume suggnwmi gia ola ta lathi, gia na poume antio s' ola ta mataiwmena gia panta oneira, s' oles tis jexasmenes uposxeseis.

2007-05-05T14:29:00.000+02:00

how things change

2007-04-22T19:36:00.002+02:00

"Na gurizeis edw meta apo eikosi xronia kai ksipolutos na vreis stin ammo ta xnaria sou. Na antixisei i akti ap' tou gerikou skulou sou, oxi ti xaropi, ma tin agria kraugi. Peta an thes, apo panw sou ta idrwmena kourelia, h gria doula de zei gia na dei to simadi sou. H gunaika sou, pou len pos esena perimene, pige me olous kai den tha tin vreis. To paidi sou pou megalwse (nautis twra exei ginei), pagera se koitazei sa na 'sai skotadi. Kai ti varvari glwssa pou matwnei t' autia sou moiazei mataio na theleis na tin aisthantheis. To nisi sou i den einai to idio i ta matia sou plimmirisan gia panta me to xrwma tis thalassas. Kai to kuma pou spaei den jexna ton orizonta sti mikri touti kwxi gis."

Aplws gia na episimanw poso eukola allazoun ta pragmata..i akoma pos o kathenas mporei apla na ta antilamvanetai diaforetika, ki etsi na dimiourgei ti diki tou pragmatikotita, tous dikous tou kanones sumperiforas kai ti diki tou ithiki. Kai ola auta na ta vaftizei eilikrineia..Sto onoma tis opoias xanoume oloi kathe metro. Einai allwste toso eukolo na eisai eilikrinis. Etsi apla, xwris na skeftesai ti kaneis stin pragmatikotita i poious anthropous epireazeis..Ti se noiazei allwste, esi eisai kalumenos. Ypirjes eilikrinis. Xanontas vevaia tin ajioprepeia sou, alla panta eilikrinis. Auto allwste den einai pou exei simasia?? H alitheia..

Otan o vasilias xanei to stemma..

2007-04-11T15:47:00.002+02:00

"We said goodbye with a smile on our faces. The truth is we were much too young.." Ti ginetai loipon otan oi anthropoi xanoun ton throno tous ap' ti zwi mas i akoma xeirotera ap' to mualo mas? Alles fores i poreia tis kathodou jekina siga siga me tumpanokrousies kai dakrua, meta apo enan tsakwmo i enan xwrismo ki alles aplws se mia anupopti stigmi. Kai sinithws autos einai o xeiroteros tropos. Otan den uparxoun ejigiseis kai logoi.

Sas exei tuxei, de mporei.. Emena molis prin liges meres. Einai auti i stigmi pou to roloi stamata. Oxi me kamia simantiki aformi. Mallon aplws giati teliwse i mpataria. Kai esi de thes na tin allajeis. Oxi twra kai oxi pia. Ekeini i stigmi pou koitas ton allon kai de vlepeis sxedon tipota, kai de jereis an prepei na klapseis, na gelaseis i na vriseis, na meineis, na figeis, na jexaseis i na janathimitheis. Tote akrivws pou telika de thes na kaneis tipota ap' ola auta. Tote pou stamatas monos sou to xrono, mipws kai glitwseis ti fthora.

Kai mallon eixan dikio kati filoi mou pou elegan pws kapoia pragmata prepei na menoun pisw. Anthrwpoi, gegonota, suxna istories oloklires. To vivlio tis zwis mas. Kai auto to vivlio prepei na to kleineis kapoia stigmi ermitika kai na to vazeis sto pio psilo rafi, gia na mi to janaanoijeis pote - jerete egw thelo kai skala:p. Giati kathe fora pou janadiavazeis ena vivlio panta anakalupteis kati kainourio kai polles fores kati xeirotero. Kapoia eikona diaforetiki ap'tin proigoumeni. Etsi telika simvainei me tous anthropous kai tis istories tous.

Ki auti ti fora na jereis milaw mono kai apokleistika gia sena. Kai einai sigoura i teleutaia. Etsi ki alliws ap' oti thimamai i mpataria tou rologiou eixe provlima ap' tin arxi.

Any memories of me?

2007-04-02T21:42:00.001+02:00

Milisa gia tis anamniseis xthes..Piga loipon sto krevati to vradu ki ekleisa ta matia gia na dw posa thimamai ki apo poion. H alitheia einai pws de xwresan polla proswpa s' auto mou to tajidi.

Twra pou to skeftomai, oi perissoteres stigmes pou thimamai einai stigmes kathimerinotitas. Tote pou ola moiazoun toso oikeia. Tote pou auta ta vradua ston kanape, gia ta opoia sas janamilisa, itan to meros mia zwis pou anagkastika na apoxairetisw. Twra jerw pws den itan katholou anousia ekeina ta vradua, opws den itan anousies toses kai toses alles mikres kathimerines stigmes.

Sineiditopoiw, loipon, pws ektos apo ta gegonota pou mou erxontai sto mualo uparxei kati akoma pio pera. Mia aisthisi aprosdioristi otan perpatw sta idia meri, ta palia. Kati pou noera me metaferei sta vimata tou tote. Mia fwni, tis opoias ti xroia jerw toso kala pou tha tin anagnwriza mesa se xiliades alles.

Den jerw, nomizw pws siga siga jexnw autes kath' autes tis stigmes twn apogoiteusewn i tis eutuxismenes stigmes pou exw viwsei. Tis krataw mono kapws san aisthisi, san mia upogeia mnimi, pou den prosdiorizetai apo ta gegonota, alla apo ta sunaisthimata pou mou exoun afisei. Den eimai sigouri oti kanw kala pou tis afinw pisw.

Xthes katalava kai kati akomi. Pos mono oi simantikoi anthropoi afinoun to stigma tous stis anamniseis tou kathenos mas. Autoi pou toulaxiston einai gia ton kathena jexwristoi. Opws eipa einai panta polu ligoi. Meta ap' autes tis skepseis, fernw sto nou polles stigmes st' alitheia, ma de thimamai me poion tis exw zisei. Exw fwtografisei sto mualo mou mono ekeina ta proswpa pou simadepsan tin diki mou zwi.

Skeftomai akoma pos tha 'thela na mporw na epilejw monaxa mia stigmi pou allaje ti zwi mou gia panta, alla den jerw an auti prepei na einai mia arxi i ena telos. Kai mallon den tha mporesw pote na dialejw telika, giati exw zisei arketes tetoies stigmes.

Kai tha 'thela na eimai eleutheri na zisw ki alles toses. Eleutheri alla oxi apo tis anamniseis -i prwti eleutheria, leei o poiitis, den einai i monajia mas, alla i suntrofikotita mas. Xairomai pou exw moirastei me kapoious tis anamniseis mou. Ki ektos ap' auto xairomai pou de xreiazomai na apotupwnw tis mnimes mou autes se fwtografika xartia kai psifiakes.

Mporw na thimamai, kai mporw na thimamai xwris autes! Esu telika me thimasai akoma?

The eternal sunshine..oi anamniseis..Remember the movie?

2007-04-01T18:23:00.000+02:00

"Olo to provlima itan pos na skotwnw tin wra mou. Katorthwsa na mi niwthw pia pliji, apo ti stigmi pou katefuga stis anamniseis mou. Tote suneiditopoiisa pos eftane gia enan anthrwpo mia kai monadiki mera zwis gia na mporesei xwris duskolia na zisei ekato xronia sti fulaki. Tha eixe arketes anamniseis gia na mi niwthei ania. Apo mia apopsi, auto itan pleonektima."

Mou etuxan duo tria pragmata teleutaia kai katalava telika posi dunami exoun oi mnimes mas. Anarwtiemai loipon an mporei kapoios na zei mesa ap tis anamniseis tou. H toulaxiston na nikaei tin pliji tis kathimerinotitas mesa apo autes, i akoma kai ta provlimata tou. Ki ustera thimamai tin liakada ki anarwtiemai gia kati akoma. Einai dunaton kapoios na zei xwris anamniseis? Den jerw an exw apantisi s' auto, oute kan an uparxei kapoia apantisi.

Nomizw pos oi pio polloi prospathoun na diwxnoun tis anamniseis tous. Tis fovountai isws. Gia kanenan allwste den einai eukolo na thimatai tis duskolies tis zwis tou. Ki omws auta pou exoume perasei, ola osa exoume zisei, euxarista i oxi, einai auto pou eimaste. Se auta ofeilontai kuriws ola osa exoume simera. Auto pou exoume ginei. Den exei noima na kleinoume ta matia. Ase pou to parelthon mas einai to monadiko vevaio pragma pou exoume. Kai nai klise, to mellon den to gnorizei kaneis, oute kai mporei na to provlepsei. Den einai pio asfales na kratithoume apo osa exoume zisei?

Murwdies, tragoudia, dromoi. Stigmes pou suxna exoume aposurei se vathia ki aprosita pigadia tou mualou mas. Isws gia na min poname pia. Erxetai panta omws mia stigmi pou ta anasuroume ola. Mia stigmi pou sou 'rxetai na dakruseis kai na xamogelaseis mazi. Mia stigmi pou alitheia sou prokalei lupi ki omws de thes na teliwsei giati sou afinei kati aprosdiorista gluko. Auto to diforoumeno sinaisthima fernoun oi anamniseis mas. Den gnorizw ton logo pou tis exoume anagki- an tis exoume. Isws na min iparxei logos, isws omws o logos na einai autos, gia ton opoio milisa stin arxi. Giati apo kapou prepei na piastoume gia na antejoume. Auto de simainei pos eimaste adunamoi. Mallon to antitheto. To na svinoume to parelthon einai to mono eukolo, to na kratame mesa mas ola osa exoume zisei einai i krifi mas dinami.

Diavasa kapou ki auto: "Einai mia stigmi ligo prin vuthisteis ston upno, pou milas jana me anthropous pou exeis xronia na deis i me anthropous pantotina xamenous, pou prospatheis na tous ejigiseis, na tous janagapiseis, na tous janavriseis i na tous janaerwteutheis. Lejeis pou moiazoun na peftoun sto keno, alla parolauta esi epimeneis, mexri pia na vuthisteis ston upno sxedon ejouthenwmenos, alla merikes fores euxaristimenos oti prospathises akoma ki etsi." Kati mou thimise.

Kai jerete kati? Auto pou mallon exei simasia sti zwi mas, einai na xtizoume kainouries anamniseis kathe mera. Simantikes i asimantes stigmes, pou tha mas kratane to xeri se oles tis duskoles wres pou tha erthoun. Giati sto telos panta tha exoume na anametrithoume me ton eauto mas, me ti zwi pou zisame. Kai i anamnisi twn anthropon pou dialejame na einai dipla mas (ki as min einai pia), kai auta ta akoma pio mikra alla oxi asimanta..ta vivlia pou xarisame, oi mousikes kai oi tainies pou moirastikame, ki akoma ekeina ta ilithia vradua ston kanape, ta teleutaia logia, oi teleutaies eikones auta einai pou tha mas kanoun nikites s auti tin anametrisi. An vevaia exei noima mia tetoia niki!